Ranking iGola: TOP 10 najlepszych środkowych obrońców

Nie da się ukryć, że 28-latka potrafią ponosić emocje, ale do jego gry trudno jest się przyczepić. Doskonała, zadziorna gra w obronie nie pozwoli przepuścić praktycznie żadnego napastnika. Chyba każdy pamięta, jakie wojny toczył z Robertem Lewandowskim. „El Santo” od lat uchodzi za wzór wojownika podobnego do Carlesa Puyola. Podobnie jak jego rodak, swoją ambicją i walecznością nadrabia wszelkie niedoskonałości, których tak na dobrą sprawę jest bardzo mało. Uważany jest za urodzonego kapitana, który jest godzien nosić opaskę w każdym zespole. Choć przychodził do wielkiego Realu jako młokos, szybko zaskarbił sobie sympatię fanów, według których powinien być następcą obecnego kapitana, Ikera Casillasa.

4. Diego Godin

Ten gość w ostatnich latach wyrósł na czołowego stopera świata, choć wcześniej nic nie wskazywało, że tak potoczy się jego droga. Grał solidnie, ale bez szału. Pod okiem Diego Simeone stał się jednak niemal wybitnym zawodnikiem. Argentyński trener spowodował u Urugwajczyka niesamowity rozwój, którego nikt nie potrafi zastopować. A to chyba dobrze. Mówi się, że jest w wieku idealnym dla piłkarza, i to widać.

Choć całe Atletico gra ciut słabiej niż w poprzednim sezonie, środkowy obrońca nie ma zamiaru zniżać swojego poziomu. Jego główną cechą jest świetne ustawianie się i przede wszystkim świetne czytanie gry. Kapitalnie dogaduje się z Mirandą, z którym stworzył duet niemal doskonały. Godin w tej chwili jest na liście życzeń praktycznie wszystkich największych klubów. Mało się o tym mówi, bo wyciągnąć go z talii Simeone byłoby niesamowicie trudno. Dodatkowo w tym sezonie strzelił trzy bramki, a w poprzednim aż osiem. Można więc liczyć na niego również z przodu.

Mówi się o nim, że to taki „Terry Atletico”. Trudno nie zgodzić się z tym zdaniem, bo 28-latek powoli staje się symbolem klubu z Vicente Calderon.

https://www.youtube.com/watch?v=V0jFV2Ue0fc

5. Toby Alderweireld

Choć ostatnie spotkania Southampton nie powalają, z pewnością nie jest to wina Belga. Southampton nadal ma najmniej straconych bramek w Premier League, a ogromna w tym zasługa 25-latka. Jego wpływ na defensywę zespołu jest przeogromny. Kapitalne interwencje i pewna, twarda gra w końcu deprymują każdego rywala.

I pomyśleć, że on jest wypożyczony z Atletico. Southampton zrobiło więc kapitalny transfer, pozyskując go na takiej zasadzie, ale chyba już nikt nie ma wątpliwości, że działacze „Świętych” zrobią wszystko, aby były stoper Ajaksu Amsterdam przeniósł się na St Mary’s Stadium na stałe. Szczególnie że cena jest śmieszna. Obecnie mówi się o sumie ledwo przekraczającej 10 mln euro. Jeszcze kilka takich meczów i ta kwota zdecydowanie wzrośnie.

Na Vicente Calderon ten zawodnik mimo świetnych umiejętności byłby tylko zmiennikiem kogoś z doskonałego duetu, a w Soton ten zawodnik czuje się najwyraźniej kapitalnie. Już każdy zapomniał o Lovrenie. Teraz jest era Alderweirelda. Choć piłkarz ten nie jest bramkostrzelny ani specjalnie widowiskowy, nie sposób nie docenić jego gry. Grając w Holandii, wyuczył się czegoś bardzo cennego we współczesnym futbolu. Jako stoper jest również pierwszym rozgrywającym, który potrafi od razu zagrać genialną piłkę, a nie tylko na siłę wykopywać.

6. Gary Cahill

28-latek, odkąd trafił do Chelsea z Boltonu, wyrósł na niekwestionowanego lidera angielskiej obrony. Choć transfer z początku zaskakiwał, zawodnik szybko rozwiał wszelkie wątpliwości. Wygryzł ze składu Davida Luiza, a później zdarzało mu się nawet odstawiać w cień Johna Terry’ego.

Jeżeli tylko jest zdolny do gry, jest ostatnim zawodnikiem do zmiany. Jose Mourinho dobrze wie, że Cahill to doskonały element jego układanki, i nie ma zamiaru burzyć całego systemu. Choć sam nie strzela, bezbłędnie spisuje się w defensywie i przede wszystkim razem z Terrym kapitalnie się uzupełniają.

Uchodzi raczej za cichego pewniaka. Grając w Boltonie, spisywał się również świetnie, lecz dopiero po przybyciu na Stamford Bridge świat o nim usłyszał. On jednak nie ma zamiaru przestawać się rozwijać i ciągle poprawia swój warsztat.

https://www.youtube.com/watch?v=b7hV4LZ1mSw

7. David Luiz

Gdy David Luiz opuszczał londyńską Chelsea FC, wszyscy kibice uznawali, że to dla Jose Mourinho świetny biznes. Wszyscy pamiętamy mundial, na którym popełnił kilka rażących błędów. Wpadki zaliczał również w barwach PSG. Wszyscy pukali się w głowę, jednak działacze z Paryża doskonale wiedzieli, co robią. Brazylijczyk z miejsca stał się kluczową postacią zespołu i po okresie aklimatyzacji jest już coraz lepiej. Reprezentant „Canarinhos” dogaduje się z partnerami i nie bez przyczyny jest najdroższym defensorem świata. I nawet jeśli ponad 50 milionów euro to horrendalna kwota, to jestem pewny, że ekscentryczni szejkowie nie żałują wydanych pieniędzy.

Brazylijczyk co prawda prezentuje się nieco słabiej niż w Chelsea. Może dlatego, że teraz „The Blues” grają też dużo lepiej. Z pewnością lekki spadek formy i zastąpienie Barclays Premier League na Ligue 1 miało wpływ na jego pozycję w rankingu. Jesteśmy jednak pewni, że za kilka miesięcy, po wzroście formy, David ze spokojem wskoczy znów do pierwszej piątki. I to z pewnością jest dobrą informacją dla światowej piłki. Długowłosy obrońca zawsze grał widowiskowo, często pod publiczkę, co tylko przysparzało mu fanów.

https://www.youtube.com/watch?v=gykYsdJwfwA

8. Mehdi Benatia

Kolejnym zawodnikiem w naszym zestawieniu jest Mehdi Benatia. O Marokańczyku głośniej zrobiło się wtedy, gdy regularnie zaczął występować w barwach Udinese Calcio. Bardzo szybko z klubu z Udine wykupiła go AS Roma. 13 czerwca 2013 podpisał pięcioletni kontrakt i kosztował rzymian 13,5 miliona euro. Następny sezon rozpoczął w kolejnym klubie. Tym razem Włochy zamienił na stolicę browarów – Monachium.

Do zmiany doszło jednak z innego powodu. 27-latek dostaje szansę w Bundeslidze tylko dlatego, że nie mógł dogadać się z władzami klubu. – W Rzymie mnie wkurzyli, bo chciałem zostać i dalej grać w tym klubie – powiedział zawodnik. Sprawę w zupełnie inny sposób przedstawił prezydent klubu. – Mehdi dalej kłamie, tak jak kłamał przez ostatnie miesiące. Zapewniał, że jest tu szczęśliwy, a ja zakomunikowałem, że chcieliśmy, by został – podkreślił James Pollatta.

W Bayernie konkurencja na pozycji środkowego obrońcy jest spora i Marokańczykowi trudno jest przebić się przez etatowych zawodników. Do tej pory stoper rozegrał dokładnie sześć spotkań. Jesteśmy przekonani, że jeśli tylko da mu się więcej okazji do prezentacji, to stanie się czołowym zawodnikiem Bundesligi. Mimo to i tak jest jednym z najlepszych zawodników na świecie, co doskonale pokazywał w Serie A.

9. Thiago Silva

Thiago Silva trafił do Europy w sezonie 2003/2004. W barwach FC Porto nie rozegrał ani jednego spotkania i wydawało się, że w wieku 21 lat już nic z niego nie będzie. Na rok trafił do Dynama Moskwa, w którego barwach również nie zaprezentował się ani razu. Przełomowy okazał się powrót do Brazylii, gdzie po znakomitych występach we Fluminense wypatrzyli go włodarze AC Milan.

„Rossoneri” nie owijali w bawełnę i położyli na stół dziesięć milionów euro. Transfer okazał się niezwykle trafiony. Włosi z Mediolanu idealnie trafili i znaleźli znakomitego zawodnika, niestety nie na lata – Brazylijczyk był ostoją defensywy tylko przez trzy sezony. Po tym czasie wykupili go szejkowie z Paris Saint-Germain za niebagatelną sumę 42 milionów euro. „Czerwono-czarni” zaliczyli ponad czterokrotny zysk, a Francuzi po raz kolejny ściągnęli znakomitego zawodnika.

Niestety wiek 30 lat nie służy temu zawodnikowi. Późne odkrycie jego talentu sprawiło, że Europa cały czas musi go poznawać. Nie znaczy to jednak, że ktokolwiek ma zamiar zabierać mu klasę tylko dlatego, że ma więcej lat niż jego rywale o plac gry. Wręcz przeciwnie – Silva jak wino – im starszy, tym lepszy.

10. Javier Mascherano

Dopiero od niedawna zaczął być środkowym obrońcą. Wcześniej występował jako defensywny pomocnik i zwykł nie schodzić poniżej określonego poziomu. W kadrze nadal pozostał graczem numer „6”, jednak w barwach „Blaugrany” częściej występuje z tyłu. A to wszystko nie przypadek. Kontuzje Carlesa Puyola zmuszały kolejnych trenerów do ściągnięcia stopera z prawdziwego zdarzenia.

Pep Guardiola wykrył u Argentyńczyka skłonność do tej pozycji i tak już się przyjęło. Mascherano nieraz przewyższał swoim poziomem Gerarda Pique, przez co stał się pierwszym wyborem w obronie „Barcy”. Imponuje kapitalnym czytaniem gry i walecznością. Istotne w Barcelonie jest również to, że Argentyńczyk przez lata występując w pomocy, nabył umiejętność rozgrywania piłek, dzięki czemu teraz jest łącznikiem między obroną a pomocą. Choć ostatnią bramkę strzelił cztery lata temu, jego wartość ciągle rośnie.

Na mundialu był kluczową postacią wicemistrzów świata. Choć nie grał w obronie, nikt nie ma wątpliwości, że mała liczba straconych bramek to w głównej mierze jego zasługa. Z pewnością dzięki turniejowi w Brazylii wskoczył do elity najlepszych piłkarzy. Na mistrzostwach nie miał sobie równych, był praktycznie bezbłędny, choć był gościem od czarnej roboty.

Ławka rezerwowych:

Miranda

Podobnie jak Godin, swoją wartość zawdzięcza przede wszystkim Diego Simeone. Argentyńczyk zaczął mu ufać i pod niego i Godina budować obronę, a oni odwdzięczają się doskonałą grą. Idealnie zgrał się z Urugwajczykiem i teraz nikt nie wyobraża sobie obrony „Los Rojiblancos” bez któregokolwiek z nich.

Brazylijczyk dzięki doskonałej grze w końcu stał się etatowym stoperem reprezentacji, w której w ostatnich latach nie mógł się przebić przez takich zawodników, jak: David Luiz, Thiago Silva czy Dante. Teraz Dunga nie boi się stawiać na niego, a ten udowadnia, że jest świetnym zawodnikiem.

Imponują przede wszystkim jego doskonałe umiejętności gry w powietrzu, w której nie ma sobie równych. W poprzednim sezonie wystąpił we wszystkich meczach „Atleti” w LM, każdy w pełnym wymiarze czasowym. To tylko dowód, że spisuje się wyśmienicie.

https://www.youtube.com/watch?v=rqGf6soaB-o

John Terry

Stał się już legendą Chelsea, jednak jeszcze za czasów Rafaela Beniteza wydawało się, że jego czas na Stamford Bridge powoli może dobiegać do końca. Dopiero przyjście Jose Mourinho dało nowy impuls Anglikowi. Choć na początku bywało różnie, bo „The Special One” chciał odmłodzić skład i zaczął próbować innych rozwiązań, zawsze jednak powracał do swojego kapitana. Choć rozmowy na temat przedłużenia jego kontraktu się przedłużały, nikt w Londynie nie brał na poważnie plotek o jego odejściu. Przecież „The Blues” nie mogliby oddać swojego kapitana.

W tym sezonie będzie podobnie, Terry’emu kończy się bowiem w czerwcu umowa, której nadal nie przedłużył. Obecny sezon, podobnie jak poprzedni, tylko potwierdza tezę, że ten zawodnik jest niezbędny Chelsea. Doskonale wie o tym również „Mou”, który konsekwentnie stawia na swojego ulubieńca. Mimo że były kapitan reprezentacji jest najstarszy z wszystkich zawodników, których wymieniliśmy, nikt nie ma wątpliwości, że po prostu tego po nim nie widać.

Przez lata imponował przygotowaniem fizycznym i kapitalną grą głową. W tym elemencie jest nadal niemal perfekcyjny, zarówno w destrukcji, jak i polu karnym rywali. W Chelsea strzelił przeszło 50 bramek, a najwyraźniej ciągle nie ma dość.

https://www.youtube.com/watch?v=vpq4Nsk0xck