Z bramkarzami był problem, bo brakowało odpowiednich kandydatów do rankingu, w przypadku pomocników i skrzydłowych mamy do czynienia z okropnym kłopotem bogactwa. Ułożenie czysto obiektywnego rankingu w tym przypadku jest zasadniczo niemożliwe.
Tak jak w przypadku obrońców, w środku pola nie było mowy o umieszczeniu zawodników anonimowych. Alen Halilović – jeden z najbardziej obiecujących młodych piłkarzy świata, Adrien Rabiot, który gra dość często u boku Verattiego w PSG, szalenie efektowny Riechedly Bazoer, gwiazda Eredivisie. Do tego całe multum niemieckich talentów, takich jak: Leon Goretzka, Max Meyer, Max Arnold czy Leroy Sane. Do tego mniej oczywiste nazwiska, które jednak znajdują się w notesach skautów na całym świecie, choćby Marko Rog czy Amadou Diawara. Oni wszyscy NIE zmieścili się w rankingu. W ostatniej chwili wypadł też Youri Tielemans, który ma teraz nieco słabszy okres w niezbyt mocnej lidze belgijskiej. Nie przedłużając, prezentujemy dziesięciu najlepszych pomocników świata do lat 21:
10) Marco Asensio (Hiszpania, Espanyol, 19 lat)
Każdy, kto jednak widział wypożyczonego do barcelońskiego klubu z Realu Madryt zawodnika na żywo w akcji choć raz, nie będzie miał wątpliwości – ten człowiek ma iskrę. Niesłychanie zaawansowany technicznie lewonożny rozgrywający, który widzi więcej niż gracze dookoła niego. Do tego obdarzony bardzo przyzwoitymi warunkami fizycznymi. Król asyst – w tym sezonie w 13 meczach La Liga zgromadził ich już siedem. Jego precyzyjne podania, dynamika gry i wizja sprawiają, że jest naturalnym kandydatem do zastąpienia w kadrze „La Furia Roja” samego Andresa Iniesty. Zanim latem trafił z Realu na wypożyczenie do Espanyolu, był piłkarzem Mallorki, w której zanotował bardzo dobry sezon w Segunda Division (6 bramek, 8 asyst). Rozwija się w dobrym tempie. W przyszłym roku ma zjawić się w Madrycie – kibice „Królewskich” powinni zacierać ręce – w ich wielkim klubie pojawi się kolejny genialny gracz środka pola.
9) Ruben Neves (Portugalia, FC Porto, 18 lat)
Od niedawna najmłodszy kapitan w historii zespołu grającego w Lidze Mistrzów. Neves na taki splendor zasłużył dzięki zdolnościom przywódczym, przywiązaniu do klubu, którego jest wychowankiem, i przede wszystkim olbrzymim już umiejętnościom. Defensywny pomocnik, który jednak nie boi się ryzykownych zagrań i czynnego uczestnictwa w akcjach ofensywnych. Znakomicie ustawia się na boisku i pokazuje wielką dojrzałość w grze – bardzo szybko wyzbył się nawyków juniorskich, co daje świetne perspektywy na przyszłość. Od początku roku podstawowy gracz Porto, niedawny debiutant w reprezentacji Portugalii. W październiku mówiło się, że Nevesa zaklepał Liverpool, co jednak okazało się plotką – mimo wielkiego zainteresowania praktycznie wszystkich wielkich klubów na świecie piłkarz ciągle nie zdecydował się gdzie i czy w ogóle chce odchodzić.
Rewelacja drugiej połowy roku. Anonimowy dla większości obserwatorów nastolatek z Milton Keynes szturmem wdarł się do wyjściowej jedenastki Tottenhamu, z miejsca stając się kluczowym graczem ekipy Mauricio Pochettino. Jeszcze w czerwcu mało który fan Premier League wiedział, jak wygląda Alli, a już w październiku mówił o reprezentancie Anglii. Środkowy pomocnik jest kapitalnym łącznikiem pomiędzy defensywą a ofensywą. Do tego potrafi znaleźć się w polu karnym przeciwnika niczym rasowy napastnik. Dawno też na Wyspach nie pojawił się tak dobry technicznie gracz środka pola. Biorąc pod uwagę, że w zestawieniu znajdzie się jeszcze jeden reprezentant „Trzech Lwów”, można powiedzieć, że chyba coś drgnęło w kwestii szkolenia w światowej kolebce futbolu.
https://youtu.be/vzbjPEhY_0g
7) Emre Can (Niemcy, Liverpool FC, 21 lat)
Skakanie po pozycjach, ciągła zmiana z pomocnika na stopera czy bocznego obrońcę bez wątpienia zaszkodziła jednemu z najzdolniejszych niemieckich piłkarzy. Gdy jednak Can grał na swojej nominalnej pozycji defensywnego pomocnika, prezentował się zwykle bez zarzutu. Zarówno w poprzednim, jak i obecnym sezonie jeden z kluczowych graczy Liverpoolu, który w dodatku doczekał się pierwszych występów w reprezentacji Niemiec (debiutował w spotkaniu z Polską). Odkąd trenuje pod wodzą Juergena Kloppa, spora część ekspertów podkreśla, że z jego talentem szybko może stać się jednym z najlepszych piłkarzy na swojej pozycji na świecie. Mając na uwadze, że po Euro znowu dojdzie do pewnej zmiany pokoleniowej w reprezentacji, możemy być pewni, że już niedługo będzie to kluczowy gracz niemieckiej kadry. Umiejętności mu na to pozwolą.
https://youtu.be/Jewv6JBO4k4
6) Bernardo Silva (Portugalia, AS Monaco, 21 lat)
Pora na małe „joga bonito”. Lewonożny prawoskrzydłowy Monaco to kwintesencja boiskowej błyskotliwości. Bardzo szybki, znakomicie panujący nad piłką i zdolny do zachwycających dryblingów Portugalczyk to w tej chwili największy skarb trzeciej ekipy Ligue 1 poprzedniego sezonu. Reprezentant kraju zwraca na siebie uwagę mocnych klubów, choć akurat druga część roku nie była w jego wykonaniu tak dobra jak pierwsza. Zapewne zostanie we Francji do mistrzostw Europy, na które na pewno zostanie powołany. Jeśli wyjdzie mu turniej, posypią się oferty z całego kontynentu, a jego cena nie będzie wiele mniejsza niż w przypadku jego dawnego klubowego kolegi – Anthony’ego Martiala.
https://youtu.be/ZJVqhNUEHYo
5) Mateo Kovacić (Chorwacja, Real Madryt, 21 lat)
21 lat, osiemnaście występów w kadrze, w CV mundial, Dynamo Zagrzeb, Inter Mediolan, Real Madryt. Pod tym względem załapałby się do piątki najlepszych młodych piłkarzy na świecie. Rewelacyjnie wyszkolony technicznie, umiejący kreować grę, ale nieodpuszczający walki w destrukcji. Kovacić ma wszystko, żeby w przyszłości zastąpić Modricia tak w kadrze, jak i w klubie, nawet jeśli to zawodnik o nieco innej specyfice. Chorwat, grając u boku swojego starszego kolegi z kadry, powinien cały czas iść w górę. Latem sprowadzono go za 35 milionów euro, w Hiszpanii dość regularnie pojawia się na boisku. Będzie ważną postacią swojej kadry w czasie zbliżających się mistrzostw Europy.
4) Memphis Depay (Holandia, Manchester United, 21 lat)
Nie do końca zaczął swoją przygodę z Anglią tak, jak od niego oczekiwano. Nie miażdży kolejnych rywali, nie strzela bramki za bramką, nie notuje tylu asyst, ile powinien (jak na razie pięć trafień i cztery ostatnie podania w 23 meczach we wszystkich klubowych rozgrywkach). W dodatku nieco mu się przytyło, co poskutkowało obniżeniem walorów motorycznych. Ale to ciągle kandydat na piłkarza wybitnego. Prawonożny lewoskrzydłowy, który może być dla kadry tym, kim w latach 90. był Marc Overmars. Depay nie jest co prawda aż tak szybki jak słynny „Roadrunner”, pod względem wyszkolenia technicznego może się jednak do niego porównywać bez wstydu. Jego ostatni sezon w PSV (a zwłaszcza pierwsze półrocze 2015 roku) pokazał też, że to człowiek, który przy odrobinie zaufania może zamienić się w bezwzględnego kilera – 22 bramki w lidze najdobitniej to pokazują.
Kolejny młody, kolejny znakomicie zapowiadający się skrzydłowy. Dwuletnie wypożyczenie z Juventusu do Bayernu za 7 milionów euro (plus 21 w przypadku chęci wykupu) wygląda na okazję stulecia. Kolejny świetny drybler, w dodatku całkiem skuteczny zawodnik. To trochę taki wczesny Cristiano Ronaldo. Czasami jeszcze nieco przegina z przedkładaniem efektowności nad efektywnością, ale dojrzałość powinna przyjść z czasem. Jako nastolatek ma już na koncie występ w finale Ligi Mistrzów. Po przejściu do drużyny mistrza Niemiec Coman zachwyca jeszcze bardziej niż w „Starej Damie”. W Monachium może podpatrywać wybitnych skrzydłowych i grać z najlepszymi napastnikami świata. Trudno wyobrazić sobie lepszą naukę.
https://youtu.be/TKMtuToPtKQ
2) Raheem Sterling (Anglia, Manchester City, 21 lat)
Były gracz Liverpoolu to jeden z największych bohaterów letniego okienka transferowego. Ponad 60 milionów euro wydane na skrzydłowego to żywy dowód na to, że Anglia desperacko potrzebuje gwiazdy światowego formatu. Talent przeogromny, prawdopodobnie największy na Wyspach od czasów Rooneya. Szybki, z dobrym dryblingiem, umiejący zachować się pod polem karnym przeciwnika. Na pewno jeden z najpoważniejszych kandydatów do miana następcy Ronaldo i Messiego w nieco dalszej przyszłości. Początek przygody w „The Citizens” nie był raczej tak spektakularny, jak na początku się spodziewane, niemniej jednak osiem bramek i sześć asyst w 23 meczach wstydu nie przynosi. 2016 to dla Sterlinga kluczowy rok – albo zadomowi się w czołówce najlepszych skrzydłowych na świecie, albo górę wezmą skłonności do imprezowania.
Zwycięzca zapewne bardzo nieoczywisty, ale młody Turek naprawdę zasłużył na owacje na stojąco za swoją postawę w 2015 roku. Piętnaście bramek i szesnaście asyst w Bayerze, do tego kluczowa rola w końcówce eliminacji do Euro, które ostatecznie zakończyły się dla Turków sukcesem. Stałe fragmenty gry w wykonaniu Calhanoglu to jakiś kosmos – większość bramek, które zdobył w karierze, to bezpośrednie strzały z rzutów wolnych. Do tego to naprawdę kreatywny facet, główny architekt gry klubu z Leverkusen i motor napędowy dla akcji ofensywnych. Nominacja do „Drużyny Roku FIFA” była dla wielu niemałym zaskoczeniem, ale z pewnością nie była na wyrost. To będzie Juninho Pernambucano drugiej i trzeciej dekady XXI wieku.
https://youtu.be/6p_bBeiAM4I
Ranking obrońców znajduje się tutaj, bramkarzy zaś w tym miejscu.
Z bramkarzami był problem, bo brakowało odpowiednich kandydatów do rankingu, w przypadku pomocników i skrzydłowych mamy do czynienia z okropnym kłopotem bogactwa. Ułożenie czysto obiektywnego rankingu w tym przypadku jest zasadniczo niemożliwe.
Tak jak w przypadku obrońców, w środku pola nie było mowy o umieszczeniu zawodników anonimowych. Alen Halilović – jeden z najbardziej obiecujących młodych piłkarzy świata, Adrien Rabiot, który gra dość często u boku Verattiego w PSG, szalenie efektowny Riechedly Bazoer, gwiazda Eredivisie. Do tego całe multum niemieckich talentów, takich jak: Leon Goretzka, Max Meyer, Max Arnold czy Leroy Sane. Do tego mniej oczywiste nazwiska, które jednak znajdują się w notesach skautów na całym świecie, choćby Marko Rog czy Amadou Diawara. Oni wszyscy NIE zmieścili się w rankingu. W ostatniej chwili wypadł też Youri Tielemans, który ma teraz nieco słabszy okres w niezbyt mocnej lidze belgijskiej. Nie przedłużając, prezentujemy dziesięciu najlepszych pomocników świata do lat 21:
10) Marco Asensio (Hiszpania, Espanyol, 19 lat)
Każdy, kto jednak widział wypożyczonego do barcelońskiego klubu z Realu Madryt zawodnika na żywo w akcji choć raz, nie będzie miał wątpliwości – ten człowiek ma iskrę. Niesłychanie zaawansowany technicznie lewonożny rozgrywający, który widzi więcej niż gracze dookoła niego. Do tego obdarzony bardzo przyzwoitymi warunkami fizycznymi. Król asyst – w tym sezonie w 13 meczach La Liga zgromadził ich już siedem. Jego precyzyjne podania, dynamika gry i wizja sprawiają, że jest naturalnym kandydatem do zastąpienia w kadrze „La Furia Roja” samego Andresa Iniesty. Zanim latem trafił z Realu na wypożyczenie do Espanyolu, był piłkarzem Mallorki, w której zanotował bardzo dobry sezon w Segunda Division (6 bramek, 8 asyst). Rozwija się w dobrym tempie. W przyszłym roku ma zjawić się w Madrycie – kibice „Królewskich” powinni zacierać ręce – w ich wielkim klubie pojawi się kolejny genialny gracz środka pola.
9) Ruben Neves (Portugalia, FC Porto, 18 lat)
Od niedawna najmłodszy kapitan w historii zespołu grającego w Lidze Mistrzów. Neves na taki splendor zasłużył dzięki zdolnościom przywódczym, przywiązaniu do klubu, którego jest wychowankiem, i przede wszystkim olbrzymim już umiejętnościom. Defensywny pomocnik, który jednak nie boi się ryzykownych zagrań i czynnego uczestnictwa w akcjach ofensywnych. Znakomicie ustawia się na boisku i pokazuje wielką dojrzałość w grze – bardzo szybko wyzbył się nawyków juniorskich, co daje świetne perspektywy na przyszłość. Od początku roku podstawowy gracz Porto, niedawny debiutant w reprezentacji Portugalii. W październiku mówiło się, że Nevesa zaklepał Liverpool, co jednak okazało się plotką – mimo wielkiego zainteresowania praktycznie wszystkich wielkich klubów na świecie piłkarz ciągle nie zdecydował się gdzie i czy w ogóle chce odchodzić.
https://youtu.be/mDvlGlLNI4Y
8) Dele Alli (Anglia, Tottenham FC, 19 lat)
Rewelacja drugiej połowy roku. Anonimowy dla większości obserwatorów nastolatek z Milton Keynes szturmem wdarł się do wyjściowej jedenastki Tottenhamu, z miejsca stając się kluczowym graczem ekipy Mauricio Pochettino. Jeszcze w czerwcu mało który fan Premier League wiedział, jak wygląda Alli, a już w październiku mówił o reprezentancie Anglii. Środkowy pomocnik jest kapitalnym łącznikiem pomiędzy defensywą a ofensywą. Do tego potrafi znaleźć się w polu karnym przeciwnika niczym rasowy napastnik. Dawno też na Wyspach nie pojawił się tak dobry technicznie gracz środka pola. Biorąc pod uwagę, że w zestawieniu znajdzie się jeszcze jeden reprezentant „Trzech Lwów”, można powiedzieć, że chyba coś drgnęło w kwestii szkolenia w światowej kolebce futbolu.
Skakanie po pozycjach, ciągła zmiana z pomocnika na stopera czy bocznego obrońcę bez wątpienia zaszkodziła jednemu z najzdolniejszych niemieckich piłkarzy. Gdy jednak Can grał na swojej nominalnej pozycji defensywnego pomocnika, prezentował się zwykle bez zarzutu. Zarówno w poprzednim, jak i obecnym sezonie jeden z kluczowych graczy Liverpoolu, który w dodatku doczekał się pierwszych występów w reprezentacji Niemiec (debiutował w spotkaniu z Polską). Odkąd trenuje pod wodzą Juergena Kloppa, spora część ekspertów podkreśla, że z jego talentem szybko może stać się jednym z najlepszych piłkarzy na swojej pozycji na świecie. Mając na uwadze, że po Euro znowu dojdzie do pewnej zmiany pokoleniowej w reprezentacji, możemy być pewni, że już niedługo będzie to kluczowy gracz niemieckiej kadry. Umiejętności mu na to pozwolą.
Pora na małe „joga bonito”. Lewonożny prawoskrzydłowy Monaco to kwintesencja boiskowej błyskotliwości. Bardzo szybki, znakomicie panujący nad piłką i zdolny do zachwycających dryblingów Portugalczyk to w tej chwili największy skarb trzeciej ekipy Ligue 1 poprzedniego sezonu. Reprezentant kraju zwraca na siebie uwagę mocnych klubów, choć akurat druga część roku nie była w jego wykonaniu tak dobra jak pierwsza. Zapewne zostanie we Francji do mistrzostw Europy, na które na pewno zostanie powołany. Jeśli wyjdzie mu turniej, posypią się oferty z całego kontynentu, a jego cena nie będzie wiele mniejsza niż w przypadku jego dawnego klubowego kolegi – Anthony’ego Martiala.
https://youtu.be/ZJVqhNUEHYo
5) Mateo Kovacić (Chorwacja, Real Madryt, 21 lat)
21 lat, osiemnaście występów w kadrze, w CV mundial, Dynamo Zagrzeb, Inter Mediolan, Real Madryt. Pod tym względem załapałby się do piątki najlepszych młodych piłkarzy na świecie. Rewelacyjnie wyszkolony technicznie, umiejący kreować grę, ale nieodpuszczający walki w destrukcji. Kovacić ma wszystko, żeby w przyszłości zastąpić Modricia tak w kadrze, jak i w klubie, nawet jeśli to zawodnik o nieco innej specyfice. Chorwat, grając u boku swojego starszego kolegi z kadry, powinien cały czas iść w górę. Latem sprowadzono go za 35 milionów euro, w Hiszpanii dość regularnie pojawia się na boisku. Będzie ważną postacią swojej kadry w czasie zbliżających się mistrzostw Europy.
4) Memphis Depay (Holandia, Manchester United, 21 lat)
Nie do końca zaczął swoją przygodę z Anglią tak, jak od niego oczekiwano. Nie miażdży kolejnych rywali, nie strzela bramki za bramką, nie notuje tylu asyst, ile powinien (jak na razie pięć trafień i cztery ostatnie podania w 23 meczach we wszystkich klubowych rozgrywkach). W dodatku nieco mu się przytyło, co poskutkowało obniżeniem walorów motorycznych. Ale to ciągle kandydat na piłkarza wybitnego. Prawonożny lewoskrzydłowy, który może być dla kadry tym, kim w latach 90. był Marc Overmars. Depay nie jest co prawda aż tak szybki jak słynny „Roadrunner”, pod względem wyszkolenia technicznego może się jednak do niego porównywać bez wstydu. Jego ostatni sezon w PSV (a zwłaszcza pierwsze półrocze 2015 roku) pokazał też, że to człowiek, który przy odrobinie zaufania może zamienić się w bezwzględnego kilera – 22 bramki w lidze najdobitniej to pokazują.
Kolejny młody, kolejny znakomicie zapowiadający się skrzydłowy. Dwuletnie wypożyczenie z Juventusu do Bayernu za 7 milionów euro (plus 21 w przypadku chęci wykupu) wygląda na okazję stulecia. Kolejny świetny drybler, w dodatku całkiem skuteczny zawodnik. To trochę taki wczesny Cristiano Ronaldo. Czasami jeszcze nieco przegina z przedkładaniem efektowności nad efektywnością, ale dojrzałość powinna przyjść z czasem. Jako nastolatek ma już na koncie występ w finale Ligi Mistrzów. Po przejściu do drużyny mistrza Niemiec Coman zachwyca jeszcze bardziej niż w „Starej Damie”. W Monachium może podpatrywać wybitnych skrzydłowych i grać z najlepszymi napastnikami świata. Trudno wyobrazić sobie lepszą naukę.
https://youtu.be/TKMtuToPtKQ
2) Raheem Sterling (Anglia, Manchester City, 21 lat)
Były gracz Liverpoolu to jeden z największych bohaterów letniego okienka transferowego. Ponad 60 milionów euro wydane na skrzydłowego to żywy dowód na to, że Anglia desperacko potrzebuje gwiazdy światowego formatu. Talent przeogromny, prawdopodobnie największy na Wyspach od czasów Rooneya. Szybki, z dobrym dryblingiem, umiejący zachować się pod polem karnym przeciwnika. Na pewno jeden z najpoważniejszych kandydatów do miana następcy Ronaldo i Messiego w nieco dalszej przyszłości. Początek przygody w „The Citizens” nie był raczej tak spektakularny, jak na początku się spodziewane, niemniej jednak osiem bramek i sześć asyst w 23 meczach wstydu nie przynosi. 2016 to dla Sterlinga kluczowy rok – albo zadomowi się w czołówce najlepszych skrzydłowych na świecie, albo górę wezmą skłonności do imprezowania.
Zwycięzca zapewne bardzo nieoczywisty, ale młody Turek naprawdę zasłużył na owacje na stojąco za swoją postawę w 2015 roku. Piętnaście bramek i szesnaście asyst w Bayerze, do tego kluczowa rola w końcówce eliminacji do Euro, które ostatecznie zakończyły się dla Turków sukcesem. Stałe fragmenty gry w wykonaniu Calhanoglu to jakiś kosmos – większość bramek, które zdobył w karierze, to bezpośrednie strzały z rzutów wolnych. Do tego to naprawdę kreatywny facet, główny architekt gry klubu z Leverkusen i motor napędowy dla akcji ofensywnych. Nominacja do „Drużyny Roku FIFA” była dla wielu niemałym zaskoczeniem, ale z pewnością nie była na wyrost. To będzie Juninho Pernambucano drugiej i trzeciej dekady XXI wieku.
https://youtu.be/6p_bBeiAM4I
Ranking obrońców znajduje się tutaj, bramkarzy zaś w tym miejscu.
