Pół roku Gignaca w Tigres. Transfer strzałem w dziesiątkę dla obu stron

Tak dobra postawa 30-letniego zawodnika sprawia, iż inni francuscy piłkarze zainteresowali się futbolem rodem z Ameryki Północnej. – Nie będę podawał nazwisk, ale niektórzy gracze dzwonią do mnie, aby porozmawiać ze mną na temat mojego klubu. Myślę, że swoim przejściem do Tigres otworzyłem kilka drzwi do piłkarskiej kariery – mówił w listopadzie Gignac.

Drużyna Tigres spokojnie przeszła fazę zasadniczą Apertury, kończąc ją na 5. miejscu. Po drodze pokonała m.in. lokalnego rywala CF Monterrey 3:1, a Gignac był strzelcem jednej z bramek. Następnie „Tygrysy” w play-offach w ćwierćfinale ograły Chiapas 3:1 w dwumeczu, a w półfinale Tolucę 2:0. W finale zmierzyły się z drużyną UNAM Pumas.

W pierwszym starciu Tigres wygrali u siebie 3:0, w rewanżu padł taki sam wynik, ale w drugą stronę. Doszło do dogrywki, w której obie drużyny strzeliły po jednej bramce, co oznaczało rzuty karne. W nich zespół z Monterrey wygrał 4:2, a Gignac był jednym ze skutecznych wykonawców strzałów z 11 metrów. Ta wygrana sprawiła, iż „Tygrysy” po raz czwarty w historii zapewniły sobie tytuł mistrza kraju. Dwoma ojcami tego zwycięstwa okrzyknięto oczywiście francuskiego napastnika oraz prowadzącego klub Ricardo Ferrettiego. Francuscy żurnaliści w momencie transferu Gignaca podawali w wątpliwość potencjalną pozytywną współpracę między piłkarzem a trenerem z uwagi na bardzo impulsywny charakter brazylijskiego szkoleniowca. Jak widać, pomylili się.

Być może zastanawiacie się, jak to możliwe, że Gignac zaledwie po pół roku (w Europie także po połowie sezonu) już ma na koncie tytuł mistrzowski. Otóż w 1996 roku władze federacji meksykańskiej piłki przeprowadziły fundamentalną zmianę w systemie rozgrywek ligowych. Od tej pory w kraju z Ameryki Północnej mamy półroczne rozgrywki. Natomiast od 2002 roku weszły w życie nazwy, które funkcjonują do dzisiaj. Apertura (polskie tłumaczenie: otwarcie) to pierwsza część rozgrywek, odbywająca się w drugim półroczu, a Clausura (zamknięcie) to druga, rozgrywana w pierwszych sześciu miesiącach każdego kolejnego roku.

Fani „Tygrysów” po tytule mistrzowskim oszaleli z radości, lecz gignacomania rozpoczęła się już wcześniej. W klubowych sklepach zaczęły w ekspresowym tempie znikać kubki, koszulki, zeszyty z wizerunkiem Francuza. Według lokalnych sprzedawców pamiątek zespołu osiem na dziesięć kupowanych przez kibiców koszulek drużyny Tigres to te z nazwiskiem Gignac. Fanatycy meksykańskiej drużyny zmodyfikowali także nieśmiertelny hit zespołu The Beatles „Hey jude”, który w ich nowej wersji oddaje oczywiście hołd nowemu idolowi wszystkich sympatyków Tigres. O krok dalej poszły pary, które swoje nowo narodzone dzieci na cześć napastnika „Les Blues” nazwały jego imieniem.

Największą wygraną dla wychowanka Lorient w transferze do Tigres jest jednak powrót do reprezentacji. Po egzotycznym kierunku obranym przez napastnika wielu ekspertów wróżyło mu zerowe szanse na dalszą grę w kadrze. Na początku mieli oni rację, ponieważ Gignac nie został powołany na mecze towarzyskie rozgrywane przez Francję we wrześniu i październiku. Jednak Didier Deschamps, obserwując świetną dyspozycję swojego byłego podopiecznego z Marsylii, zdecydował się go powołać na listopadowe mecze z Niemcami i Anglią. W pojedynku z drużyną Joachima Loewa zaledwie po kilku minutach od wejścia na boisko z ławki rezerwowych wpisał się na listę strzelców.

Tymczasem w Meksyku rozpoczął się już kolejny sezon, Clausura 2016. W pierwszym meczu Tigres przegrali na wyjeździe z Tolucą 0:1, natomiast w drugim, rozgrywanym w ostatnią sobotę, pokonali Monarcas 2:0. Jedną z bramek zdobył oczywiście Andre-Pierre Gignac, który jak zwykle dobrze prezentował się na boisku. Jeśli w dalszym ciągu utrzyma taką dyspozycję, zdaje się, że pewne jest jego powołanie na Euro 2016. I to pomimo gry w tak nietypowej lidze.

• Andre-Pierre Gignac
• Didier Deschamps
• Tigres UANL
• Marseille

Tak dobra postawa 30-letniego zawodnika sprawia, iż inni francuscy piłkarze zainteresowali się futbolem rodem z Ameryki Północnej. – Nie będę podawał nazwisk, ale niektórzy gracze dzwonią do mnie, aby porozmawiać ze mną na temat mojego klubu. Myślę, że swoim przejściem do Tigres otworzyłem kilka drzwi do piłkarskiej kariery – mówił w listopadzie Gignac.

Drużyna Tigres spokojnie przeszła fazę zasadniczą Apertury, kończąc ją na 5. miejscu. Po drodze pokonała m.in. lokalnego rywala CF Monterrey 3:1, a Gignac był strzelcem jednej z bramek. Następnie „Tygrysy” w play-offach w ćwierćfinale ograły Chiapas 3:1 w dwumeczu, a w półfinale Tolucę 2:0. W finale zmierzyły się z drużyną UNAM Pumas.

W pierwszym starciu Tigres wygrali u siebie 3:0, w rewanżu padł taki sam wynik, ale w drugą stronę. Doszło do dogrywki, w której obie drużyny strzeliły po jednej bramce, co oznaczało rzuty karne. W nich zespół z Monterrey wygrał 4:2, a Gignac był jednym ze skutecznych wykonawców strzałów z 11 metrów. Ta wygrana sprawiła, iż „Tygrysy” po raz czwarty w historii zapewniły sobie tytuł mistrza kraju. Dwoma ojcami tego zwycięstwa okrzyknięto oczywiście francuskiego napastnika oraz prowadzącego klub Ricardo Ferrettiego. Francuscy żurnaliści w momencie transferu Gignaca podawali w wątpliwość potencjalną pozytywną współpracę między piłkarzem a trenerem z uwagi na bardzo impulsywny charakter brazylijskiego szkoleniowca. Jak widać, pomylili się.

Być może zastanawiacie się, jak to możliwe, że Gignac zaledwie po pół roku (w Europie także po połowie sezonu) już ma na koncie tytuł mistrzowski. Otóż w 1996 roku władze federacji meksykańskiej piłki przeprowadziły fundamentalną zmianę w systemie rozgrywek ligowych. Od tej pory w kraju z Ameryki Północnej mamy półroczne rozgrywki. Natomiast od 2002 roku weszły w życie nazwy, które funkcjonują do dzisiaj. Apertura (polskie tłumaczenie: otwarcie) to pierwsza część rozgrywek, odbywająca się w drugim półroczu, a Clausura (zamknięcie) to druga, rozgrywana w pierwszych sześciu miesiącach każdego kolejnego roku.

Fani „Tygrysów” po tytule mistrzowskim oszaleli z radości, lecz gignacomania rozpoczęła się już wcześniej. W klubowych sklepach zaczęły w ekspresowym tempie znikać kubki, koszulki, zeszyty z wizerunkiem Francuza. Według lokalnych sprzedawców pamiątek zespołu osiem na dziesięć kupowanych przez kibiców koszulek drużyny Tigres to te z nazwiskiem Gignac. Fanatycy meksykańskiej drużyny zmodyfikowali także nieśmiertelny hit zespołu The Beatles „Hey jude”, który w ich nowej wersji oddaje oczywiście hołd nowemu idolowi wszystkich sympatyków Tigres. O krok dalej poszły pary, które swoje nowo narodzone dzieci na cześć napastnika „Les Blues” nazwały jego imieniem.

Największą wygraną dla wychowanka Lorient w transferze do Tigres jest jednak powrót do reprezentacji. Po egzotycznym kierunku obranym przez napastnika wielu ekspertów wróżyło mu zerowe szanse na dalszą grę w kadrze. Na początku mieli oni rację, ponieważ Gignac nie został powołany na mecze towarzyskie rozgrywane przez Francję we wrześniu i październiku. Jednak Didier Deschamps, obserwując świetną dyspozycję swojego byłego podopiecznego z Marsylii, zdecydował się go powołać na listopadowe mecze z Niemcami i Anglią. W pojedynku z drużyną Joachima Loewa zaledwie po kilku minutach od wejścia na boisko z ławki rezerwowych wpisał się na listę strzelców.

Tymczasem w Meksyku rozpoczął się już kolejny sezon, Clausura 2016. W pierwszym meczu Tigres przegrali na wyjeździe z Tolucą 0:1, natomiast w drugim, rozgrywanym w ostatnią sobotę, pokonali Monarcas 2:0. Jedną z bramek zdobył oczywiście Andre-Pierre Gignac, który jak zwykle dobrze prezentował się na boisku. Jeśli w dalszym ciągu utrzyma taką dyspozycję, zdaje się, że pewne jest jego powołanie na Euro 2016. I to pomimo gry w tak nietypowej lidze.