Petteri Forsell: czyli jak to z nim w końcu jest?

– Zakontraktowanie Petteriego Forsella okazało się świetnym ruchem Korony Kielce. Fin szybko stał się niezwykle ważnym punktem zespołu głównie z powodu kapitalnie wykonywanych stałych fragmentów gry. Można powiedzieć wręcz, że był podporą kulejącej ofensywy drużyny z Suzuki Areny. To strzały Forsella budziły największy popłoch w szeregach rywali, to zagrania Forsella dawały Koronie Kielce nadzieję na utrzymanie. Niestety dla zespołu Macieja Bartoszka świetnie dysponowany Fin to okazało się za mało, by pozostać w ekstraklasie – komentuje nasz redakcyjny kolega, znający kieleckie realia, Michał Karczewski.

Petteri Forsell to nie tylko nadwaga, to również jakość 

– Jeden z bardziej znaczących dziennikarzy sportowych, Ari Virtanen („Helsingin Sanomat”), określił go mianem „więźnia swojego wyglądu”. Gdyby nie dyskusja na temat jego wagi, z pewnością mówilibyśmy o piłkarzu znakomitym, na warunki fińskie nawet boiskowym magiku. Nie ulega wątpliwości, u niego w kraju, że jest piłkarzem o umiejętnościach przewyższających kluby, jakie reprezentował w swojej karierze. Bardziej luzackie podejście do kwestii diety, utrzymania wagi (zwane też przez przeciwników zwyczajnym lenistwem) sprawiły, że podbił tak naprawdę tylko Finlandię i Polskę.

Środowisko „obrońców” piłkarza bez większych wątpliwości zauważa, że to gracz, który zasługuje na swoje miejsce w reprezentacji kraju. Jednocześnie ma być tym najbardziej niedocenianym i wyszydzanym przez swój wygląd. Trudno jednak, tak szybko, komukolwiek przypisać, jaką rolę w układance Kanervy miałby pełnić. Sami kibice zauważają, że Finlandia skupia się w zdecydowany sposób na drużynowej obronie, walce przy każdej okazji, a takich zachowań na boisku Forsell nie gwarantuje.

Ale czy ktoś, kto nie jest wzorem sportowego trybu życia, powinien reprezentować swój kraj? To chyba jeden z największych zarzutów, jaki mają jego przeciwnicy. Im tak bardzo przeszkadza fakt, że jest piłkarzem biegającym po boisku niewiele i niezbyt szybko. Grono hejterów skupiających się wyłącznie na wyglądzie potrafiło podczas ligowych spotkań krzyczeć z trybun słowa „jesteś gruby i wiesz o tym”.

Trudno nie odnieść wrażenia, że Petteri rozdzielony jest na dwa światy wśród rodaków i fanów piłkarskich. Faktycznie podziwiany za umiejętności czy wykonywanie stałych fragmentów gry, ale jednocześnie srogo krytykowany za wygląd nieadekwatny do profesjonalnego gracza, na dodatek reprezentanta kraju. Taki stan utrzyma się już nie tylko do końca jego kariery, ale też po niej w kolejnych opowieściach… chyba że wróci do kadry i zrobi w jej barwach coś, co zapisze się na stałe w historii ich futbolu – tak Dubiczeńko relacjonuje podejście do Forsella w jego rodzinnym kraju.

Suma zalet i wad

Finlandia, Turcja, Polska, Szwecja… Petteri Forsell kawałek piłkarskiej Europy zwiedził, chleb – a może hamburgery – z niejednego pieca już jadł i swoje szanse otrzymał. Reprezentował swój kraj, miał okazję spotkać kilku dobrych piłkarzy i trenerów, ale właściwie zawsze w jego otoczeniu pojawiał się suchy fakt: jego waga. To, że trafił do Bursasporu, nie świadczy wyłącznie o tym, że ma dobrego agenta, a że miewa przebłyski dużego kunsztu. Że są to tylko przebłyski wnioskować można po tym, że nigdzie nie zagościł na dłużej – przecież w końcu, prędzej czy później, ktoś musiałby poznać się na doskonałym talencie.

Fin nie jest zły, wręcz przeciwnie, jest dobry, świetny technicznie, grający z głową, umiejący zagrać nieszablonowo. W dzisiejszej piłce to jednak nie wszystko, bo uwagę zwracać należy również na inne aspekty, a z tym u „Koroniarza” bywa różnie. Słaba gra z tyłu, braki w defensywie, cechy wolicjonalne czy „leniuszkowatość” nie pozwoliły i nie pozwolą mu zrobić większego kroku w przód. Do tego dochodzi ten ciągnący się za nim od bardzo dawna brzuszek i podsumowując… jest w miejscu, w którym powinien być. PKO Ekstraklasa okazuje się dla niego idealną przystanią – no chociaż gdyby rzeczywiście wziął się za siebie i zaczął o siebie dbać… nie, to niemożliwe.  Kontrakt Fina z Koroną wygasa już wkrótce, a chrapkę na niego ma kilka klubów, dlatego liczymy, że ujrzymy jeszcze kilka zerwanych pajęczynek!

P.S.: Wiecie, kogo przypomina nam historia Forsella? Nie? To już spieszymy z odpowiedzią. Macieja Terleckiego. Było wszystko, dopóki koszulka nie stawała się za ciasna.

• Korona Kielce
• Miedź Legnica
• Petteri Forsell
• reprezentacja Finlandii

– Zakontraktowanie Petteriego Forsella okazało się świetnym ruchem Korony Kielce. Fin szybko stał się niezwykle ważnym punktem zespołu głównie z powodu kapitalnie wykonywanych stałych fragmentów gry. Można powiedzieć wręcz, że był podporą kulejącej ofensywy drużyny z Suzuki Areny. To strzały Forsella budziły największy popłoch w szeregach rywali, to zagrania Forsella dawały Koronie Kielce nadzieję na utrzymanie. Niestety dla zespołu Macieja Bartoszka świetnie dysponowany Fin to okazało się za mało, by pozostać w ekstraklasie – komentuje nasz redakcyjny kolega, znający kieleckie realia, Michał Karczewski.

Petteri Forsell to nie tylko nadwaga, to również jakość 

– Jeden z bardziej znaczących dziennikarzy sportowych, Ari Virtanen („Helsingin Sanomat”), określił go mianem „więźnia swojego wyglądu”. Gdyby nie dyskusja na temat jego wagi, z pewnością mówilibyśmy o piłkarzu znakomitym, na warunki fińskie nawet boiskowym magiku. Nie ulega wątpliwości, u niego w kraju, że jest piłkarzem o umiejętnościach przewyższających kluby, jakie reprezentował w swojej karierze. Bardziej luzackie podejście do kwestii diety, utrzymania wagi (zwane też przez przeciwników zwyczajnym lenistwem) sprawiły, że podbił tak naprawdę tylko Finlandię i Polskę.

Środowisko „obrońców” piłkarza bez większych wątpliwości zauważa, że to gracz, który zasługuje na swoje miejsce w reprezentacji kraju. Jednocześnie ma być tym najbardziej niedocenianym i wyszydzanym przez swój wygląd. Trudno jednak, tak szybko, komukolwiek przypisać, jaką rolę w układance Kanervy miałby pełnić. Sami kibice zauważają, że Finlandia skupia się w zdecydowany sposób na drużynowej obronie, walce przy każdej okazji, a takich zachowań na boisku Forsell nie gwarantuje.

Ale czy ktoś, kto nie jest wzorem sportowego trybu życia, powinien reprezentować swój kraj? To chyba jeden z największych zarzutów, jaki mają jego przeciwnicy. Im tak bardzo przeszkadza fakt, że jest piłkarzem biegającym po boisku niewiele i niezbyt szybko. Grono hejterów skupiających się wyłącznie na wyglądzie potrafiło podczas ligowych spotkań krzyczeć z trybun słowa „jesteś gruby i wiesz o tym”.

Trudno nie odnieść wrażenia, że Petteri rozdzielony jest na dwa światy wśród rodaków i fanów piłkarskich. Faktycznie podziwiany za umiejętności czy wykonywanie stałych fragmentów gry, ale jednocześnie srogo krytykowany za wygląd nieadekwatny do profesjonalnego gracza, na dodatek reprezentanta kraju. Taki stan utrzyma się już nie tylko do końca jego kariery, ale też po niej w kolejnych opowieściach… chyba że wróci do kadry i zrobi w jej barwach coś, co zapisze się na stałe w historii ich futbolu – tak Dubiczeńko relacjonuje podejście do Forsella w jego rodzinnym kraju.

Suma zalet i wad

Finlandia, Turcja, Polska, Szwecja… Petteri Forsell kawałek piłkarskiej Europy zwiedził, chleb – a może hamburgery – z niejednego pieca już jadł i swoje szanse otrzymał. Reprezentował swój kraj, miał okazję spotkać kilku dobrych piłkarzy i trenerów, ale właściwie zawsze w jego otoczeniu pojawiał się suchy fakt: jego waga. To, że trafił do Bursasporu, nie świadczy wyłącznie o tym, że ma dobrego agenta, a że miewa przebłyski dużego kunsztu. Że są to tylko przebłyski wnioskować można po tym, że nigdzie nie zagościł na dłużej – przecież w końcu, prędzej czy później, ktoś musiałby poznać się na doskonałym talencie.

Fin nie jest zły, wręcz przeciwnie, jest dobry, świetny technicznie, grający z głową, umiejący zagrać nieszablonowo. W dzisiejszej piłce to jednak nie wszystko, bo uwagę zwracać należy również na inne aspekty, a z tym u „Koroniarza” bywa różnie. Słaba gra z tyłu, braki w defensywie, cechy wolicjonalne czy „leniuszkowatość” nie pozwoliły i nie pozwolą mu zrobić większego kroku w przód. Do tego dochodzi ten ciągnący się za nim od bardzo dawna brzuszek i podsumowując… jest w miejscu, w którym powinien być. PKO Ekstraklasa okazuje się dla niego idealną przystanią – no chociaż gdyby rzeczywiście wziął się za siebie i zaczął o siebie dbać… nie, to niemożliwe.  Kontrakt Fina z Koroną wygasa już wkrótce, a chrapkę na niego ma kilka klubów, dlatego liczymy, że ujrzymy jeszcze kilka zerwanych pajęczynek!

P.S.: Wiecie, kogo przypomina nam historia Forsella? Nie? To już spieszymy z odpowiedzią. Macieja Terleckiego. Było wszystko, dopóki koszulka nie stawała się za ciasna.