Za nami ostatnie mecze tego roku w polskiej Ekstraklasie, tak więc jest to najlepsza pora, by podsumować wydarzenia związane z jesienią. Poniżej przedstawię Wam swoje refleksje na temat poszczególnych drużyn czy też wyglądu całych rozgrywek.
Maciej Skorża musi pomyśleć o młodości (fot. Hanna Urbaniak/iGol.pl)
Patrząc przez pryzmat poprzednich lat, ta runda nie należała do najciekawszych, ale także nie można uznać jej za totalne dno. Brak istotnych transferów na polskim rynku piłkarskim skutecznie odbija się na wynikach naszych klubów i poziomie rozgrywek. W lidze nadal rządzą trzy kluby: Wisła, Legia i Lech, a do nich co rusz dołącza jakiś czarny koń, którym tym razem okazali się podopieczni Waldemara Fornalika.
Przeglądając tabelę i statystyki poszczególnych zespołów, nie widzę zmian w polskiej Ekstraklasie. Wisła Kraków nadal jest poziom wyżej od reszty stawki, co prawda drużyna prowadzona przez Macieja Skorżę przegrała wszystkie prestiżowe mecze, z Lechem, Legią i chyba ta najbardziej dotkliwa porażka z Cracovią w derbach, ale jak powiedział, Czesław Michniewicz: – Gra się o zwycięstwo w lidze, a nie o prestiżowe mecze. Gra klubu ze stolicy nie może się podobać, co prawda zespół wygrywa, ale każde spotkanie jest ustawione taktycznie od pierwszej do ostatniej minuty, więc nie mogliśmy liczyć na indywidualne popisy zawodników, choć czołowym elementem układanki Jana Urbana bez wątpienia jest Maciej Iwański, przez którego przechodzą praktycznie wszystkie piłki. Warto zaznaczyć, że legioniści poszczycić się mogą najlepszą linią defensywną w kraju. Przechodząc do „Kolejorza”… chyba najbardziej rzucił mi się w oczy brak formy Semira Stilicia, bowiem Bośniak nie był już tak istotnym punktem Lecha jak w zeszłych sezonach, tym razem gra poznaniaków opierała się bardziej na ofensywnych poczynaniach Sławomira Peszki.
Dosyć monotonne staje się to, że prymat w lidze wiodą trzy zespoły, kolejne trzy są pewniakami do pozostania w najwyższej klasie rozgrywkowej, a zespoły w przedziale 6-16 są praktycznie narażone na wiele zawodów i mogą upaść nawet o dziesięć pozycji po przegraniu dwóch, trzech spotkań. Choć przyznam, że różnica klas powoli się zaciera, ponieważ teraz już nikt nie jest zaskoczony, gdy Wisła remisuje z Polonią Bytom, Legia dzieli się punktami z Polonią Warszawa bądź „Biała Gwiazda” przegrywa w prestiżowym meczu z Cracovią.
Swoje rozczarowanie odnośnie zeszłej rundy Ekstraklasy wyraził ekspert iGol.pl, Paweł Sikora:
Runda jesienna trochę mnie rozczarowała. Po pierwsze tym, że liga nie jest bardziej wyrównana. Jest pierwsza trójka, która gra lepiej niż reszta stawki. Potem Ruch, PGE GKS, Lechia, Polonia Bytom i Śląsk, no i reszta drużyn, które będą walczyć o ligowy byt. Po drugie tym, że mecze na szczycie nie były porywającymi widowiskami. Po trzecie, rozczarowała mnie Wisła, bo jej styl gry pozostawiał trochę do życzenia. Mam nadzieję, że runda wiosenna będzie obfitować w hitowe mecze na poziomie godnym takich spotkań. Fajnie, jakby Wiśle i Cracovii udało się wrócić do Krakowa, na stadion Hutnika, bo na mecze w Sosnowcu przychodzi bardzo mało widzów i oprawa meczowa na tym traci. Liczę też, że Lech będzie grać już przy Bułgarskiej, więc powoli sytuacja stadionowa wróci do normy. Jak każdy kibic oczekuję bramek i emocji do końca rozgrywek, no i zwycięstwa drużyny, której kibicuję.
Wypowiedzi udzielił także ekspert iGol FM, Krzysztof Niedzielan:
Bezradna Polonia… (fot. Marek Gwóźdź)
Niby w pierwszej trójce bez niespodzianek: Wisła, Legia i Lech, natomiast czwarte miejsce w tabeli na zakończenie 2009 roku to największa sensacja. Może na początku sezonu eksperci patrzyli na dokonania Ruchu Chorzów z przymrużeniem oka, ale piłkarze robili swoje i potwierdzali, że nieprzypadkowo znajdują się tak wysoko w tabeli. Wydaje mi się, że jeśli nie pozbędą się kluczowych graczy, a uzupełnią swój skład wartościowymi zawodnikami, ich marzenia o europejskich pucharach mogą się ziścić. Na słowa uznania zasługują również takie ekipy, jak PGE GKS Bełchatów, Jagiellonia Białystok, Polonia Bytom i Lechia Gdańsk. Co najważniejsze, w lidze jest spora rywalizacja i nie zawsze faworyci wychodzą zwycięsko ze swoich pojedynków. Zaskoczeniem na minus na pewno jest postawa takich drużyn, jak Odra Wodzisław czy Polonia Warszawa, ale o ile „Czarne Koszule” po wznowieniu rozgrywek powinny doskoczyć do środka tabeli i tam się utrzymać, spore problemy z opuszczeniem ostatniego miejsca może mieć drużyna z Wodzisławia Śląskiego. Oczywiście, to wszystko tylko spekulacje i przypuszczenia. Wszystko zweryfikuje boisko.
Wisła Kraków, czyli liczy się pierwsze miejsce
W trakcie trwania rundy wiele mówiło się o lekkim kryzysie „Białej Gwiazdy”, bowiem kadra zespołu jest naprawdę bardzo wąska, a gra podopiecznych Macieja Skorży opiera się ciągle na tych samych zawodnikach. Mam wrażenie, że trener, który w rankingu iGola zajął drugie miejsce, zapomniał o zmęczeniu zawodników, a także o ich wieku. Moim zdaniem zarząd Wisły poważnie musi zastanowić się nad przyszłością, ponieważ Głowacki, Cantoro oraz bracia Brożkowie mają już swoje lata i w niedługim czasie zawieszą buty na kołku bądź, w przypadku Pawła, możliwa jest zmiana klubu.
Przed sezonem wielkie nadzieje pokładano w Rafale Boguskim, który w zeszłym roku już jako tako wchodził do składu Wisły, jednak po kontuzji nadzieje opadły. Szczególnie nie można narzekać na słabą dyspozycję Juniora Diaza czy Tomasa Jirsaka, którzy z meczu na mecz grają lepiej. Patryk Małecki… początek sezonu w jego wykonaniu to majstersztyk, na koniec trochę zwolnił tempo, ale nadal wyróżniał się na tle reszty. Cieszy mnie to, że w naszej Ekstraklasie są jeszcze tacy zawodnicy, bowiem Patryk wprowadza do naszej ligi trochę indywidualnej gry, której się nie boi, o czym nieraz mogli przekonać się defensorzy poszczególnych klubów.
– Wisła miała dobrą passę na początku rundy, ale te ikony klubu, które grają od lat, jak Głowacki, Sobolewski czy choćby Brożek, który dorasta do takiego miana, w dalszym ciągu są ciut lepsi od innych zawodników i nie widać innych piłkarzy, którzy mogliby zdominować w tej drużynie, oni są coraz starsi, grają bardzo dobrze, ale mimo wszystko Skorża musi pomyśleć o następcach. Ze składu wypadł Głowacki i Sobolewski, a w tym czasie Wisła przegrała dwa mecze z rzędu, co się rzadko zdarzało – podsumował Czesław Michniewicz.
Ruch Chorzów… lepiej być nie mogło
Rewelacja rundy, świetna gra, jeszcze lepszy zespół. Na półmetku sezonu chorzowianie znajdowali się na trzeciej pozycji w lidze, po dwóch kolejkach rozgrywanych awansem spadli na czwartą, ale nadal mają taką samą liczbę punktów, co trzeci Lech. „Niebiescy” są raczej drużyną z niesamowitą przeszłością, bowiem w księdze historii, w zakładce sukcesy odnotowanych mają czternaście triumfów w polskiej lidze. Jak głośno o ich przeszłości, tak teraz głośno stać może się o ich przyszłości…
Przed rozpoczęciem sezonu słyszałem o planach Ruchu, ale nie o aż takich. Szkoleniowiec zespołu dobrze wymieszał dojrzałość z energiczną młodością. Waldemar Fornalik wykreował kilku młodych zawodników, którzy na chwilę obecną bez wątpienia są naszą nadzieją na Euro 2012. Mowa tu oczywiście o Sobiechu czy Sadloku, o których na razie najgłośniej. Jak twierdzi sam trener chorzowskiego klubu, w jego zespole jest jeszcze wielu młodych, utalentowanych piłkarzy. Nie można zapomnieć o tych bardziej doświadczonych zawodnikach, ponieważ w zeszłej rundzie Wojciech Grzyb, kapitan zespołu, pokazał, że w piłce nożnej nie tylko liczy się wiek, ale też miłość do sportu, a razem z Andrzejem Niedzielanem są wyróżniającymi się zawodnikami rewelacji roku.
Jeśli Ruch Chorzów utrzyma obecną formę, to przyszła runda przyniesie nam niejedną niespodziankę.
– W tym klubie jest potencjał piłkarski, jest sporo dobrych zawodników, którzy umieją grać w piłkę, ale mimo wszystko nikt nie spodziewał się takiej wysokiej pozycji tego klubu – powiedział Krzysztof Kotorowski, bramkarz Lecha Poznań.
Polonia Warszawa – miało być lepiej
Tak nie miało być, ale jeśli zespół zaczyna od wysokiej porażki ze słabą Koroną, to reszta sezonu nie może być znakomita. Cztery zwycięstwa, trzy remisy, dziesięć porażek – chyba nikt nie spodziewał się aż tak dramatycznej sytuacji Polonii. Nic dziwnego, jeśli zawodnicy pokroju Nikolicia, Chałbińskiego czy Trałki strzelają po dwie bramki w siedemnastu meczach. Gra warszawiaków jest bezbarwna i tego nie da się ukryć, tak więc pod koniec rundy konieczna była zmiana trenera. Nowym szkoleniowcem „Czarnych Koszul” został Jose Maria Bakero, który swego czasu reprezentował barwy katalońskiej Barcelony.
Zmiana trenera w zespole, który swoje mecze rozgrywa na stadionie przy ulicy Konwiktorskiej, miała być przełomowa, ponieważ Bakero, Hiszpan wywodzący się z tej samej szkółki co Guardiola, miał wprowadzić diametralne zmiany w składzie i natychmiast zacząć zwyciężać. Każdy liczył, że wraz z przyjściem Jose gra Polonii nabierze trochę kolorów. Ku zdziwieniu wszystkich, poloniści nastawili się na grę defensywną i ewentualne ataki z kontry. Jak na razie drużyna ze stolicy rozegrała cztery spotkania pod wodzą tego szkoleniowca, w których zaliczyła jedno zwycięstwo, dwa remisy i jedną porażkę.
– Drużyna Polonii Warszawa miała walczyć o europejskie puchary, a może nawet o mistrzostwo, ostatecznie pozostaje kandydatem do spadku. Nie kryję, że zawiodła mnie postawa tego zespołu – przyznał Wojciech Grzyb, kapitan Ruchu Chorzów.
Eksperci iGola wybrali także najlepszą jedenastkę rundy!
Jan Mucha – bezapelacyjnie najlepszy bramkarz ligi. Dobra, równa forma. Wywalczył awans z reprezentacją na MŚ 2010. Piotr Brożek – nie miał zbyt wielkiej konkurencji na tej pozycji. Grał dobrze, został powołany do kadry. Wreszcie wyszedł z cienia brata. Marcelo – filar obrony Wisły Kraków. Nie tylko świetnie broni, ale też strzela bramki, często na wagę trzech punktów. Maciej Sadlok – odkrycie ligi. Mimo 20 lat został podstawowym defensorem czołowego klubu ligi. Został powołany do kadry. Świetna runda w jego wykonaniu. Jakub Rzeźniczak – chyba najrówniej grający piłkarz na tej pozycji. Zaliczył też występy w kadrze. Sławomir Peszko – strzela, asystuje, drybluje. Mało kto tak jak on potrafi mijać zawodników rywala. Sebastian Mila – z zagubionego piłkarza szukającego formy stał się gwiazdą Śląska i jednym z najlepszych środkowych pomocników ligi. W takiej formie Milę chciałby każdy polski klub. Maciej Iwański – pewny punkt w Legii, prezentował dobrą i równą formę przez całą rundę. Andraż Kirm – trudno było wybrać najlepszego gracza na tę pozycję. Kirm zaczął świetnie, potem było trochę gorzej, ale w końcu zaczął strzelać też bramki. Dobry transfer Wisły, na pewno wyróżniający się pomocnik. Robert Lewandowski – najlepszy strzelec, gwiazda ligi. Gra bardzo dobrze, widać, że bardzo szybko się rozwija. Paweł Brożek – strzelał mniej niż zazwyczaj, ale miał mnóstwo asyst. Miał bardzo duży wkład w wyniki drużyny.
REZERWOWI: Jasmin Burić, Dickson Choto, Arkadiusz Głowacki, Janusz Gancarczyk, Patryk Małecki, Andrzej Niedzielan, Artur Sobiech Warto znać także zawodników, którzy zyskali nasze uznanie na poszczególnych pozycjach:
W kategorii bramkarz rundy bezapelacyjnie zwyciężył Jan Mucha, który znalazł się tuż przed Jasminem Buriciem oraz Mariuszem Pawełkiem!
Obrońcą rundy został Marcelo, który zebrał więcej głosów od jednego z największych odkryć jesieni, Macieja Sadloka. Trzecie miejsce na tej pozycji zajął Iniaki Astiż.
Najlepszym pomocnikiem zeszłych 17 kolejek został Sławek Peszko, zawodnik Lecha Poznań. Znalazł się przed Sebastianem Milą i Maciejem Iwańskim, którzy w swoich klubach są kluczowymi zawodnikami.
Robert Lewandowski bez większego zdziwienia znalazł się na najwyższym szczeblu podium w kategorii „Napastnik Jesieni 2009”, a zaraz za nim uplasowali się zawodnicy krakowskiej Wisły, kolejno: Paweł Brożek i Patryk Małecki.
Trener jesieni: Waldemar Fornalik, który wykonał wyśmienitą pracę z ekipą Ruchu Chorzów, a za nim Maciej Skorża i Jan Urban.
Za nami ostatnie mecze tego roku w polskiej Ekstraklasie, tak więc jest to najlepsza pora, by podsumować wydarzenia związane z jesienią. Poniżej przedstawię Wam swoje refleksje na temat poszczególnych drużyn czy też wyglądu całych rozgrywek.
Maciej Skorża musi pomyśleć o młodości (fot. Hanna Urbaniak/iGol.pl)
Patrząc przez pryzmat poprzednich lat, ta runda nie należała do najciekawszych, ale także nie można uznać jej za totalne dno. Brak istotnych transferów na polskim rynku piłkarskim skutecznie odbija się na wynikach naszych klubów i poziomie rozgrywek. W lidze nadal rządzą trzy kluby: Wisła, Legia i Lech, a do nich co rusz dołącza jakiś czarny koń, którym tym razem okazali się podopieczni Waldemara Fornalika.
Przeglądając tabelę i statystyki poszczególnych zespołów, nie widzę zmian w polskiej Ekstraklasie. Wisła Kraków nadal jest poziom wyżej od reszty stawki, co prawda drużyna prowadzona przez Macieja Skorżę przegrała wszystkie prestiżowe mecze, z Lechem, Legią i chyba ta najbardziej dotkliwa porażka z Cracovią w derbach, ale jak powiedział, Czesław Michniewicz: – Gra się o zwycięstwo w lidze, a nie o prestiżowe mecze. Gra klubu ze stolicy nie może się podobać, co prawda zespół wygrywa, ale każde spotkanie jest ustawione taktycznie od pierwszej do ostatniej minuty, więc nie mogliśmy liczyć na indywidualne popisy zawodników, choć czołowym elementem układanki Jana Urbana bez wątpienia jest Maciej Iwański, przez którego przechodzą praktycznie wszystkie piłki. Warto zaznaczyć, że legioniści poszczycić się mogą najlepszą linią defensywną w kraju. Przechodząc do „Kolejorza”… chyba najbardziej rzucił mi się w oczy brak formy Semira Stilicia, bowiem Bośniak nie był już tak istotnym punktem Lecha jak w zeszłych sezonach, tym razem gra poznaniaków opierała się bardziej na ofensywnych poczynaniach Sławomira Peszki.
Dosyć monotonne staje się to, że prymat w lidze wiodą trzy zespoły, kolejne trzy są pewniakami do pozostania w najwyższej klasie rozgrywkowej, a zespoły w przedziale 6-16 są praktycznie narażone na wiele zawodów i mogą upaść nawet o dziesięć pozycji po przegraniu dwóch, trzech spotkań. Choć przyznam, że różnica klas powoli się zaciera, ponieważ teraz już nikt nie jest zaskoczony, gdy Wisła remisuje z Polonią Bytom, Legia dzieli się punktami z Polonią Warszawa bądź „Biała Gwiazda” przegrywa w prestiżowym meczu z Cracovią.
Swoje rozczarowanie odnośnie zeszłej rundy Ekstraklasy wyraził ekspert iGol.pl, Paweł Sikora:
Runda jesienna trochę mnie rozczarowała. Po pierwsze tym, że liga nie jest bardziej wyrównana. Jest pierwsza trójka, która gra lepiej niż reszta stawki. Potem Ruch, PGE GKS, Lechia, Polonia Bytom i Śląsk, no i reszta drużyn, które będą walczyć o ligowy byt. Po drugie tym, że mecze na szczycie nie były porywającymi widowiskami. Po trzecie, rozczarowała mnie Wisła, bo jej styl gry pozostawiał trochę do życzenia. Mam nadzieję, że runda wiosenna będzie obfitować w hitowe mecze na poziomie godnym takich spotkań. Fajnie, jakby Wiśle i Cracovii udało się wrócić do Krakowa, na stadion Hutnika, bo na mecze w Sosnowcu przychodzi bardzo mało widzów i oprawa meczowa na tym traci. Liczę też, że Lech będzie grać już przy Bułgarskiej, więc powoli sytuacja stadionowa wróci do normy. Jak każdy kibic oczekuję bramek i emocji do końca rozgrywek, no i zwycięstwa drużyny, której kibicuję.
Wypowiedzi udzielił także ekspert iGol FM, Krzysztof Niedzielan:
Bezradna Polonia… (fot. Marek Gwóźdź)
Niby w pierwszej trójce bez niespodzianek: Wisła, Legia i Lech, natomiast czwarte miejsce w tabeli na zakończenie 2009 roku to największa sensacja. Może na początku sezonu eksperci patrzyli na dokonania Ruchu Chorzów z przymrużeniem oka, ale piłkarze robili swoje i potwierdzali, że nieprzypadkowo znajdują się tak wysoko w tabeli. Wydaje mi się, że jeśli nie pozbędą się kluczowych graczy, a uzupełnią swój skład wartościowymi zawodnikami, ich marzenia o europejskich pucharach mogą się ziścić. Na słowa uznania zasługują również takie ekipy, jak PGE GKS Bełchatów, Jagiellonia Białystok, Polonia Bytom i Lechia Gdańsk. Co najważniejsze, w lidze jest spora rywalizacja i nie zawsze faworyci wychodzą zwycięsko ze swoich pojedynków. Zaskoczeniem na minus na pewno jest postawa takich drużyn, jak Odra Wodzisław czy Polonia Warszawa, ale o ile „Czarne Koszule” po wznowieniu rozgrywek powinny doskoczyć do środka tabeli i tam się utrzymać, spore problemy z opuszczeniem ostatniego miejsca może mieć drużyna z Wodzisławia Śląskiego. Oczywiście, to wszystko tylko spekulacje i przypuszczenia. Wszystko zweryfikuje boisko.
Wisła Kraków, czyli liczy się pierwsze miejsce
W trakcie trwania rundy wiele mówiło się o lekkim kryzysie „Białej Gwiazdy”, bowiem kadra zespołu jest naprawdę bardzo wąska, a gra podopiecznych Macieja Skorży opiera się ciągle na tych samych zawodnikach. Mam wrażenie, że trener, który w rankingu iGola zajął drugie miejsce, zapomniał o zmęczeniu zawodników, a także o ich wieku. Moim zdaniem zarząd Wisły poważnie musi zastanowić się nad przyszłością, ponieważ Głowacki, Cantoro oraz bracia Brożkowie mają już swoje lata i w niedługim czasie zawieszą buty na kołku bądź, w przypadku Pawła, możliwa jest zmiana klubu.
Przed sezonem wielkie nadzieje pokładano w Rafale Boguskim, który w zeszłym roku już jako tako wchodził do składu Wisły, jednak po kontuzji nadzieje opadły. Szczególnie nie można narzekać na słabą dyspozycję Juniora Diaza czy Tomasa Jirsaka, którzy z meczu na mecz grają lepiej. Patryk Małecki… początek sezonu w jego wykonaniu to majstersztyk, na koniec trochę zwolnił tempo, ale nadal wyróżniał się na tle reszty. Cieszy mnie to, że w naszej Ekstraklasie są jeszcze tacy zawodnicy, bowiem Patryk wprowadza do naszej ligi trochę indywidualnej gry, której się nie boi, o czym nieraz mogli przekonać się defensorzy poszczególnych klubów.
– Wisła miała dobrą passę na początku rundy, ale te ikony klubu, które grają od lat, jak Głowacki, Sobolewski czy choćby Brożek, który dorasta do takiego miana, w dalszym ciągu są ciut lepsi od innych zawodników i nie widać innych piłkarzy, którzy mogliby zdominować w tej drużynie, oni są coraz starsi, grają bardzo dobrze, ale mimo wszystko Skorża musi pomyśleć o następcach. Ze składu wypadł Głowacki i Sobolewski, a w tym czasie Wisła przegrała dwa mecze z rzędu, co się rzadko zdarzało – podsumował Czesław Michniewicz.
Ruch Chorzów… lepiej być nie mogło
Rewelacja rundy, świetna gra, jeszcze lepszy zespół. Na półmetku sezonu chorzowianie znajdowali się na trzeciej pozycji w lidze, po dwóch kolejkach rozgrywanych awansem spadli na czwartą, ale nadal mają taką samą liczbę punktów, co trzeci Lech. „Niebiescy” są raczej drużyną z niesamowitą przeszłością, bowiem w księdze historii, w zakładce sukcesy odnotowanych mają czternaście triumfów w polskiej lidze. Jak głośno o ich przeszłości, tak teraz głośno stać może się o ich przyszłości…
Przed rozpoczęciem sezonu słyszałem o planach Ruchu, ale nie o aż takich. Szkoleniowiec zespołu dobrze wymieszał dojrzałość z energiczną młodością. Waldemar Fornalik wykreował kilku młodych zawodników, którzy na chwilę obecną bez wątpienia są naszą nadzieją na Euro 2012. Mowa tu oczywiście o Sobiechu czy Sadloku, o których na razie najgłośniej. Jak twierdzi sam trener chorzowskiego klubu, w jego zespole jest jeszcze wielu młodych, utalentowanych piłkarzy. Nie można zapomnieć o tych bardziej doświadczonych zawodnikach, ponieważ w zeszłej rundzie Wojciech Grzyb, kapitan zespołu, pokazał, że w piłce nożnej nie tylko liczy się wiek, ale też miłość do sportu, a razem z Andrzejem Niedzielanem są wyróżniającymi się zawodnikami rewelacji roku.
Jeśli Ruch Chorzów utrzyma obecną formę, to przyszła runda przyniesie nam niejedną niespodziankę.
– W tym klubie jest potencjał piłkarski, jest sporo dobrych zawodników, którzy umieją grać w piłkę, ale mimo wszystko nikt nie spodziewał się takiej wysokiej pozycji tego klubu – powiedział Krzysztof Kotorowski, bramkarz Lecha Poznań.
Polonia Warszawa – miało być lepiej
Tak nie miało być, ale jeśli zespół zaczyna od wysokiej porażki ze słabą Koroną, to reszta sezonu nie może być znakomita. Cztery zwycięstwa, trzy remisy, dziesięć porażek – chyba nikt nie spodziewał się aż tak dramatycznej sytuacji Polonii. Nic dziwnego, jeśli zawodnicy pokroju Nikolicia, Chałbińskiego czy Trałki strzelają po dwie bramki w siedemnastu meczach. Gra warszawiaków jest bezbarwna i tego nie da się ukryć, tak więc pod koniec rundy konieczna była zmiana trenera. Nowym szkoleniowcem „Czarnych Koszul” został Jose Maria Bakero, który swego czasu reprezentował barwy katalońskiej Barcelony.
Zmiana trenera w zespole, który swoje mecze rozgrywa na stadionie przy ulicy Konwiktorskiej, miała być przełomowa, ponieważ Bakero, Hiszpan wywodzący się z tej samej szkółki co Guardiola, miał wprowadzić diametralne zmiany w składzie i natychmiast zacząć zwyciężać. Każdy liczył, że wraz z przyjściem Jose gra Polonii nabierze trochę kolorów. Ku zdziwieniu wszystkich, poloniści nastawili się na grę defensywną i ewentualne ataki z kontry. Jak na razie drużyna ze stolicy rozegrała cztery spotkania pod wodzą tego szkoleniowca, w których zaliczyła jedno zwycięstwo, dwa remisy i jedną porażkę.
– Drużyna Polonii Warszawa miała walczyć o europejskie puchary, a może nawet o mistrzostwo, ostatecznie pozostaje kandydatem do spadku. Nie kryję, że zawiodła mnie postawa tego zespołu – przyznał Wojciech Grzyb, kapitan Ruchu Chorzów.
Eksperci iGola wybrali także najlepszą jedenastkę rundy!
Jan Mucha – bezapelacyjnie najlepszy bramkarz ligi. Dobra, równa forma. Wywalczył awans z reprezentacją na MŚ 2010. Piotr Brożek – nie miał zbyt wielkiej konkurencji na tej pozycji. Grał dobrze, został powołany do kadry. Wreszcie wyszedł z cienia brata. Marcelo – filar obrony Wisły Kraków. Nie tylko świetnie broni, ale też strzela bramki, często na wagę trzech punktów. Maciej Sadlok – odkrycie ligi. Mimo 20 lat został podstawowym defensorem czołowego klubu ligi. Został powołany do kadry. Świetna runda w jego wykonaniu. Jakub Rzeźniczak – chyba najrówniej grający piłkarz na tej pozycji. Zaliczył też występy w kadrze. Sławomir Peszko – strzela, asystuje, drybluje. Mało kto tak jak on potrafi mijać zawodników rywala. Sebastian Mila – z zagubionego piłkarza szukającego formy stał się gwiazdą Śląska i jednym z najlepszych środkowych pomocników ligi. W takiej formie Milę chciałby każdy polski klub. Maciej Iwański – pewny punkt w Legii, prezentował dobrą i równą formę przez całą rundę. Andraż Kirm – trudno było wybrać najlepszego gracza na tę pozycję. Kirm zaczął świetnie, potem było trochę gorzej, ale w końcu zaczął strzelać też bramki. Dobry transfer Wisły, na pewno wyróżniający się pomocnik. Robert Lewandowski – najlepszy strzelec, gwiazda ligi. Gra bardzo dobrze, widać, że bardzo szybko się rozwija. Paweł Brożek – strzelał mniej niż zazwyczaj, ale miał mnóstwo asyst. Miał bardzo duży wkład w wyniki drużyny.
REZERWOWI: Jasmin Burić, Dickson Choto, Arkadiusz Głowacki, Janusz Gancarczyk, Patryk Małecki, Andrzej Niedzielan, Artur Sobiech Warto znać także zawodników, którzy zyskali nasze uznanie na poszczególnych pozycjach:
W kategorii bramkarz rundy bezapelacyjnie zwyciężył Jan Mucha, który znalazł się tuż przed Jasminem Buriciem oraz Mariuszem Pawełkiem!
Obrońcą rundy został Marcelo, który zebrał więcej głosów od jednego z największych odkryć jesieni, Macieja Sadloka. Trzecie miejsce na tej pozycji zajął Iniaki Astiż.
Najlepszym pomocnikiem zeszłych 17 kolejek został Sławek Peszko, zawodnik Lecha Poznań. Znalazł się przed Sebastianem Milą i Maciejem Iwańskim, którzy w swoich klubach są kluczowymi zawodnikami.
Robert Lewandowski bez większego zdziwienia znalazł się na najwyższym szczeblu podium w kategorii „Napastnik Jesieni 2009”, a zaraz za nim uplasowali się zawodnicy krakowskiej Wisły, kolejno: Paweł Brożek i Patryk Małecki.
Trener jesieni: Waldemar Fornalik, który wykonał wyśmienitą pracę z ekipą Ruchu Chorzów, a za nim Maciej Skorża i Jan Urban.
Komentarze4
~
~uni21
Ten artykuł nie jest godny tytułu jaki posiada.
~
~Gogolino
Szok. Czy on wam zaplacil za obecnosc w rankinhu?
WK
Wojciech Kocjan
Tak, dostaliśmy od trenera Urbana 2 miliony złotych
za trzecie miejsce w rankingu trenerów. Próbowaliśmy
to ukryć, ale jak widać – nie udało nam się. Trudno.
~
~Evra_3
a takie rankingi jak ktoś płaci za obecność w nim a
sobie nie zasłużył pracą na obecność to
fałszowanie.kto wie może tyż braliście udział w
aferze korupcyjnej i skombinowoliście wincej
przewrotów.
