Marchwiński – Velde – duet, który będzie prowadził Lecha Poznań?

„Mr. Conference League” i zmiana priorytetów

Jeśli w przypadku wiecznego talentu szkółki Lecha Poznań chodziło o frustrację spowodowaną ciągłą niemożnością wzięcia na barki gry zespołu i uwolnienia niezwykle często głoszonego, ale mniej uwidocznionego ogromnych rozmiarów potencjału, tak na przykładzie zagranicznego zawodnika mieliśmy do czynienia z typem, który brylował w Europie, ale dołował w Polsce. Velde swoimi konkretami najpierw zaprowadził lechitów na plecach do fazy grupowej, a następnie pucharowej. Swoje lepsze ja pokazał w dwóch potyczkach z Fiorentiną.

Podczas gdy przez całą jesień na boiskach ekstraklasy zebrał… jedną bramkę. Większość kibiców żartowała wręcz, że Norweg jest niczym maszyna losująca, bo bywają fragmenty, że jest na boisku najlepszy, a zdarza się, że wygląda najgorzej. Jedno jest pewne – albo się wybija swoją jakością i pewnością, albo swoją fajtłapowatością. Zyskał pseudonim Mr. Conference League, który zaczyna być nieaktualny. Podobnie jak partner z linii za napastnikiem, Kristoffer zaczyna przekładać to, co widzieliśmy na arenach międzynarodowych na nasze murawy, ponieważ od początku marca strzelił dla swojej drużyny cztery ligowe gole, a więc dwukrotnie więcej niż przez cały zeszły rok.

Tym, czego nie da się ukryć, są wielkie umiejętności techniczne, przy których sztabowcy z Poznania muszą głowić się, jak je wykorzystać w pełni. Choć statystyki z naszego podwórka jeszcze tego nie potwierdzają, w dzisiejszej dyspozycji Velde możemy śmiało stawiać w jednym szeregu z Josue i Gualem, uwzględniając najbardziej błyskotliwe twarze polskiej ligi. Jeśli dawny gwiazdor Eliteserien w nauce z tego sezonu zacznie być bardziej regularny, z pewnością będzie należeć do ścisłej czołówki klasyfikacji kanadyjskiej. Sympatycy „Kolejorza” wierzą, że klątwa skrzydłowych obcokrajowców będzie znów przełamana, a sam Skandynaw przejmie pałeczkę po Skórasiu.

„Marchewa” – on jeszcze żyje!

Wyjście na prostą Filipa Marchwińskiego cieszy chyba jednak zdecydowanie bardziej, bo odkąd w wieku 17 lat adept akademii Lecha pokazał się jako kolejna niemała nadzieja polskiej piłka, odtąd nie potrafił utrzymać pewnego poziomu i rozwijać się zgodnie z oczekiwaniami. Przez wielu systematycznie, co pół roku skreślany. Sam postanowił nie poddawać się do samego końca i wydaje się, że po śródsezonowym okresie pod skrzydłami van den Broma odblokował się na dobre. Pomocnik reaguje i czyta grę skuteczniej, cechuje się nie tylko większym wyrachowaniem, lecz także subtelnością. Umie zrealziować w akcji swojego zespołu kluczowe zadania.

Co więcej, swoją uniwersalnością przynosi nadmierne korzyści drużynie. Pozostaje opcją na „ósemkę”, jeśli szkoleniowiec decyduje się zrezygnować z dwóch typowych aktywnych „szóstek”, na „dziesiątkę”, na obydwa skrzydła, lecz co pokazał także wczoraj – na napastnika! Wielokrotny młodzieżowy reprezentant Polski to w talii pomiędzy Afonso Sousą, Filipem Szymczakiem, solidnymi, nowoczesnymi obrońcami a przyszłymi wzmocnieniami poznańskiego Lecha, potencjalny znakomity as, pozwalający udanie toczyć grę na trzech frontach. I wcale nie zdziwi nas, jeżeli kolejne dobre spotkania pozwolą mu nabrać rozpędu.