„Niekochani” znów chcą być rozchwytywani

Fizyczny dowód, jaki teraz trener może przedstawić wszystkim niedowiarkom. Zaufanie, jakim darzył niegrającego w klubie Recę, w końcu się opłaciło. Rozebranie na czynniki pierwsze – jak mogło się wówczas słusznie wydawać – problemu, z którym na każdej konferencji selekcjonera witały media, powinny utwierdzić nas w przekonaniu, że to, co się dzieje w środku kadry, jest zawsze istotniejsze od tego, co się o niej pisze. Nic się w niej nie dzieje bez powodu, a trener ma prawo do własnych wyborów, za które może być skrytykowany. Takich sytuacji było niemało. Ćwiczone stałe fragmenty gry dające m.in. pierwsze trzy punkty w Wiedniu. Zwrócenie uwagi na problemy jednego z zawodników reprezentacji Izraelu. Wykorzystanie tylko takich detali pozwoliło naszym reprezentantom strzelić ważne bramki w pierwszych meczach eliminacji, które w późniejszym rozrachunku zapewniły nam spokojny awans z pierwszego miejsca w grupie.

Żeby jednak nie było tak kolorowo – jest się o co czepiać. Mowa o stylu, w którym trener Jerzy Brzęczek wypowiadał się do piłkarzy przed meczem oraz w jego przerwie. Ostry, nacechowany emocjonalnie, często wulgarny. Ale umówmy się – taka jest piłka. Wszystko wygląda pięknie w telewizji. Na stadionie i w szatni wszyscy żyją meczem. Jedni trenerzy robią to z klasą, pamiętając o wartościach merytorycznych. Takim jest chociażby selekcjoner Brazylii – Tite. Ojcowski styl połączony z osobowością. Natury człowieka, która ma ogromny wpływ w wykonywany zawód, nie powinno się podważać, szczególnie kiedy w jakimś stopniu pozytywnie oddziałuje na grupę.

Pozostaje sprawa stylu, tak bardzo krytykowanego. Nawet dziesięć eliminacyjnych potyczek nie wystarczyło, aby go wykreować. Ale czy w ogóle jest sens o nim dyskutować? Na ten temat wypowiedział się Wojciech Szczęsny w drugim odcinku „Niekochanych”: – Ja zdecydowanie zawsze będę wolał brzydko wygrywać niż ładnie przegrywać. Może dlatego, że jestem piłkarzem, a nie kibicem. Może kibic też chce widzieć ładną piłkę. Ale myślę, że 90 minut oglądania ładnej piłki zakończone smutkiem na koniec takiego spotkania nie jest warte szukania tych dodatkowych emocji. Najpiękniejsze emocje dla kibica to jest cieszenie się z bramki, trzy gwizdki sędziego na koniec. Nic innego tego nie zastąpi. Tak myślę, może się mylę? A może po prostu trudno jest zadowolić wszystkich.

Oko za oko, ząb za ząb

Zostawmy na chwilę selekcjonera i skupmy się na produkcji. Tytuł? „Niekochani”. Hasło bardzo mocne, zwracające uwagę i, chcąc nie chcąc, w pewien sposób kontrowersyjne.

Tytuł, jak i sam przekaz zawarty w miniserialu skomentował w programie „Misja Futbol” Mateusz Borek: – Bardzo mi się podoba tytuł w kontekście promocyjnym. Uważam, że to świetnie hasło – prowokujące, mające nas zachęcić do obejrzenia tego dokumentu. Natomiast z tego przekazu, który zobaczyłem w filmie, mnie się do końca nie podoba jego budowanie. To znaczy – kibice z nami jadą, dziennikarze to są nasi wrogowie, oni nas cały czas krytykują, my musimy udowodnić im… Nie! Wy macie udowodnić sobie, że potraficie grać w piłkę. Mam poczucie oblężonej twierdzy. W co drugiej odprawie w słowach Jurka czy Kuby nie widzę odniesienia się do jakości naszej gry, do czegoś, co jeszcze tutaj nie funkcjonuje należycie. Tylko to jest znowu szukanie wroga zewnętrznego. Zauważ, to jest co 3–4 minuty. Bo nas krytykują, bo powiedzieli. Nie przejmujcie się ich gwizdami.

Choć sami piłkarze podkreślają, że skupiają uwagę tylko na sobie, nietrudno było odnieść wrażenie, że wraz ze sztabem otoczeni krytyką wykorzystali ją jako pewien rodzaj motywacji i siły napędzającą drużynę w trudnych momentach.
– Nie staraliśmy się walczyć z tą krytyką w mixzonie po meczu, tylko na boisku – powiedział Grzegorz Krychowiak.

– Najłatwiej jest zrobić opinię, że jest źle. To się czyta i najłatwiej jest o tym powiedzieć. Ale my wiemy, jak jest w środku, wszyscy dookoła, cały sztab, wszyscy wiedzą, jaka jest atmosfera, jak się dogadujemy. Wszyscy ze sobą żartują i jesteśmy razem. Tak że pisać niech sobie piszą, mówić niech sobie mówią, ale my będziemy nadal ciężko pracować i robić swoje – Jan Bednarek.

– Ja powiem coś takiego, jest takie powiedzenie. Psy szczekają, karawana jedzie dalej. A my jedziemy. Mamy dziewięć punktów, idziemy do przodu i to jest najważniejsze – Kamil Grosicki.

Przekaz po drugim odcinku tylko się zaostrza. My kontra oni. Można się tutaj zastanowić, czy wykorzystanie kibiców i – okiem reprezentacji – nadmiernie przytłaczającej krytyki jest słuszne w celu zbudowania zespołu i wyników. Tak czy inaczej to zadziałało, bo kadra zatrzymała się dopiero na Słowenii.

W celu dogłębnego zrozumienia przekazu oraz zamysłu produkcji warto również zacytować opis, który został umieszczony pod drugim odcinkiem „Niekochanych” na kanale Łączy nas piłka: Drugi odcinek serialu „NIEKOCHANI” koncentruje się w głównej mierze na tym, jak piłkarze reprezentacji reagowali na krytykę (a czasem nawet hejt), jaki towarzyszył ich meczom w eliminacjach EURO 2020. Albo raczej na tym, jak… nie reagowali. Jak – zupełnie nie rozumiejąc tej całej ciężkiej atmosfery wokół – konsekwentnie, na każdym zgrupowaniu, robili swoje. Słowem, jak mocno byli na ten czas WYRWANI Z KONTEKSTU.

Jedno jest pewne. Każda osoba publiczna, a tym bardziej sportowiec na poziomie reprezentacyjnym dyscypliny najbardziej popularnej w kraju będzie narażony na krytykę, a nawet hejt. Zwłaszcza współcześnie, w dobie social mediów. Zdaje się, że powyższy opis tylko potwierdza zakładane tezy.

Wygląda na to, że produkcja to w jakimś stopniu próba odparcia krytyki i hejtu, ukazania życia kadry od środka, zmniejszenie dystansu między kibicem. A ten – szczególnie po mistrzostwach świata w Rosji, ale i w ich trakcie – kilkukrotnie się zwiększył. Również pokazanie, że piłkarze to także ludzie mający dostęp do sieci, których fala hejtu może przygnieść, ale też zjednoczyć. Najważniejsze jednak jest to, żeby „Niekochani” pamiętali, iż kochani będą zawsze, tak jak obecny jest internetowy hejt.

• Grzegorz Krychowiak
• Jan Bednarek
• Jerzy Brzęczek
• Kamil Grosicki
• Reprezentacja Polski
• Arkadiusz Reca
• Wojciech Szczęsny
• Team Poland

Fizyczny dowód, jaki teraz trener może przedstawić wszystkim niedowiarkom. Zaufanie, jakim darzył niegrającego w klubie Recę, w końcu się opłaciło. Rozebranie na czynniki pierwsze – jak mogło się wówczas słusznie wydawać – problemu, z którym na każdej konferencji selekcjonera witały media, powinny utwierdzić nas w przekonaniu, że to, co się dzieje w środku kadry, jest zawsze istotniejsze od tego, co się o niej pisze. Nic się w niej nie dzieje bez powodu, a trener ma prawo do własnych wyborów, za które może być skrytykowany. Takich sytuacji było niemało. Ćwiczone stałe fragmenty gry dające m.in. pierwsze trzy punkty w Wiedniu. Zwrócenie uwagi na problemy jednego z zawodników reprezentacji Izraelu. Wykorzystanie tylko takich detali pozwoliło naszym reprezentantom strzelić ważne bramki w pierwszych meczach eliminacji, które w późniejszym rozrachunku zapewniły nam spokojny awans z pierwszego miejsca w grupie.

Żeby jednak nie było tak kolorowo – jest się o co czepiać. Mowa o stylu, w którym trener Jerzy Brzęczek wypowiadał się do piłkarzy przed meczem oraz w jego przerwie. Ostry, nacechowany emocjonalnie, często wulgarny. Ale umówmy się – taka jest piłka. Wszystko wygląda pięknie w telewizji. Na stadionie i w szatni wszyscy żyją meczem. Jedni trenerzy robią to z klasą, pamiętając o wartościach merytorycznych. Takim jest chociażby selekcjoner Brazylii – Tite. Ojcowski styl połączony z osobowością. Natury człowieka, która ma ogromny wpływ w wykonywany zawód, nie powinno się podważać, szczególnie kiedy w jakimś stopniu pozytywnie oddziałuje na grupę.

Pozostaje sprawa stylu, tak bardzo krytykowanego. Nawet dziesięć eliminacyjnych potyczek nie wystarczyło, aby go wykreować. Ale czy w ogóle jest sens o nim dyskutować? Na ten temat wypowiedział się Wojciech Szczęsny w drugim odcinku „Niekochanych”: – Ja zdecydowanie zawsze będę wolał brzydko wygrywać niż ładnie przegrywać. Może dlatego, że jestem piłkarzem, a nie kibicem. Może kibic też chce widzieć ładną piłkę. Ale myślę, że 90 minut oglądania ładnej piłki zakończone smutkiem na koniec takiego spotkania nie jest warte szukania tych dodatkowych emocji. Najpiękniejsze emocje dla kibica to jest cieszenie się z bramki, trzy gwizdki sędziego na koniec. Nic innego tego nie zastąpi. Tak myślę, może się mylę? A może po prostu trudno jest zadowolić wszystkich.

Oko za oko, ząb za ząb

Zostawmy na chwilę selekcjonera i skupmy się na produkcji. Tytuł? „Niekochani”. Hasło bardzo mocne, zwracające uwagę i, chcąc nie chcąc, w pewien sposób kontrowersyjne.

Tytuł, jak i sam przekaz zawarty w miniserialu skomentował w programie „Misja Futbol” Mateusz Borek: – Bardzo mi się podoba tytuł w kontekście promocyjnym. Uważam, że to świetnie hasło – prowokujące, mające nas zachęcić do obejrzenia tego dokumentu. Natomiast z tego przekazu, który zobaczyłem w filmie, mnie się do końca nie podoba jego budowanie. To znaczy – kibice z nami jadą, dziennikarze to są nasi wrogowie, oni nas cały czas krytykują, my musimy udowodnić im… Nie! Wy macie udowodnić sobie, że potraficie grać w piłkę. Mam poczucie oblężonej twierdzy. W co drugiej odprawie w słowach Jurka czy Kuby nie widzę odniesienia się do jakości naszej gry, do czegoś, co jeszcze tutaj nie funkcjonuje należycie. Tylko to jest znowu szukanie wroga zewnętrznego. Zauważ, to jest co 3–4 minuty. Bo nas krytykują, bo powiedzieli. Nie przejmujcie się ich gwizdami.

Choć sami piłkarze podkreślają, że skupiają uwagę tylko na sobie, nietrudno było odnieść wrażenie, że wraz ze sztabem otoczeni krytyką wykorzystali ją jako pewien rodzaj motywacji i siły napędzającą drużynę w trudnych momentach.
– Nie staraliśmy się walczyć z tą krytyką w mixzonie po meczu, tylko na boisku – powiedział Grzegorz Krychowiak.

– Najłatwiej jest zrobić opinię, że jest źle. To się czyta i najłatwiej jest o tym powiedzieć. Ale my wiemy, jak jest w środku, wszyscy dookoła, cały sztab, wszyscy wiedzą, jaka jest atmosfera, jak się dogadujemy. Wszyscy ze sobą żartują i jesteśmy razem. Tak że pisać niech sobie piszą, mówić niech sobie mówią, ale my będziemy nadal ciężko pracować i robić swoje – Jan Bednarek.

– Ja powiem coś takiego, jest takie powiedzenie. Psy szczekają, karawana jedzie dalej. A my jedziemy. Mamy dziewięć punktów, idziemy do przodu i to jest najważniejsze – Kamil Grosicki.

Przekaz po drugim odcinku tylko się zaostrza. My kontra oni. Można się tutaj zastanowić, czy wykorzystanie kibiców i – okiem reprezentacji – nadmiernie przytłaczającej krytyki jest słuszne w celu zbudowania zespołu i wyników. Tak czy inaczej to zadziałało, bo kadra zatrzymała się dopiero na Słowenii.

W celu dogłębnego zrozumienia przekazu oraz zamysłu produkcji warto również zacytować opis, który został umieszczony pod drugim odcinkiem „Niekochanych” na kanale Łączy nas piłka: Drugi odcinek serialu „NIEKOCHANI” koncentruje się w głównej mierze na tym, jak piłkarze reprezentacji reagowali na krytykę (a czasem nawet hejt), jaki towarzyszył ich meczom w eliminacjach EURO 2020. Albo raczej na tym, jak… nie reagowali. Jak – zupełnie nie rozumiejąc tej całej ciężkiej atmosfery wokół – konsekwentnie, na każdym zgrupowaniu, robili swoje. Słowem, jak mocno byli na ten czas WYRWANI Z KONTEKSTU.

Jedno jest pewne. Każda osoba publiczna, a tym bardziej sportowiec na poziomie reprezentacyjnym dyscypliny najbardziej popularnej w kraju będzie narażony na krytykę, a nawet hejt. Zwłaszcza współcześnie, w dobie social mediów. Zdaje się, że powyższy opis tylko potwierdza zakładane tezy.

Wygląda na to, że produkcja to w jakimś stopniu próba odparcia krytyki i hejtu, ukazania życia kadry od środka, zmniejszenie dystansu między kibicem. A ten – szczególnie po mistrzostwach świata w Rosji, ale i w ich trakcie – kilkukrotnie się zwiększył. Również pokazanie, że piłkarze to także ludzie mający dostęp do sieci, których fala hejtu może przygnieść, ale też zjednoczyć. Najważniejsze jednak jest to, żeby „Niekochani” pamiętali, iż kochani będą zawsze, tak jak obecny jest internetowy hejt.