Gdyby sporządzić zestawienie najbardziej perspektywicznych piłkarzy na holenderskich boiskach, to na pewno w ścisłej czołówce uplasowałby się piłkarz SC Heerenveen, Filip Djuricić. Serbski playmaker jest przykładem harmonijnego rozwoju, ale też niepokornego charakteru.
Perła z kotła bałkańskiego
Wypadałoby się zastanowić, dlaczego to właśnie na Bałkanach rodzi się tak wiele piłkarskich talentów. Pieniądze w sporcie na pewno nie są tam tak duże jak w Polsce, najlepsi zawodnicy często nie wahają się uciekać do prezentujących niższą klasą sportową, ale gwarantujących stabilność finansową drużyn. Mimo to kraje byłej Jugosławii, a zwłaszcza Serbia, pełnią rolę mekki skautów najlepszych klubów Europy. Jednym z najlepiej pracujących z młodzieżą ośrodków jest młodzieżowa akademia Crvenej Zvezdy Belgrad. W ostatnich latach wyszedł z niej m.in. Nemanja Vidić. W minionych rozgrywkach na holenderskich boiskach na swoje nazwisko bardzo mocno pracował inny wychowanek klubu z Marakany, Filip Djuricić.
Grający w Heerenveen Djuricić to przykład złotego dziecka serbskiego futbolu. Od najmłodszych lat wiązano z nim wielkie nadzieje, które na obecnym etapie rozwoju, w wieku zaledwie 19 lat, wydaje się spełniać. Piłkarz urodzony w Obrenovcu szybko opuścił ojczyznę. Najpierw, w 2007 roku, trafił na 12 miesięcy do Grecji, gdzie trenował w Olympiakosie Pireus. Bogatszy o doświadczenia zdobyte w czasie stażu w greckim gigancie wykorzystywał w praktyce, biegając po serbskich boiskach jako piłkarz Radnickiego z jego rodzinnego miasta. Występy w Serbii pomogły Djuriciciowi ogrywać się w dorosłej piłce. W styczniu 2010 roku trafił do holenderskiego Heerenveen.
O krok od Old Trafford
W 2009 roku Djuriciciem poważnie interesował się Manchester United. Sir Alex Ferguson wiązał duże nadzieje z utalentowanym piłkarzem z Bałkanów. Nie z nim jednym, bo do Manchesteru mieli się też przenieść jego rodacy, piłkarze Partizana, Adem Ljajić i Zoran Tosić. Ostatecznie „Czerwonym Diabłem” został tylko ten ostatni. Ljajić trafił do Fiorentiny, a Djuricić rok później grał w barwach Heerenveen. Przeszkodą do przeprowadzki Ljajicia i Djuricicia do Manchesteru były problemy z uzyskaniem pozwolenia na pracę w Wielkiej Brytanii. Tylko Tosić, regularnie grający w reprezentacji, miał szansę otrzymać zgodę na grę w Anglii.
„Cruijff Bałkanów”
Jak często w przypadku młodych, utalentowanych piłkarzy bywa, porównania, jakie się wobec nich stosuje, są mocno na wyrost. Djuricić, ze względu na specyficzny styl gry, został obwołany w niderlandzkich mediach „Cruijffem z Bałkanów”. Rzeczywiście, kto zna tego piłkarza, może potwierdzić, że podobnie jak słynny Holender, młody Serb uwielbia dominować na boisku. Często bierze ciężar gry na siebie, zmienia pozycje, dużo mniejszą uwagę przywiązuje może do strony taktycznej gry, ale widać, że zależy mu na uczestniczeniu w każdej akcji ofensywnej zespołu. Filip doskonale wie, że jest piłkarzem obdarzonym nieprzeciętnym talentem, a to niestety niekiedy przekłada się na nie do końca przykładne zachowanie. Przyszłość Djuricicia w Heerenveen postawił pod znakiem zapytania konflikt piłkarza z trenerem „Fryzów”, Ronem Jansem. Szkoleniowiec starał się utemperować pysznego Serba, doszło do tego, że wyrzucił go z treningu za niestosowne zachowanie. Zawodnik uniósł się honorem i rozgląda się właśnie za nowym pracodawcą. Chętnych nie brakuje, bo Djuricić był jednym z wyróżniających się piłkarzy drużyny z Fryzji w zakończonym niedawno sezonie.
