Od jutra się odchudzam!

Drugą sprawą jest biznesowe i logistyczne zaplecze, które przy piłkarskich zmaganiach (już chciałem napisać „emocjach”, uff) jawią się na horyzoncie przeciętnego kibica raczej niewyraźnie. Musi pojawić się klub, który będzie generował zyski. Ja się na piłkarskiej polityce znam jak Smuda na języku polskim, więc w szczegóły nie wchodzę, ale kwestia ta jest naprawdę istotna.

Trzecią sprawą są młode talenty, które muszą przede wszystkim… istnieć. Nasz potencjalny klasowy pucharowicz musi mieć równie klasową szkółkę. Wskazane, aby najlepszą w Polsce. Zawodnicy tam trenowani muszą być mądrze i konsekwentnie wprowadzani do pierwszej drużyny. Potrzebny jest także dobry trener, który połączy w sobie rolę kochanego i podziwianego autorytetu dla piłkarzy i zdolnego taktyka z jajami.

Hmm… Zaraz… Czy ja nie opisałem właśnie Legii Warszawa? Spójrzmy na  warunki raz jeszcze. Legia do spółki z Lechem zdeklasowała resztę ligi w sezonie 2012/2013, jej skład opiera się w ogromnej mierze na wychowankach z Łazienkowskiej, Legia sprzedaje zawodników mądrze i tak samo ich zastępuje, a jej trenerem jest człowiek, który grał w piłkę na naprawdę wysokim poziomie, a i jako trener ma swoje doświadczenie.

Wszyscy widzimy, co dzieje się od pewnego czasu w Legii. Ten klub przestaje pasować do Polski. Brak jeszcze tego najważniejszego – niepodważalnej jakości i solidności piłkarskiej. Ale działania, zachowanie i mentalność Bogusława Leśnodorskiego, polityka, ruchy transferowe i otoczka wokół Legii… To wszystko jest zbyt zachodnie, żeby było polskie.

To nie bajka. Legia naprawdę jest (w luźnej interpretacji) „nie z tej ziemi”. Tym razem naprawdę były, a w zasadzie ciągle są, podstawy, by wierzyć, że Legia godnie zaprezentuje się Europie. Nawet pomimo słabego meczu w Molde. Potrafię jej to wybaczyć. Wynika to w dużej mierze z mojej „polskości”, ale ta wiara w przypadku obecnej Legii Warszawa ma solidne, realne podstawy! Nawet Lech pomimo ogólnopolskiej propagandy nie dorasta do pięt „Wojskowym”. To cały czas stary dobry „Kolejorz”, który umie kupić tanio, sprzedać drogo i zespół o ponadprzeciętnym potencjale, a sportowo może nawet większym niż Legia. Ale jako klub „Kolejorz” ma jeszcze długą drogę do poziomu Legii.

Jako że poniekąd jest to tekst o pucharowiczach, to i o Śląsku wam szepnę słówko. Kto przygląda się ekstraklasie, ten wie: Śląsk gra najładniejszy futbol ze wszystkich polskich klubów. Jednocześnie jest jedynym zespołem w tym kraju, który potrafi grać atakiem pozycyjnym, a wręcz to lubi. Tę drugą zaletę Śląsk zawdzięcza przede wszystkim Sebastianowi Mili i (do niedawna) nieudolnym napastnikom, ale to jest temat na inny dzień i inny felieton. Przy tym dzięki Sobocie, Plaku i Paixao  zespół Levy’ego wciąż zachowuje sobie możliwość i co ważniejsze, umiejętność skutecznej kontry.

Więc co z nimi jest nie tak? – można spytać. Ano miły dla oka futbol i atak pozycyjny to nie wszystko, żeby być najlepszym. Pierwszy mankament nasuwa się automatycznie: gra defensywna, przy czym z premedytacją nie piszę obrona. Bo wbrew pozorom broni cała drużyna, a w Śląsku (poza Stevanoviciem oczywiście) tej świadomości chyba brak. Ale nie wałkujmy obrony Śląska, bo że ona problemem jest, każdy wie.

Problemem jest też to, że Śląsk jest jak Barcelona. Ciekawe, co teraz myślicie… Ale to proste. Jak ich ktoś rozgryzie, to lądują w gównie. Śląskowi jednak brak masy jakości piłkarskiej, która przez lata wystarczała „Barcy”, żeby rozgnieść nawet świetnie przygotowanego rywala. Aż pcha się teraz na myśl mecz z rundy wiosennej sezonu 2012/2013 z Zagłębiem Lubin, w którym „Miedziowi” dotkliwie zmasakrowali Śląsk 4:0, mimo że ten cały czas grał swoją ładną piłkę. To nie był przypadek. Pavel Hapal ma może braki w aspekcie motywacyjnym, ale na kunszcie trenerskim zna się jak mało kto w Polsce. Oczywiście pomogło wtedy szczęście, ale Zagłębie wiedziało, jak chce grać i co musi zrobić, żeby wrocławian pokonać.

Czyli innymi słowy: nie wiadomo w zasadzie, czego się po Śląsku spodziewać. Wydaje się, że większość graczy w układance Levy’ego jest na starcie sezonu w świetnej formie. Nie wiadomo, co z Sobotą, u którego wystąpił syndrom Szymona Pawłowskiego – przypomniał sobie, że umie grać w piłkę, gdy nadszedł czas pożegnania z klubem… Ale nikt inny nigdzie się nie wybiera. Wszystko, rzecz jasna, zweryfikują czas i boisko.

Od Euro 2012 regularnie ociepla się i znacznie poprawia wizerunek Polski w zachodniej Europie w kontekście piłkarskim. Na razie na wizerunku się kończy, bo realia są, jakie są, zmiany idą powoli i niewielu do nich dąży.
Co w tej sytuacji może zrobić kibic? Jak to co?! Mieć nadzieję! Czego jak czego, ale nadziei nam na tej polskiej ziemi nigdy nie zabraknie.
Tak więc i ja mam nadzieję, że Legia podtrzyma moją idylliczną wizję jej potęgi i że „jutro” nie zapalimy kolejnego papierosa i nie pochłoniemy kolejnego pączusia.