Podsumowanie Ekstraklasy cz.3

Przygotował: Bartosz Grzelak

7 – Górnik Zabrze

Górnik Zabrze ma za sobą wyjątkowo dziwną jesień. Najpierw beniaminek zaskoczył wszystkich dobrą postawą na starcie, co w pewnym momencie skutkowało miejscem na podium. Później, po nieszczęśliwej porażce z warszawską Legią, zabrzanie zaczęli spisywać się słabo, czego efektem były porażki 0:4 z Widzewem Łódź i Śląskiem Wrocław. Bolesna była również klęska 1:5 z Lechią Gdańsk. W efekcie bilans bramkowy czternastokrotnych mistrzów Polski wygląda tragicznie. Zabrzanie strzelili 15 bramek, ale stracili aż 25, gorszy wynik ma jedynie ostatnia w tabeli Cracovia. Nie można powiedzieć, że beniaminek płaci frycowe, bo przecież niemal wszyscy zawodnicy grali wcześniej w Ekstraklasie, a niektórzy nawet w reprezentacji Polski. Skąd więc taka huśtawka formy?

Duży wpływ na wyniki Górnika miały kontuzje. W pewnym momencie w Zabrzu był prawdziwy szpital. Po kilku udanych występach poważnej kontuzji doznał Piotr Gierczak, długotrwałe urazy leczyli też Michał Pazdan i Michał Jonczyk. Kłopoty ze zdrowiem miał również najlepszy zawodnik zespołu z ulicy Roosevelta, Grzegorz Bonin. Trener Nawałka nie miał więc łatwego zadania, zwłaszcza że w kadrze pojawiło się aż trzynastu nowych zawodników, których trzeba było wkomponować w zespół.

Kibice nie mogą być także w pełni usatysfakcjonowani z letnich transferów. Pozytywnie można ocenić jedynie Aleksandra Kwieka i Daniela Sikorskiego. Trafionym pomysłem było również zakontraktowanie Adama Stachowiaka. Miejsce w pierwszym składzie wywalczyli również Mariusz Jop i Michael Bemben, lecz po nich można było spodziewać się nieco lepszej gry. Prym wiedli jednak zawodnicy, którzy wprowadzili zespół do Ekstraklasy. Najjaśniejszą postacią był bez dwóch zdań Grzegorz Bonin, kilka udanych spotkań zaliczył Tomasz Zahorski, w defensywie nie zawodzili Adam Banaś i Mariusz Magiera, dobre momenty mieli także Adam Danch i Marcin Wodecki. Rozczarował nieco Adrian Świątek. Po znakomitej wiośnie w I lidze spodziewano się, że były piłkarz ŁKS-u będzie równie skuteczny w Ekstraklasie, tymczasem 24-latek w dziewięciu spotkaniach tylko raz odnalazł drogę do siatki rywali.

Wiosna będzie dla podopiecznych Adama Nawałki bardzo trudna. Pierwszym sygnałem, że na Roosevelta nie dzieje się najlepiej, była rezygnacja dyrektora sportowego, Tomasza Wałdocha. Zabrzanie muszą się też liczyć z odejściem Grzegorza Bonina. Reprezentantowi Polski w czerwcu kończy się kontrakt i zimowe okienko transferowe będzie ostatnią okazją do uzyskania pieniędzy za pomocnika, a chętnych nie brakuje, mówi się głównie o Lechu Poznań i Wiśle Kraków. Jeśli tego zawodnika wiosną zabraknie, to Górnik straci bardzo dużo ze swojej obecnej siły ofensywnej. Na wzmocnienia nie ma co liczyć, bo Allianz już jakiś czas temu zakręcił kurek z pieniędzmi. Zabrzanie muszą uważać, żeby wiosną nie znaleźli się w sytuacji, w której widmo spadku zacznie zaglądać głęboko w oczy, zwłaszcza że rywale z dołu tabeli zrobią wszystko, żeby pozostać w gronie najlepszych drużyn w Polsce.

Przygotował: Grzegorz Ignatowski

6 – Lechia Gdańsk

Gdańsk już za około półtora roku przyciągnie uwagę kibiców z całej Europy, którzy odwiedzą kraj nad Wisłą, aby zobaczyć rozgrywki mistrzostw Europy. Wspaniale zapowiadający się obiekt PGE Arena Gdańsk, który pomieści ponad 40 000 widzów, po zakończeniu czempionatu Starego Kontynentu prawdopodobnie będzie obiektem ekstraklasowych i kto wie, być może pucharowych zmagań obchodzącego w tym roku 65-lecie klubu.

Lechia Gdańsk w rundzie jesiennej dała się poznać jako drużyna nieobliczalna. Podopieczni Tomasza Kafarskiego wywieźli komplet punktów z obu wyjazdów z Warszawy, m.in. efektownie gromiąc Legię na Łazienkowskiej, ale też potrafili przegrać w Lubinie 1:3. Wyniki odniesione zwłaszcza na stadionach w stolicy pokazują, że w zespole z Gdańska tkwi ogromny potencjał. Lechia jest dobrym przykładem na to, że warto obdarzać trenerów zaufaniem. Tomasz Kafarski jak na razie wykorzystuje swoją szansę – najpierw obronił dla Gdańska Ekstraklasę, a w poprzednim sezonie ze swoją drużyną uplasował się na siódmej pozycji na finiszu rozgrywek. Szóste miejsce w tabeli na półmetku sezonu 2010/2011, czyli dwie lokaty wyżej niż rok temu, powinno zadowolić fanów i działaczy „Biało-zielonych”, szczególnie dlatego, że gdańszczanie na rynku transferowym latem nie szaleli. Jednakże jak dobrze wiemy, ilość nie zawsze przekłada się na jakość…

Lechiści byli tego widocznie bardzo świadomi, gdyż dokonane przez nich zakupy okazały się bardzo trafne i przemyślane. Deleu, Abdou Razack Traore i Bedi Buval wydatnie wzmocnili formacje defensywną, środka pola i ofensywną drużyny grającej na co dzień przy ul. Traugutta. Szczególnie ten drugi, pomocnik, pochodzący z Wybrzeża Kości Słoniowej, walnie przyczynił się do ligowych sukcesów klubu. Pięć bramek w dwunastu spotkaniach ligowych i świetna postawa to niezbity dowód na to, że gra w ekipie mistrza Norwegii – Rosenborgu Trondheim – to nie był przypadek. Świetne recenzje zbiera też pierwszy z nich, który trafiwszy do Gdańska z miejsca stał się podstawowym graczem i kluczowym ogniwem drużyny Kafarskiego. Z kolei Buval, były gracz juniorów AS Nancy, Boltonu oraz duńskiego Randers czy Panioniosu Ateny, w Gdańsku pokazuje nietuzinkową dynamikę i dobre predyspozycje strzeleckie.

W tym sezonie o czołowe lokaty w tabeli na koniec sezonu trzeba będzie się wyjątkowo postarać. Lechia, pomimo szóstego miejsca w tabeli, ma zaledwie sześć punktów przewagi nad lokalnym rywalem – Arką, która znajduje się na miejscu spadkowym. U siebie Lechia była dotychczas dość skuteczna. Remis z Ruchem, porażki z Jagiellonią i Koroną to jedyne straty punktów drużyny z Gdańska na własnym terenie. Gdyby do tego dołożyć jeszcze lepsze wyniki na obcym terenie – na stadionie przy ul. Traugutta mogą nawet zagościć europejskie puchary, gdyż strata do znajdującej się na pudle Legii wynosi zaledwie cztery punkty.

Przygotował: Marek Pytka

5 – GKS Bełchatów

Po pierwszej rundzie jesiennej Ekstraklasy sympatycy „Brunatnych” mają wielkie powody do radości. Z pewnością piąte miejsce zajęte przez ich pupili oraz dziesięć meczów bez porażki na własnym stadionie można uznać za spory sukces. Przed samym rozpoczęciem rozgrywek giekaesiacy zaliczani byli do zajęcia raczej dolnych lokat w tabeli niż do walczenia o górne pozycje w naszej lidze. Masowe odejścia zawodników, nowy trener czy zmiana zarządu to tylko niektóre argumenty potwierdzające tę regułę.

Jak się później okazało, te roszady były potrzebne i co najważniejsze przyniosły one zamierzony efekt. Drużyna z Bełchatowa udowodniła wszystkim, którzy ją zbyt wcześnie przekreślili, że należy do liczących się ekip w polskiej Ekstraklasie. Pozyskanie przed sezonem takich piłkarzy jak Marcina Żewłakowa, Zlatko Tanevskiego czy Grzegorza Barana okazało się prawdziwym strzałem w dziesiątkę. Do zmiany doszło także na ławce trenerskiej. Cenionego Rafała Ulatowskiego zastąpił Maciej Bartoszek, który nie przestraszył się powierzonej mu roli i świetnie poradził sobie z wszelkim przeciwnościami, jakie go spotkały.

Na początku rundy znakomicie na skrzydle rozumieli się Maciej Małkowski oraz Tomasz Wróbel. To oni wraz z Kamilem Poźniakiem inicjowali większość akcji, które na bramki zamieniali zazwyczaj Marcin Żewłakow czy Grzegorz Kuświk. Warto wspomnieć również o doświadczonych obrońcach – Jacku Popku i Marcinie Drzymoncie, gdyż właśnie dzięki nim w ważnych meczach z Lechem i Widzewem zespół zdobywał komplety punktów.

Niestety największą bolączką podopiecznych Macieja Bartoszka okazał się brak skuteczności, szczególnie w spotkaniach wyjazdowych. Ledwie cztery oczka zdobyte z Legią i Zagłębiem są tego jak najlepszym przykładem. Drugim niepokojącym problemem był z pewnością brak koncentracji w niektórych kluczowych momentach na boisku. Gole stracone w ostatnich minutach w Krakowie jeszcze przez długi czas pozostaną w pamięci bełchatowskich zawodników. Dosyć pechowo ekipa „Brunatnych” przegrała po 1:0 w Zabrzu oraz Gdyni, ale i tak z przekroju całej rundy zarówno kibice, trener jak i piłkarze powinni być zadowoleni. Niewątpliwie istotną informacją dla wszystkich fanów śledzących losy swojej ukochanej drużyny jest powrót po kontuzji nadziei polskiej piłki, Mateusza Cetnarskiego, a także do końca doprowadzona sprawa z Dawidem Nowakiem. Popularny „Dawidek” wyjaśnił sobie z prezesem Wojciechowskim wszelkie nieporozumienia i wszystko wskazuje na to, że w najbliższych dniach podpisze nową umowę z klubem. W Bełchatowie od kilkunastu dni toczą się rozmowy z zawodnikami w sprawie przedłużenia wygasających latem kontraktów. Lada dzień przekonamy się, czy owe negocjacje zakończą się sukcesem.

Jak będzie wyglądała gra PGE GKS-u na wiosnę? Czy skład personalny ulegnie zmianie? Na te pytania odpowiedź poznamy w przyszłym roku. Zespół w okresie od 1 do 12 lutego ma w planach wyjazd na Cypr. Wcześniej zgrupowanie odbędzie się również w Grodzisku Wielkopolskim. Podsumowując, piąta lokata, siedem oczek straty do lidera z Białegostoku, korzystne wyniki z wielką trójką Legią, Wisłą oraz Lechem sprawiły, że z drużyną Macieja Bartoszka z pewnością należy się liczyć.

Przygotował: Mariusz Sońta

Przygotował: Bartosz Grzelak

7 – Górnik Zabrze

Górnik Zabrze ma za sobą wyjątkowo dziwną jesień. Najpierw beniaminek zaskoczył wszystkich dobrą postawą na starcie, co w pewnym momencie skutkowało miejscem na podium. Później, po nieszczęśliwej porażce z warszawską Legią, zabrzanie zaczęli spisywać się słabo, czego efektem były porażki 0:4 z Widzewem Łódź i Śląskiem Wrocław. Bolesna była również klęska 1:5 z Lechią Gdańsk. W efekcie bilans bramkowy czternastokrotnych mistrzów Polski wygląda tragicznie. Zabrzanie strzelili 15 bramek, ale stracili aż 25, gorszy wynik ma jedynie ostatnia w tabeli Cracovia. Nie można powiedzieć, że beniaminek płaci frycowe, bo przecież niemal wszyscy zawodnicy grali wcześniej w Ekstraklasie, a niektórzy nawet w reprezentacji Polski. Skąd więc taka huśtawka formy?

Duży wpływ na wyniki Górnika miały kontuzje. W pewnym momencie w Zabrzu był prawdziwy szpital. Po kilku udanych występach poważnej kontuzji doznał Piotr Gierczak, długotrwałe urazy leczyli też Michał Pazdan i Michał Jonczyk. Kłopoty ze zdrowiem miał również najlepszy zawodnik zespołu z ulicy Roosevelta, Grzegorz Bonin. Trener Nawałka nie miał więc łatwego zadania, zwłaszcza że w kadrze pojawiło się aż trzynastu nowych zawodników, których trzeba było wkomponować w zespół.

Kibice nie mogą być także w pełni usatysfakcjonowani z letnich transferów. Pozytywnie można ocenić jedynie Aleksandra Kwieka i Daniela Sikorskiego. Trafionym pomysłem było również zakontraktowanie Adama Stachowiaka. Miejsce w pierwszym składzie wywalczyli również Mariusz Jop i Michael Bemben, lecz po nich można było spodziewać się nieco lepszej gry. Prym wiedli jednak zawodnicy, którzy wprowadzili zespół do Ekstraklasy. Najjaśniejszą postacią był bez dwóch zdań Grzegorz Bonin, kilka udanych spotkań zaliczył Tomasz Zahorski, w defensywie nie zawodzili Adam Banaś i Mariusz Magiera, dobre momenty mieli także Adam Danch i Marcin Wodecki. Rozczarował nieco Adrian Świątek. Po znakomitej wiośnie w I lidze spodziewano się, że były piłkarz ŁKS-u będzie równie skuteczny w Ekstraklasie, tymczasem 24-latek w dziewięciu spotkaniach tylko raz odnalazł drogę do siatki rywali.

Wiosna będzie dla podopiecznych Adama Nawałki bardzo trudna. Pierwszym sygnałem, że na Roosevelta nie dzieje się najlepiej, była rezygnacja dyrektora sportowego, Tomasza Wałdocha. Zabrzanie muszą się też liczyć z odejściem Grzegorza Bonina. Reprezentantowi Polski w czerwcu kończy się kontrakt i zimowe okienko transferowe będzie ostatnią okazją do uzyskania pieniędzy za pomocnika, a chętnych nie brakuje, mówi się głównie o Lechu Poznań i Wiśle Kraków. Jeśli tego zawodnika wiosną zabraknie, to Górnik straci bardzo dużo ze swojej obecnej siły ofensywnej. Na wzmocnienia nie ma co liczyć, bo Allianz już jakiś czas temu zakręcił kurek z pieniędzmi. Zabrzanie muszą uważać, żeby wiosną nie znaleźli się w sytuacji, w której widmo spadku zacznie zaglądać głęboko w oczy, zwłaszcza że rywale z dołu tabeli zrobią wszystko, żeby pozostać w gronie najlepszych drużyn w Polsce.

Przygotował: Grzegorz Ignatowski

6 – Lechia Gdańsk

Gdańsk już za około półtora roku przyciągnie uwagę kibiców z całej Europy, którzy odwiedzą kraj nad Wisłą, aby zobaczyć rozgrywki mistrzostw Europy. Wspaniale zapowiadający się obiekt PGE Arena Gdańsk, który pomieści ponad 40 000 widzów, po zakończeniu czempionatu Starego Kontynentu prawdopodobnie będzie obiektem ekstraklasowych i kto wie, być może pucharowych zmagań obchodzącego w tym roku 65-lecie klubu.

Lechia Gdańsk w rundzie jesiennej dała się poznać jako drużyna nieobliczalna. Podopieczni Tomasza Kafarskiego wywieźli komplet punktów z obu wyjazdów z Warszawy, m.in. efektownie gromiąc Legię na Łazienkowskiej, ale też potrafili przegrać w Lubinie 1:3. Wyniki odniesione zwłaszcza na stadionach w stolicy pokazują, że w zespole z Gdańska tkwi ogromny potencjał. Lechia jest dobrym przykładem na to, że warto obdarzać trenerów zaufaniem. Tomasz Kafarski jak na razie wykorzystuje swoją szansę – najpierw obronił dla Gdańska Ekstraklasę, a w poprzednim sezonie ze swoją drużyną uplasował się na siódmej pozycji na finiszu rozgrywek. Szóste miejsce w tabeli na półmetku sezonu 2010/2011, czyli dwie lokaty wyżej niż rok temu, powinno zadowolić fanów i działaczy „Biało-zielonych”, szczególnie dlatego, że gdańszczanie na rynku transferowym latem nie szaleli. Jednakże jak dobrze wiemy, ilość nie zawsze przekłada się na jakość…

Lechiści byli tego widocznie bardzo świadomi, gdyż dokonane przez nich zakupy okazały się bardzo trafne i przemyślane. Deleu, Abdou Razack Traore i Bedi Buval wydatnie wzmocnili formacje defensywną, środka pola i ofensywną drużyny grającej na co dzień przy ul. Traugutta. Szczególnie ten drugi, pomocnik, pochodzący z Wybrzeża Kości Słoniowej, walnie przyczynił się do ligowych sukcesów klubu. Pięć bramek w dwunastu spotkaniach ligowych i świetna postawa to niezbity dowód na to, że gra w ekipie mistrza Norwegii – Rosenborgu Trondheim – to nie był przypadek. Świetne recenzje zbiera też pierwszy z nich, który trafiwszy do Gdańska z miejsca stał się podstawowym graczem i kluczowym ogniwem drużyny Kafarskiego. Z kolei Buval, były gracz juniorów AS Nancy, Boltonu oraz duńskiego Randers czy Panioniosu Ateny, w Gdańsku pokazuje nietuzinkową dynamikę i dobre predyspozycje strzeleckie.

W tym sezonie o czołowe lokaty w tabeli na koniec sezonu trzeba będzie się wyjątkowo postarać. Lechia, pomimo szóstego miejsca w tabeli, ma zaledwie sześć punktów przewagi nad lokalnym rywalem – Arką, która znajduje się na miejscu spadkowym. U siebie Lechia była dotychczas dość skuteczna. Remis z Ruchem, porażki z Jagiellonią i Koroną to jedyne straty punktów drużyny z Gdańska na własnym terenie. Gdyby do tego dołożyć jeszcze lepsze wyniki na obcym terenie – na stadionie przy ul. Traugutta mogą nawet zagościć europejskie puchary, gdyż strata do znajdującej się na pudle Legii wynosi zaledwie cztery punkty.

Przygotował: Marek Pytka

5 – GKS Bełchatów

Po pierwszej rundzie jesiennej Ekstraklasy sympatycy „Brunatnych” mają wielkie powody do radości. Z pewnością piąte miejsce zajęte przez ich pupili oraz dziesięć meczów bez porażki na własnym stadionie można uznać za spory sukces. Przed samym rozpoczęciem rozgrywek giekaesiacy zaliczani byli do zajęcia raczej dolnych lokat w tabeli niż do walczenia o górne pozycje w naszej lidze. Masowe odejścia zawodników, nowy trener czy zmiana zarządu to tylko niektóre argumenty potwierdzające tę regułę.

Jak się później okazało, te roszady były potrzebne i co najważniejsze przyniosły one zamierzony efekt. Drużyna z Bełchatowa udowodniła wszystkim, którzy ją zbyt wcześnie przekreślili, że należy do liczących się ekip w polskiej Ekstraklasie. Pozyskanie przed sezonem takich piłkarzy jak Marcina Żewłakowa, Zlatko Tanevskiego czy Grzegorza Barana okazało się prawdziwym strzałem w dziesiątkę. Do zmiany doszło także na ławce trenerskiej. Cenionego Rafała Ulatowskiego zastąpił Maciej Bartoszek, który nie przestraszył się powierzonej mu roli i świetnie poradził sobie z wszelkim przeciwnościami, jakie go spotkały.

Na początku rundy znakomicie na skrzydle rozumieli się Maciej Małkowski oraz Tomasz Wróbel. To oni wraz z Kamilem Poźniakiem inicjowali większość akcji, które na bramki zamieniali zazwyczaj Marcin Żewłakow czy Grzegorz Kuświk. Warto wspomnieć również o doświadczonych obrońcach – Jacku Popku i Marcinie Drzymoncie, gdyż właśnie dzięki nim w ważnych meczach z Lechem i Widzewem zespół zdobywał komplety punktów.

Niestety największą bolączką podopiecznych Macieja Bartoszka okazał się brak skuteczności, szczególnie w spotkaniach wyjazdowych. Ledwie cztery oczka zdobyte z Legią i Zagłębiem są tego jak najlepszym przykładem. Drugim niepokojącym problemem był z pewnością brak koncentracji w niektórych kluczowych momentach na boisku. Gole stracone w ostatnich minutach w Krakowie jeszcze przez długi czas pozostaną w pamięci bełchatowskich zawodników. Dosyć pechowo ekipa „Brunatnych” przegrała po 1:0 w Zabrzu oraz Gdyni, ale i tak z przekroju całej rundy zarówno kibice, trener jak i piłkarze powinni być zadowoleni. Niewątpliwie istotną informacją dla wszystkich fanów śledzących losy swojej ukochanej drużyny jest powrót po kontuzji nadziei polskiej piłki, Mateusza Cetnarskiego, a także do końca doprowadzona sprawa z Dawidem Nowakiem. Popularny „Dawidek” wyjaśnił sobie z prezesem Wojciechowskim wszelkie nieporozumienia i wszystko wskazuje na to, że w najbliższych dniach podpisze nową umowę z klubem. W Bełchatowie od kilkunastu dni toczą się rozmowy z zawodnikami w sprawie przedłużenia wygasających latem kontraktów. Lada dzień przekonamy się, czy owe negocjacje zakończą się sukcesem.

Jak będzie wyglądała gra PGE GKS-u na wiosnę? Czy skład personalny ulegnie zmianie? Na te pytania odpowiedź poznamy w przyszłym roku. Zespół w okresie od 1 do 12 lutego ma w planach wyjazd na Cypr. Wcześniej zgrupowanie odbędzie się również w Grodzisku Wielkopolskim. Podsumowując, piąta lokata, siedem oczek straty do lidera z Białegostoku, korzystne wyniki z wielką trójką Legią, Wisłą oraz Lechem sprawiły, że z drużyną Macieja Bartoszka z pewnością należy się liczyć.

Przygotował: Mariusz Sońta