Barwne stadiony, afrykańska fantazja i specyficzne „cieszynki”, a do tego charakterystyczne odgłosy instrumentów na trybunach. Faza grupowa Pucharu Narodów Afryki już za nami. Pora na pierwsze refleksje i podsumowania.
Oglądając afrykańskie zmagania widać jak na dłoni różnice pomiędzy europejskim futbolem. Niestety tegoroczna edycja przyniosła także wiele negatywnych niespodzianek – niekoniecznie tych czysto piłkarskich.
Źle było już pierwszego dnia. Organizatorzy nie skosili należycie trawy i mecz inauguracyjny przypominał grę na boisku zalanym wodą. Piłka zatrzymywała się, zwalniała, a podania nie zawsze były precyzyjne. Nie przeszkodziło to jednak w odniesieniu zwycięstwa gospodarzom rozgrywek – Ghanie, która z wielkimi problemami – strzelając gola na trzy minuty przed końcowym gwizdkiem – pokonała Gwineę 2-1. Następne spotkania pokazały jednak, że piłkarze „Czarnej Gwiazdy” są w stanie zająć wysokie miejsce w całym turnieju. Ghana odniosła dwa zwycięstwa: 2-0 z Maroko oraz 1-0 z Namibią i z kompletem punktów awansowała do następnej rundy.
Podsumowując fazę grupową niestety nie można nie wspomnieć o sytuacjach, które stawiają rozgrywki w negatywnym świetle. A zarzuty nie są byle jakie, bowiem doszło do incydentów związanych z korupcją. Najpierw 30 tys. dolarów miał otrzymać każdy piłkarz Namibii za pokonanie Gwinei, a później trener reprezentacji Beninu, Reinhard Fabisch ujawnił, że przed pierwszym występem proponowano mu ustawienie wyniku meczu z Mali. Tym razem w grę wchodziła kwota rzędu 20 tys dolarów. Na szczęście na propozycjach się skończyło.
Do minusów zaliczyć trzeba również awarię oświetlenia, choć ta sytuacja nie jest nam obca… Niemiłym incydentem było też starcie zawodników Sudanu z… dziennikarzami egipskiej telewizji. Skończyło się szczęśliwie na zniszczeniu kamery.
Kibice afrykańscy przyjechali jednak do Ghany, by delektować się grą swoich drużyn narodowych. Pomijając fakt, że frekwencja nie była zbyt duża (być może spowodował to nagły wzrost cen w hotelach) przyznać trzeba, że trybuny na stadionach „żyły”. Piłkarze jakby też chcąc się dopasować, efektownie okazywali radość po zdobyciu bramki prezentując akrobatyczne figury, bądź tańcząc w najlepsze.
Faza grupowa przyniosła też sporo niespodzianek jeśli chodzi o formę poszczególnych drużyn. Czarnym koniem pierwszej fazy turnieju okazała się reprezentacja Angoli. Walczące w „grupie śmierci” Antylopy pokazały swój potencjał szczególnie w drugim meczu. Boleśnie przekonał się o tym Henryk Kasperczak, który prowadził jedenastkę Senegalu. Prowadził, bowiem właśnie po porażce 1-3 z Angolą zrezygnował z funkcji szkoleniowca. „Lwy Terangi”, które przed turniejem wymieniane były jako jeden z faworytów do tytułu mistrzowskiego, pożegnały się z pucharem, doznając jednej porażki i dwa razy remisując (z Tunezją 2-2, z RPA 1-1). Angola natomiast wywalczyła awans dzięki remisom 0-0 z również grającą dalej Tunezją i 1-1 z RPA, które w kontekście zbliżających się MŚ 2010 musi jak najszybciej zapomnieć o występie w tegorocznej edycji pucharu.
Zaskoczeniem dla wszystkich była słaba postawa Nigerii, która dopiero w ostatniej kolejce zapewniła sobie przepustkę do następnej rundy. Gdyby nie zwycięstwo 2-0 z Beninem i korzystny rezultat spotkania WKS – Mali (3-0) bylibyśmy świadkami jednej z większych sensacji. A kto wie jakim wynikiem zakończyłoby się ww. spotkanie, gdyby z kadry „Czarnych Orłów” „nie uciekł” Sissoko, dla którego ważniejsze było podpisanie kontraktu z Juventusem. Drużynie z pewnością nie sprzyjał też konflikt trenera z najlepszym graczem formacji ofensywnej – Kanoute, który zbyt „głośno” wyrażał swoje niezadowolenie z postawy zespołu i trenera.
