Dobry sezon Premier League świetnie odwzorował układ sił w lidze. Wygrali najlepsi, naciskani przez prawie najlepszych. Zobaczyliśmy też grupę pościgową do „Wielkiej Czwórki” w postaci Aston Villi i Evertonu. Byliśmy także świadkami wielkich dramatów, gdy tak wielkie firmy jak Newcastle i Middlesbrough zostały zdegradowane. Ergo: wreszcie było ciekawie.
„Czerwone Diabły” obroniły tytuł, gdyż w najważniejszych momentach potrafiły zagrać po mistrzowsku, bez zbędnych ceregieli kolekcjonowali punkty i praktycznie do końca utrzymywali bezpieczną przewagę nad drugim Liverpoolem. I właśnie „The Reds” są wielkim zaskoczeniem in plus w tym sezonie. Podopieczni Rafy Beniteza włączyli się do walki o tytuł i byli jedyną drużyną w lidze, która mogła zagrozić liderowi. Dzięki temu sezon w Premiership wreszcie był jako tako ciekawy, a walka o pierwsze miejsce nie była rozstrzygnięta już w okolicach marca.
Do tego ekipa z miasta Beatlesów zaskoczyła wszystkim wielką skutecznością. „The Reds” strzelali aż miło – i to bez znaczenia na rozgrywki, a także na rywali. To im udało się zatopić Manchester United na Old Trafford, aplikując graczom Fergusona aż cztery gole. Właśnie od tego spotkania rozpoczął się wielki pościg Liverpoolu, który jednak nie zakończył się sukcesem, bowiem w decydujących momentach „Diabły” pokazały charakter, który pozwala im na grę w Manchesterze. Mowa tutaj o spotkaniu z Aston Villą wygranym 3:2 dzięki bramce w ostatnich sekundach Federico Machedy oraz o spotkaniu z Tottenhamem, gdzie dzięki decyzji sędziego podopieczni sir Alexa zdołali przypieczętować swój trzeci tytuł z rzędu.
Ochotę na sukcesy miał także Roman Abramowicz, który zamiast inwestować w zawodników, postanowił kupić trenera – Felipe Scolariego. Przez jakiś czas Brazylijczyk zdawał egzamin, pod jego skrzydłami odrodził się Nicolas Anelka, późniejszy król strzelców ligi, Deco; dopóki nie złapał kontuzji, był bardzo produktywny dla „The Blues”. Z czasem jednak niebieska maszynka psuła się, zgrzyty powodował głównie manager, a kulminacją okazało się spotkanie na Old Trafford, gdzie Chelsea była kompletnie bezsilna. Scolari „poleciał” ze stanowiska, a Romanowi udało się uprosić swojego przyjaciela, Guusa Hiddinka, by chociaż do końca sezonu pokierował drużyną. Podziałało, Holender, czego się nie podejmie, zawsze odnosi sukcesy. Żeby zdobyć mistrzostwo, strata była już wprawdzie za duża, ale udało się zgarnąć Puchar Anglii. Chelsea grała dobrze, skutecznie, jej gra mogła się podobać. Drogba świetnie współpracował z Anelką, który przestał narzekać na grę na skrzydle. Wspomagał ich Florent Malouda, u Scolariego tylko rezerwowy. Wystarczyło to wszystko tylko na trzecie miejsce, ale Hiddink został zapamiętany przez fanów, którzy mogą tylko żałować, że selekcjoner Rosji nie pokierował ich drużyną przez cały sezon.
Znowu na końcu „Wielkiej Czwórki” wypadł Arsenal. Wenger brnął w swoją filozofię młodych zawodników jeszcze bardziej, zaskakując czasami 16-letnim Jackiem Wilsherem czy niewiele starszym Aaronem Ramseyem. „Kanonierzy” cały czas grali pięknie, ale coraz częściej bez pomysłu, akcje budowane były w ślamazarnym tempie, a liczne okazje niewykorzystywane. Kontuzje trapiły drużynę przez cały sezon, sam Fabregas wypadł na trzy miesiące, Robin van Persie miał problemy średnio co dwa tygodnie. W zimie przyszedł Arszawin i pomógł drużynie, ale czwarte miejsce to naprawdę szczyt możliwości ekipy Wengera. Emiratem Stadium powinno mieć wielki szyld „może w przyszłym sezonie”.
Na Wyspach najbardziej elektryzują spotkania pomiędzy wyżej wymienionymi drużynami. Warto zwrócić uwagę, co by było, gdyby o mistrzostwie rozstrzygnęły bezpośrednie starcia. Oto tabela
1. Liverpool 14 punktów, bilans 10-8 2. Arsenal 9, 10-11 3. Man U 5, 7-9 4. Chelsea 4, 6-10
Nie dziwi to nikogo; „The Reds” zawsze świetnie grali z Manchester United, dodatkowo dwukrotnie pokonali Chelsea. Arsenal zazwyczaj bilans z „Wielką Czwórką” ma najlepszy, ale ten sezon to prawdziwa gra w kratkę „Kanonierów”. Mistrzowie w tym zestawieniu wypadają blado, ale jak napisałem we wstępie, w przekroju całego sezonu byli niewątpliwie drużyną najlepszą. Ten przykład pokazuje tak naprawdę starą piłkarską zasadę, że mistrzostwo zdobywa się ciułając punkty podczas spotkań ze słabeuszami i średniakami. A to Man U wychodziło zdecydowanie lepiej niż innym.
Grupa pościgowa
Sezon był ciekawy, bowiem do walki o Ligę Mistrzów włączyła się Aston Villa i przez długi czas utrzymywała swoją czwartą, a momentami trzecią pozycję. Martin O’Neill sukcesywnie budował drużynę, a w tym roku wreszcie zbierał pierwsze żniwa. Piekielnie szybcy skrzydłowy w postaci Agbonlahora i Ashleya Younga zagrywali piłkę na wysokiego Johna Carowa bądź Emila Heskeya. Z tyłu wspomagała ich legenda klubu, Gareth Barry, a także Petrov i Reo-Cocker. To musiało zadziałać, było idealne w swojej prostocie. Ale „The Villans” nie wytrzymali tempa, dlatego spadli na szóstą lokatę.
Wyprzedził ich Everton, jak zwykle solidna firma. „The Tofees” cierpieli przez cały sezon na brak napastników, ale rozwiązanie z miniaturowym Timem Cahillem na szpicy wypaliło zdecydowanie. David Moyes wie, co robi, i gdyby tylko miał budżet na poziomie „Wielkiej Czwórki”, to być może drugi klub z Liverpoolu grałby w Lidze Mistrzów.
Największą niespodzianką w sezonie jest chyba postawa Fulham Londyn. Zawsze przeciętna drużyna, z przeciętnym szkoleniowcem, słabym stadionem i średnimi zawodnikami, wiecznie skazywana na degradacje, walczyła tym razem zaskakująco, a co najważniejsze, równo. Albo Hogson miał farta, albo wcale taki przeciętny nie jest…
Naj…
Drużyna
Redaktorzy działu Premiership w iGolu mieli swoje typy, które praktycznie we wszystkich przypadkach się pokrywały. Oto najlepsza drużyna sezonu według nas:
Edwin van der Sar – bramkarz nie do zdarcia. Może i miał przed sobą kapitalną defensywę, ale lepszego na jego pozycji w Premiership po prostu nie ma. Petr Cech spadł na drugie miejsce, a za nimi długo, długo nikt. Jose Bosingwa – najbardziej udany transfer Chelsea ostatnich lat. On „The Blues” nie zawiódł nigdy, ofensywny, dokładny, a przy tym nie zapominający o tyłach. Na drugim miejscu Bakary Sagna, który jednak grał zbyt chimerycznie, podobnie jak i cały Arsenal. Rio Ferdinand i John Terry – być może najlepsza para stoperów na świecie, szkoda że tylko w reprezentacji. Obaj są podporami swoich drużyn, nie tylko kierują obroną, ale też zagrzewają do walki resztę ekipy. Z zestawienia odpadł Nemanja Vidic, który ma zbyt gorącą głowę i często łapie kartki. Patrice Evra – na pozycji lewego obrońcy ogromna posucha, dlatego nagrodę zgarnia były skrzydłowy Monaco. „W przodzie” praktycznie przy każdej ofensywnej akcji United, a dzięki swojej szybkości zawsze zdążał wracać do obrony. Resztę jego błędów tuszował Wayne Rooney, wracający się równie często co Francuz. Cristiano Ronaldo – wszyscy znamy Portugalczyka z jego strzałów, dryblingów, szybkości i dynamiki. Sir Alex Ferguson zna go jednak jako kogoś, kto wykona każde zadanie na boisku, każde polecenia trenera, ale w krytycznych momentach bierze na swoje barki grę całej drużyny Szkot zaszczepił Ronaldo walkę, która z pewnością zaprocentuje już w Madrycie. Steven Gerrard – nadal nie schodzi poniżej wybitnego poziomu. Człowiek od wszystkiego w Liverpoolu, posiadający nieprawdopodobną łatwość w oddawaniu groźnych strzałów. Gdyby prowadzono ranking efektywności we wszystkich aspektach gry, on wygrałby z ogromną przewagą. Frank Lampard – ten sezon gorszy od poprzedniego, ale i tak jest to słownikowy lider londyńskiej Chelsea. Nie mogło go zabraknąć w tym doborowym towarzystwie. Fernando Torres – gdyby nie kontuzje, pewnie zgarnąłby laur dla najlepszego strzelca. Kapitalne połączenie dynamiki i techniki ze zwinnością, która daje mu nieprawdopodobną łatwość gry w piłkę. Oglądanie Torresa jest bardzo przyjemne, a jego wygląd „małego dzieciaka” jest niezwykle mylący. Wayne Rooney – waleczne serce Mistrzów Anglii. 12 bramek to może niezbyt wielki dorobek jak na napastnika, ale nikt nie zliczy tych kilometrów, które przebiegł, wślizgów, które wykonał i walki którą włożył, by jego drużyna po prostu wygrywała. Klasyczny „Free role”. Nicolas Anelka – w zestawieniu nie mogło zabraknąć króla strzelców. Większość bramek zdobył, grając jako środkowy napastnik; gdy poszedł na skrzydło, dorzucił jeszcze wiele asyst. Szybki, silny i świetnie strzelający z dystansu, co pokazały jego dwa ostatnie trafienia w sezonie.
Spotkania
Liverpool – Arsenal 4:4 (21 kwietnia 2009) Mecz błędów. Ale dzięki temu mogliśmy zobaczyć to, czego w piłce oczekujemy najbardziej – grad bramek. Strzały, akcje, szybkie odpowiedzi i przede wszystkim cztery bramki Andriya Arszawina, który chyba sam do końca nie wierzył w to, co udało mu się osiągnąć na Anfield. Zdecydowanie dwie najbardziej ofensywne drużyny ligi.
Manchester United – Liverpool 1:4 (14 marca) Apogeum formy „The Reds” przypadło właśnie na ten okres, kiedy drużyna Beniteza gromiła po kolei Man U, Real Madryt, a potem jeszcze Aston Villę. Dawno nie widziałem, by którakolwiek drużyna grała z taką swobodą i skutecznością na Old Trafford. „Diabły” były wyraźnie bez formy, a i tak rozegrały dobre zawody. Liverpool zagrał po prostu lepiej, a piłkarzom tej drużyny tego dnia wychodziło wszystko.
Manchester United – Aston Villa 3:2 (5 kwietnia) Kto wie, jakby się potoczyła końcówka sezonu, gdyby młodziutki Macheda nie strzelił bramki w ostatnich sekundach spotkania. Klasyczny moment ekstazy w tej dyscyplinie sportu. Dodając do tego świetną, odważną i, co najważniejsze, skuteczną grę Aston Villi, otrzymujemy jedno z najlepszych spotkań w sezonie.
Bramka sezonu
Carlton Cole (Wigan – West Ham 0:1, 4 marca) Inne bramki to po prostu ładne strzały. Bramka Cole’a to kapitalna akcja prawie wszystkich „Młotów”, wymiana pięciu podań z pierwszej piłki zakończona uderzeniem nie do obrony. Fantastyczny gol w meczu przeciętnych drużyn. Długo myślałem nad wyborem najładniejszej bramki, w końcu wygrało średniej klasy uderzenie, ale poprzedzone wręcz wyborną akcją dla oka.
Frajerzy sezonu
Manchester City, Tottenham i Newcastle United
Zbytnio rozwodzić się nad tym nie trzeba. City miało zapewne w sezonie największy budżet na transfery w Premiership. Szkoda tylko, że nikt nie chciał grać w klubie bez marki, bez historii i bez wyników. Jedyną gwiazdą był tam Robinio i wychowany na podwórku Stephen Ireland. Reszta to po prostu zbieranina ogromnie przepłaconych grajków. Jeżeli tak wygląda inwestowanie według Abu Dhabi Group, to ja boję się myśleć, jak poradzą sobie oni w dobie kryzysu.
We frajerstwie niewiele ustępuje im Tottenham. Ostatecznie odbił się od dna i wylądował w górnej połowie tabeli, ale jeśli spojrzeć na skład, wynik ten jest głębokim nieporozumieniem. Newcastle ma budżet na poziomie „Wielkiej Czwórki”, jednak nie przełożyło się to absolutnie na wyniki, a zakończyło wręcz katastrofalnie – degradacją bez stylu i nadziei. Nie pomógł nawet Alan Shearer, wprawdzie legenda klubu, ale bez żadnego doświadczenia na ławce trenerskiej.
O sezonie można by pisać i pisać, jednak jaki to ma sens, skoro jest już za nami, a za chwilę rozpocznie się nowy? Celowo nie wybrałem najlepszego piłkarza, trenera, czy odkrycia, bowiem wyjątkowo w ubiegłym roku ten wybór może być tylko i wyłącznie subiektywny ze względu na to, że wielu piłkarzy grało po prostu kapitalnie. Z kolei próżno szukać jednego wielkiego odkrycia – za to wiele drobnych.
Dobry sezon Premier League świetnie odwzorował układ sił w lidze. Wygrali najlepsi, naciskani przez prawie najlepszych. Zobaczyliśmy też grupę pościgową do „Wielkiej Czwórki” w postaci Aston Villi i Evertonu. Byliśmy także świadkami wielkich dramatów, gdy tak wielkie firmy jak Newcastle i Middlesbrough zostały zdegradowane. Ergo: wreszcie było ciekawie.
„Czerwone Diabły” obroniły tytuł, gdyż w najważniejszych momentach potrafiły zagrać po mistrzowsku, bez zbędnych ceregieli kolekcjonowali punkty i praktycznie do końca utrzymywali bezpieczną przewagę nad drugim Liverpoolem. I właśnie „The Reds” są wielkim zaskoczeniem in plus w tym sezonie. Podopieczni Rafy Beniteza włączyli się do walki o tytuł i byli jedyną drużyną w lidze, która mogła zagrozić liderowi. Dzięki temu sezon w Premiership wreszcie był jako tako ciekawy, a walka o pierwsze miejsce nie była rozstrzygnięta już w okolicach marca.
Do tego ekipa z miasta Beatlesów zaskoczyła wszystkim wielką skutecznością. „The Reds” strzelali aż miło – i to bez znaczenia na rozgrywki, a także na rywali. To im udało się zatopić Manchester United na Old Trafford, aplikując graczom Fergusona aż cztery gole. Właśnie od tego spotkania rozpoczął się wielki pościg Liverpoolu, który jednak nie zakończył się sukcesem, bowiem w decydujących momentach „Diabły” pokazały charakter, który pozwala im na grę w Manchesterze. Mowa tutaj o spotkaniu z Aston Villą wygranym 3:2 dzięki bramce w ostatnich sekundach Federico Machedy oraz o spotkaniu z Tottenhamem, gdzie dzięki decyzji sędziego podopieczni sir Alexa zdołali przypieczętować swój trzeci tytuł z rzędu.
Ochotę na sukcesy miał także Roman Abramowicz, który zamiast inwestować w zawodników, postanowił kupić trenera – Felipe Scolariego. Przez jakiś czas Brazylijczyk zdawał egzamin, pod jego skrzydłami odrodził się Nicolas Anelka, późniejszy król strzelców ligi, Deco; dopóki nie złapał kontuzji, był bardzo produktywny dla „The Blues”. Z czasem jednak niebieska maszynka psuła się, zgrzyty powodował głównie manager, a kulminacją okazało się spotkanie na Old Trafford, gdzie Chelsea była kompletnie bezsilna. Scolari „poleciał” ze stanowiska, a Romanowi udało się uprosić swojego przyjaciela, Guusa Hiddinka, by chociaż do końca sezonu pokierował drużyną. Podziałało, Holender, czego się nie podejmie, zawsze odnosi sukcesy. Żeby zdobyć mistrzostwo, strata była już wprawdzie za duża, ale udało się zgarnąć Puchar Anglii. Chelsea grała dobrze, skutecznie, jej gra mogła się podobać. Drogba świetnie współpracował z Anelką, który przestał narzekać na grę na skrzydle. Wspomagał ich Florent Malouda, u Scolariego tylko rezerwowy. Wystarczyło to wszystko tylko na trzecie miejsce, ale Hiddink został zapamiętany przez fanów, którzy mogą tylko żałować, że selekcjoner Rosji nie pokierował ich drużyną przez cały sezon.
Znowu na końcu „Wielkiej Czwórki” wypadł Arsenal. Wenger brnął w swoją filozofię młodych zawodników jeszcze bardziej, zaskakując czasami 16-letnim Jackiem Wilsherem czy niewiele starszym Aaronem Ramseyem. „Kanonierzy” cały czas grali pięknie, ale coraz częściej bez pomysłu, akcje budowane były w ślamazarnym tempie, a liczne okazje niewykorzystywane. Kontuzje trapiły drużynę przez cały sezon, sam Fabregas wypadł na trzy miesiące, Robin van Persie miał problemy średnio co dwa tygodnie. W zimie przyszedł Arszawin i pomógł drużynie, ale czwarte miejsce to naprawdę szczyt możliwości ekipy Wengera. Emiratem Stadium powinno mieć wielki szyld „może w przyszłym sezonie”.
Minitabela
Na Wyspach najbardziej elektryzują spotkania pomiędzy wyżej wymienionymi drużynami. Warto zwrócić uwagę, co by było, gdyby o mistrzostwie rozstrzygnęły bezpośrednie starcia. Oto tabela
1. Liverpool 14 punktów, bilans 10-8 2. Arsenal 9, 10-11 3. Man U 5, 7-9 4. Chelsea 4, 6-10
Nie dziwi to nikogo; „The Reds” zawsze świetnie grali z Manchester United, dodatkowo dwukrotnie pokonali Chelsea. Arsenal zazwyczaj bilans z „Wielką Czwórką” ma najlepszy, ale ten sezon to prawdziwa gra w kratkę „Kanonierów”. Mistrzowie w tym zestawieniu wypadają blado, ale jak napisałem we wstępie, w przekroju całego sezonu byli niewątpliwie drużyną najlepszą. Ten przykład pokazuje tak naprawdę starą piłkarską zasadę, że mistrzostwo zdobywa się ciułając punkty podczas spotkań ze słabeuszami i średniakami. A to Man U wychodziło zdecydowanie lepiej niż innym.
Grupa pościgowa
Sezon był ciekawy, bowiem do walki o Ligę Mistrzów włączyła się Aston Villa i przez długi czas utrzymywała swoją czwartą, a momentami trzecią pozycję. Martin O’Neill sukcesywnie budował drużynę, a w tym roku wreszcie zbierał pierwsze żniwa. Piekielnie szybcy skrzydłowy w postaci Agbonlahora i Ashleya Younga zagrywali piłkę na wysokiego Johna Carowa bądź Emila Heskeya. Z tyłu wspomagała ich legenda klubu, Gareth Barry, a także Petrov i Reo-Cocker. To musiało zadziałać, było idealne w swojej prostocie. Ale „The Villans” nie wytrzymali tempa, dlatego spadli na szóstą lokatę.
Wyprzedził ich Everton, jak zwykle solidna firma. „The Tofees” cierpieli przez cały sezon na brak napastników, ale rozwiązanie z miniaturowym Timem Cahillem na szpicy wypaliło zdecydowanie. David Moyes wie, co robi, i gdyby tylko miał budżet na poziomie „Wielkiej Czwórki”, to być może drugi klub z Liverpoolu grałby w Lidze Mistrzów.
Największą niespodzianką w sezonie jest chyba postawa Fulham Londyn. Zawsze przeciętna drużyna, z przeciętnym szkoleniowcem, słabym stadionem i średnimi zawodnikami, wiecznie skazywana na degradacje, walczyła tym razem zaskakująco, a co najważniejsze, równo. Albo Hogson miał farta, albo wcale taki przeciętny nie jest…
Naj…
Drużyna
Redaktorzy działu Premiership w iGolu mieli swoje typy, które praktycznie we wszystkich przypadkach się pokrywały. Oto najlepsza drużyna sezonu według nas:
Edwin van der Sar – bramkarz nie do zdarcia. Może i miał przed sobą kapitalną defensywę, ale lepszego na jego pozycji w Premiership po prostu nie ma. Petr Cech spadł na drugie miejsce, a za nimi długo, długo nikt. Jose Bosingwa – najbardziej udany transfer Chelsea ostatnich lat. On „The Blues” nie zawiódł nigdy, ofensywny, dokładny, a przy tym nie zapominający o tyłach. Na drugim miejscu Bakary Sagna, który jednak grał zbyt chimerycznie, podobnie jak i cały Arsenal. Rio Ferdinand i John Terry – być może najlepsza para stoperów na świecie, szkoda że tylko w reprezentacji. Obaj są podporami swoich drużyn, nie tylko kierują obroną, ale też zagrzewają do walki resztę ekipy. Z zestawienia odpadł Nemanja Vidic, który ma zbyt gorącą głowę i często łapie kartki. Patrice Evra – na pozycji lewego obrońcy ogromna posucha, dlatego nagrodę zgarnia były skrzydłowy Monaco. „W przodzie” praktycznie przy każdej ofensywnej akcji United, a dzięki swojej szybkości zawsze zdążał wracać do obrony. Resztę jego błędów tuszował Wayne Rooney, wracający się równie często co Francuz. Cristiano Ronaldo – wszyscy znamy Portugalczyka z jego strzałów, dryblingów, szybkości i dynamiki. Sir Alex Ferguson zna go jednak jako kogoś, kto wykona każde zadanie na boisku, każde polecenia trenera, ale w krytycznych momentach bierze na swoje barki grę całej drużyny Szkot zaszczepił Ronaldo walkę, która z pewnością zaprocentuje już w Madrycie. Steven Gerrard – nadal nie schodzi poniżej wybitnego poziomu. Człowiek od wszystkiego w Liverpoolu, posiadający nieprawdopodobną łatwość w oddawaniu groźnych strzałów. Gdyby prowadzono ranking efektywności we wszystkich aspektach gry, on wygrałby z ogromną przewagą. Frank Lampard – ten sezon gorszy od poprzedniego, ale i tak jest to słownikowy lider londyńskiej Chelsea. Nie mogło go zabraknąć w tym doborowym towarzystwie. Fernando Torres – gdyby nie kontuzje, pewnie zgarnąłby laur dla najlepszego strzelca. Kapitalne połączenie dynamiki i techniki ze zwinnością, która daje mu nieprawdopodobną łatwość gry w piłkę. Oglądanie Torresa jest bardzo przyjemne, a jego wygląd „małego dzieciaka” jest niezwykle mylący. Wayne Rooney – waleczne serce Mistrzów Anglii. 12 bramek to może niezbyt wielki dorobek jak na napastnika, ale nikt nie zliczy tych kilometrów, które przebiegł, wślizgów, które wykonał i walki którą włożył, by jego drużyna po prostu wygrywała. Klasyczny „Free role”. Nicolas Anelka – w zestawieniu nie mogło zabraknąć króla strzelców. Większość bramek zdobył, grając jako środkowy napastnik; gdy poszedł na skrzydło, dorzucił jeszcze wiele asyst. Szybki, silny i świetnie strzelający z dystansu, co pokazały jego dwa ostatnie trafienia w sezonie.
Spotkania
Liverpool – Arsenal 4:4 (21 kwietnia 2009) Mecz błędów. Ale dzięki temu mogliśmy zobaczyć to, czego w piłce oczekujemy najbardziej – grad bramek. Strzały, akcje, szybkie odpowiedzi i przede wszystkim cztery bramki Andriya Arszawina, który chyba sam do końca nie wierzył w to, co udało mu się osiągnąć na Anfield. Zdecydowanie dwie najbardziej ofensywne drużyny ligi.
Manchester United – Liverpool 1:4 (14 marca) Apogeum formy „The Reds” przypadło właśnie na ten okres, kiedy drużyna Beniteza gromiła po kolei Man U, Real Madryt, a potem jeszcze Aston Villę. Dawno nie widziałem, by którakolwiek drużyna grała z taką swobodą i skutecznością na Old Trafford. „Diabły” były wyraźnie bez formy, a i tak rozegrały dobre zawody. Liverpool zagrał po prostu lepiej, a piłkarzom tej drużyny tego dnia wychodziło wszystko.
Manchester United – Aston Villa 3:2 (5 kwietnia) Kto wie, jakby się potoczyła końcówka sezonu, gdyby młodziutki Macheda nie strzelił bramki w ostatnich sekundach spotkania. Klasyczny moment ekstazy w tej dyscyplinie sportu. Dodając do tego świetną, odważną i, co najważniejsze, skuteczną grę Aston Villi, otrzymujemy jedno z najlepszych spotkań w sezonie.
Bramka sezonu
Carlton Cole (Wigan – West Ham 0:1, 4 marca) Inne bramki to po prostu ładne strzały. Bramka Cole’a to kapitalna akcja prawie wszystkich „Młotów”, wymiana pięciu podań z pierwszej piłki zakończona uderzeniem nie do obrony. Fantastyczny gol w meczu przeciętnych drużyn. Długo myślałem nad wyborem najładniejszej bramki, w końcu wygrało średniej klasy uderzenie, ale poprzedzone wręcz wyborną akcją dla oka.
Frajerzy sezonu
Manchester City, Tottenham i Newcastle United
Zbytnio rozwodzić się nad tym nie trzeba. City miało zapewne w sezonie największy budżet na transfery w Premiership. Szkoda tylko, że nikt nie chciał grać w klubie bez marki, bez historii i bez wyników. Jedyną gwiazdą był tam Robinio i wychowany na podwórku Stephen Ireland. Reszta to po prostu zbieranina ogromnie przepłaconych grajków. Jeżeli tak wygląda inwestowanie według Abu Dhabi Group, to ja boję się myśleć, jak poradzą sobie oni w dobie kryzysu.
We frajerstwie niewiele ustępuje im Tottenham. Ostatecznie odbił się od dna i wylądował w górnej połowie tabeli, ale jeśli spojrzeć na skład, wynik ten jest głębokim nieporozumieniem. Newcastle ma budżet na poziomie „Wielkiej Czwórki”, jednak nie przełożyło się to absolutnie na wyniki, a zakończyło wręcz katastrofalnie – degradacją bez stylu i nadziei. Nie pomógł nawet Alan Shearer, wprawdzie legenda klubu, ale bez żadnego doświadczenia na ławce trenerskiej.
O sezonie można by pisać i pisać, jednak jaki to ma sens, skoro jest już za nami, a za chwilę rozpocznie się nowy? Celowo nie wybrałem najlepszego piłkarza, trenera, czy odkrycia, bowiem wyjątkowo w ubiegłym roku ten wybór może być tylko i wyłącznie subiektywny ze względu na to, że wielu piłkarzy grało po prostu kapitalnie. Z kolei próżno szukać jednego wielkiego odkrycia – za to wiele drobnych.
Komentarze7
~
~tomo
swietny tekst… o niektorych faktach nawet nie
wiedzialem
Ł
ŁL29
a gdzie w ’11’ sezonu Xabi Alonso ?
~
~spoko
fajny tekst, ten napastnik AV to John Carew (odmiana
„Carowa” chyba troche nie pasuje). Dlaczego
brakuje w 11 sezonu np. Vidicia, Aurellio, Johnsona,
Younga, Irleanda?
~
~seba
jedyny skrzydlowy chociaz tez nie komletny jakiego tu
zaprezentowanow XI to C ronaldo watpie ktory nie
ustepuje youngowi pod zadnym wzgledem a w wielu
aspektach jest zwyczajnie lepszy.
~
~misiek-
jak sama nazwa wskazuje to „11” sezonu,
a więc znalazło się w niej 11 piłkarzy . oczywiście
uważam że niżej wymienieni są równie dobrzy, ale tam
znaleźli sie najlepsi .
~
~unia
,,11,,WEDŁUG MNIE TO VAN DER
SAR,UPSON,FERDINAND,VIDIĆ,A.COLE
C.RONALDO,FABREGAS,GERRARD,YOUNG,TORRES,ROONEY,ANELKA
MR
Mateusz Ruchała
Mogłem wklepać tylko 11 nazwisk. Wasze propozycje są
jak najbardziej uzasadnione, a Ashley Young był
najbliższy znalezienia się w zestawieniu. Tylko
kosztem kogo? Każde nazwisko można spokojnie obronić
przed innym i tak w kółko. W lidze w tym sezonie
naprawdę wielu zawodników zagrało na kapitalnym
poziomie. I trzeba się cieszyć z tego bólu głowy przy
wyborze najlepszej drużyny.
