Max Aarons

Pochodzenie

Urodził się 4 stycznia 2000 roku w Londynie, w dzielnicy Hammersmith, a wychował w Milton Keynes. Zaczynał w akademii Luton Town. Mając 14 lat, odrzucił propozycję nowej umowy, bo chciał przejść do klubu z akademią kategorii pierwszej, gdzie młodzi piłkarze mają więcej godzin treningu. Testy w Tottenhamie Hotspur nie skończyły się angażem i został bez klubu.

Wtedy odezwał się do niego Saul Isaksson-Hurst, trener związany wcześniej z Chelsea. Aarons spędził rok na indywidualnych treningach z nim, poza zwykłymi zespołami. Mówił, że czuł się wtedy ostrzejszy niż na treningach grupowych. Chodził też na testy do różnych klubów, ale nic nie było pewne. Przed powrotem do Norwich trenował jeszcze około sześciu tygodni z MK Dons i zagrał tam mniej więcej sześć meczów. Ojciec skontaktował się z Greggiem Broughtonem, który z Luton przeszedł do akademii Norwich. Aarons testował się trzy lub cztery tygodnie, zanim podpisał umowę stypendialną. Mówił, że w Norwich czuł się jak w domu, bo znał część trenerów i piłkarzy z Luton.

Jego rodzina ze strony ojca ma korzenie na Jamajce. W marcu 2021 roku, gdy jamajska federacja zabiegała o piłkarzy z jamajskimi korzeniami, powiedział, że mógłby grać dla Jamajki, ale nikt się z nim nie kontaktował, a jego cel to reprezentacja Anglii.

Kariera

Latem 2018 roku Norwich podpisało z nim pierwszy zawodowy kontrakt. 14 sierpnia 2018 roku zadebiutował w Pucharze Ligi z Stevenage, a dwa tygodnie później strzelił gola w wygranym 3:1 meczu z Cardiff City. Pierwszy mecz ligowy rozegrał 2 września 2018 roku w derbach z Ipswich Town na Portman Road (1:1). Trener Daniel Farke zaufał 18-latkowi, który niedawno grał jeszcze w Młodzieżowym Pucharze Anglii. W debiutanckim sezonie awansował z Norwich do Premier League i zdobył mistrzostwo Championship. Awans klub przypieczętował 27 kwietnia 2019 roku, wygrywając 2:1 z Blackburn Rovers. Na gali EFL Aarons został uznany za najlepszego młodego piłkarza sezonu.

Po spadku z Premier League Norwich od razu wróciło do niej jako mistrz Championship. W sezonie 2020/2021 Aarons w pierwszych 35 meczach ligowych za każdym razem wychodził w pierwszym składzie. Tytuł drużyna zapewniła sobie 1 maja 2021 roku, wygrywając 4:1 z Reading. Farke mówił, że pod względem punktów to najlepszy sezon w historii klubu, choć trudny przez spadek i pandemię. W styczniu 2022 roku Aarons zagrał swój 150. mecz dla Norwich i został drugim najmłodszym piłkarzem w historii klubu, który doszedł do tej liczby.

W sierpniu 2023 roku, po pięciu latach w Norwich, przeszedł do Bournemouth. Wystąpił w pierwszym meczu Andoniego Iraoli jako trenera, w remisie 1:1 z West Ham United. W sezonie 2023/2024 zagrał w 20 meczach Premier League, a klub pobił rekord punktów w tej lidze. W sezonie 2024/2025 zagrał tylko cztery razy. W styczniu 2025 roku został wypożyczony do Valencii, ale i tam rozegrał cztery mecze, a klub nie skorzystał z opcji wykupu.

W czerwcu 2025 roku Rangers wypożyczyli go na sezon 2025/2026. Był pierwszym transferem trenera Russella Martina, który od czasów własnej gry w Norwich śledził jego rozwój i nazwał go wspaniale utalentowanym. Aarons mówił, że chce wnieść do zespołu nową energię.

Sukcesy

• 2023 Mistrzostwo Europy U-21 z Anglią
• 2021 Mistrzostwo Championship z Norwich City
• 2019 Mistrzostwo Championship z Norwich City
• 2019 Najlepszy młody piłkarz sezonu EFL (za sezon 2018/2019)

Styl gry

Zaczynał jako skrzydłowy i do dziś lubi grać do przodu. Uważa, że od bocznego obrońcy oczekuje się dziś goli i asyst, a jednocześnie solidnej gry w obronie. Za wzór uważa Kyle'a Walkera. W debiucie w lidze wyróżniał się szybkością, którą wykorzystywał w akcjach z Emiliano Buendíą na prawej stronie, i tym, że nie dawał się zepchnąć w obronie. Gra głównie na prawej obronie, ale zdarza mu się występować także po lewej stronie.

Reprezentacja

Pierwsze powołanie do reprezentacji Anglii U-19 dostał we wrześniu 2018 roku, jako 18-latek. W kadrze U-21 zadebiutował 6 września 2019 roku w wygranym 3:2 meczu eliminacji mistrzostw Europy z Turcją w Izmicie, w pierwszym składzie.

Był w kadrze Anglii na mistrzostwa Europy U-21 w Gruzji. 8 lipca 2023 roku w finale z Hiszpanią (1:0) wyszedł w pierwszym składzie, a Anglia wywalczyła pierwszy od 39 lat tytuł. Rozstrzygnął go gol Curtisa Jonesa tuż przed przerwą, a w ostatnich sekundach rzut karny obronił James Trafford.