Mały w cieniu dużego, czyli Skra Częstochowa. Klub będący ofiarą absurdów w skali światowej

Większa popularność Rakowa bierze się z tego, że już raz dawne władze Częstochowy wykasowały Skrę z mapy miasta. Mam nadzieję, że kolejna władza nie zmierza do tego samego. Artur Szymczyk (właściciel Skry Częstochowa)

Można by rzec, że mimo mądrego zarządzania i naprawdę niezłej sytuacji w lidze po tej stronie Częstochowy z zazdrością patrzy się na dokonania ekipy prowadzonej przez Marka Papszuna. Ot, zjawienie się bogatego inwestora, wsparcie od miasta i sukces za sukcesem. Co prawda raczej nie ma tutaj mowy o rywalizacji jak ta pokroju krakowskiej, ale daje się w ostatnim czasie zauważyć przede wszystkim… poczucie niesprawiedliwego traktowania. Oczywiście po stronie prezesa Skry, którego początkowy optymizm z 2018 roku związany ze współpracą z miastem przerodził się w coś zupełnie innego.

– Współpraca polega na tym, że korzyści płyną dla obu drużyn. Nie mam obaw. Rozmawiałem z Michałem Świerczewskim i wiemy, co chcemy wspólnie osiągnąć – powiedział Artur Szymczyk po awansie Skry do 2. ligi w lipcu 2019 roku.

– Od 13 lat Skra przeżywa swój renesans na mapie częstochowskiego sportu. To powinno być dostrzegane, doceniane, powinna być okazywana pomoc. W naszym przypadku działa to jednak w drugą stronę. Dziennikarz „Przeglądu Sportowego” zadzwonił do mnie w sprawie „Skarbu Kibica” i zadał pytanie o nasz budżet. Gdy odparłem, że 1 milion złotych, to powiedział, że nie może tego wpisać, bo to nierealne, żeby grać za takie środki na takim poziomie – a tym bardziej się na nim utrzymać – powiedział rok później.

Obrót o 180 stopni, ale czy trudno się dziwić, skoro Częstochowa niejako – mówiąc kolokwialnie – wypięła się na klub, który regularnie pracuje na dobrą pozycję miasta na piłkarskiej mapie Polski? To brzmi jak absurd, a gdy spojrzy się na to, w jakich warunkach Skra musi sobie radzić na poziomie centralnym, ręce wręcz opadają. Tylko jedno pełnowymiarowe boisko (w dodatku sztuczne), brak bazy treningowej z prawdziwego zdarzenia i – co jest już wyżynami absurdu – perspektywa, że będzie trzeba sprzedać wcześniej kupione grunty pod boiska treningowe. Po co? Żeby przetrwać.

„W pewnym sensie jesteśmy jako Częstochowa pośmiewiskiem dla polskiego futbolu”

Powyższe słowa to oczywiście wymowne stwierdzenie prezesa Szymczyka, który w jednym z wywiadów z zeszłego roku wypunktował wszystkie problemy, które trapią tę część Częstochowy. Tę część, która może liczyć się ze wsparciem w postaci zaledwie 90 tysięcy złotych na sezon z funduszu miasta. Napiszemy to po raz trzeci (i chyba nie ostatni): absurd. Na pytanie, czy Skra Częstochowa mogłaby wycofać się w połowie sezonu 2019/2020, Artur Szymczyk odpowiedział następująco:

– Niestety, to bardzo realne. Trudno grać, gdy nie masz za co zorganizować meczu albo wyjazdu. Nawiasem mówiąc, w poprzednim sezonie zapewniliśmy naszej drużynie tylko trzy dwudniowe wyjazdy. Gdybym robił to wszystko dla siebie, to skupiłbym się na prowadzonym biznesie i rodzinie. Nie chcę jednak zawieść tych wszystkich ludzi, którzy tak walczą i potrafią wygrywać z silnymi rywalami. Wiem, że sam sobie nie poradzę.

To brzmi jak błaganie o pomoc. Oczywiście wszyscy doskonale widzimy, że Skrze udaje się utrzymywać na powierzchni wody (i to w jaki sposób!), ale każdy kolejny sztorm zmniejsza szanse na… Właśnie. Na co? Próbę walki o jak najwyższe lokaty w lidze czy po prostu walkę o życie? Rozsądek podpowiada opcję nr 2, a nie trzeba mieć przecież szeroko rozwiniętej wyobraźni, żeby stworzyć w myślach obraz, na którym „Skrzacy” biliby się nawet o miejsca barażowe bez finansowego kata za plecami. Bo dlaczego nie? W końcu styl gry (mimo że przy ograniczonych środkach), jaki prezentuje zespół trenera Pawła Ściebury, to ewenement w skali 2-ligowców.

Mowa tu szczególnie o ostatnim okresie, który mianuje Skrę jedną z najlepiej punktujących ekip. 10 ostatnich spotkań – 20 punktów, czyli tyle, ile Widzew Łódź. Wymowne. Niestety każde mniejsze powodzenie tego klubu kwitowane jest brakiem wsparcia ze strony miasta czy poważniejszych sponsorów. To o tyle dziwne, że Skra Częstochowa wygrała dwa razy z Łodzią (co by nie mówić, świetna reklama dla klubu), a jakby tego było mało – dobre wyniki z lepszymi drużynami od siebie to rzecz w Częstochowie na porządku dziennym. „Skrzacy” potrafią urywać punkty Resovii Rzeszów, Górnikowi Łęcznej czy rezerwom Lecha Poznań. Ba, na koncie mają też trzy punkty po starciach z GKS-em Katowice czy Górnikiem Polkowice.

Raków w czasach gry w drugiej lidze otrzymywał 1,5 mln zł. My tyle nie chcemy. Pamiętajmy, że cały obiekt przy Loretańskiej wybudowałem za swoje pieniądze. Każdą złotówkę obracamy dwa razy, bo jesteśmy w drugiej lidze dzięki temu, co sami sobie wypracujemy i co mamy dzięki PZPN-owi. Myślę tu o Pro Junior System, choć te pieniądze dopiero trzeba sobie wywalczyć, czy środkach z zakładów bukmacherskich, które spływają w późniejszym terminie. Artur Szymczyk (prezes Skry Częstochowa)

Tym bardziej nieprawdopodobne jest to, jak miasto podchodzi do kwestii finansowego wsparcia dla lokalnego klubu. Klubu, który na tym polu oddycha rękawami i nie jest w stanie rozwinąć skrzydeł przy niezłym potencjale tak jak Raków Częstochowa. Można wręcz wysunąć tezę, że gdyby w biurze pana Szymczyka zjawił się ktoś, kto jest w stanie wyłożyć na stół kilka milionów złotych, Skra w ciągu kilku lat wywalczyłaby awans do 1. ligi. W dniu dzisiejszym to wizja niezwykle odległa i wręcz zakrawająca o science fiction, ale jak to mówią – nie ma misji niemożliwych. Doskonale wie o tym Skra Częstochowa, której pozostaje życzyć wszystkiego, co najlepsze. Ten klub to wyjątkowy twór ludzi z pasją, ale niestety nawet pasja nie potrafi przesuwać barier, jakie stawia się przed mniejszym kolegą Rakowa. Tutaj apel do władz Częstochowy: niech mają Państwo godność.

• 2 liga
• Artur Szymczyk
• Raków Częstochowa
• Skra Częstochowa

Większa popularność Rakowa bierze się z tego, że już raz dawne władze Częstochowy wykasowały Skrę z mapy miasta. Mam nadzieję, że kolejna władza nie zmierza do tego samego. Artur Szymczyk (właściciel Skry Częstochowa)

Można by rzec, że mimo mądrego zarządzania i naprawdę niezłej sytuacji w lidze po tej stronie Częstochowy z zazdrością patrzy się na dokonania ekipy prowadzonej przez Marka Papszuna. Ot, zjawienie się bogatego inwestora, wsparcie od miasta i sukces za sukcesem. Co prawda raczej nie ma tutaj mowy o rywalizacji jak ta pokroju krakowskiej, ale daje się w ostatnim czasie zauważyć przede wszystkim… poczucie niesprawiedliwego traktowania. Oczywiście po stronie prezesa Skry, którego początkowy optymizm z 2018 roku związany ze współpracą z miastem przerodził się w coś zupełnie innego.

– Współpraca polega na tym, że korzyści płyną dla obu drużyn. Nie mam obaw. Rozmawiałem z Michałem Świerczewskim i wiemy, co chcemy wspólnie osiągnąć – powiedział Artur Szymczyk po awansie Skry do 2. ligi w lipcu 2019 roku.

– Od 13 lat Skra przeżywa swój renesans na mapie częstochowskiego sportu. To powinno być dostrzegane, doceniane, powinna być okazywana pomoc. W naszym przypadku działa to jednak w drugą stronę. Dziennikarz „Przeglądu Sportowego” zadzwonił do mnie w sprawie „Skarbu Kibica” i zadał pytanie o nasz budżet. Gdy odparłem, że 1 milion złotych, to powiedział, że nie może tego wpisać, bo to nierealne, żeby grać za takie środki na takim poziomie – a tym bardziej się na nim utrzymać – powiedział rok później.

Obrót o 180 stopni, ale czy trudno się dziwić, skoro Częstochowa niejako – mówiąc kolokwialnie – wypięła się na klub, który regularnie pracuje na dobrą pozycję miasta na piłkarskiej mapie Polski? To brzmi jak absurd, a gdy spojrzy się na to, w jakich warunkach Skra musi sobie radzić na poziomie centralnym, ręce wręcz opadają. Tylko jedno pełnowymiarowe boisko (w dodatku sztuczne), brak bazy treningowej z prawdziwego zdarzenia i – co jest już wyżynami absurdu – perspektywa, że będzie trzeba sprzedać wcześniej kupione grunty pod boiska treningowe. Po co? Żeby przetrwać.

„W pewnym sensie jesteśmy jako Częstochowa pośmiewiskiem dla polskiego futbolu”

Powyższe słowa to oczywiście wymowne stwierdzenie prezesa Szymczyka, który w jednym z wywiadów z zeszłego roku wypunktował wszystkie problemy, które trapią tę część Częstochowy. Tę część, która może liczyć się ze wsparciem w postaci zaledwie 90 tysięcy złotych na sezon z funduszu miasta. Napiszemy to po raz trzeci (i chyba nie ostatni): absurd. Na pytanie, czy Skra Częstochowa mogłaby wycofać się w połowie sezonu 2019/2020, Artur Szymczyk odpowiedział następująco:

– Niestety, to bardzo realne. Trudno grać, gdy nie masz za co zorganizować meczu albo wyjazdu. Nawiasem mówiąc, w poprzednim sezonie zapewniliśmy naszej drużynie tylko trzy dwudniowe wyjazdy. Gdybym robił to wszystko dla siebie, to skupiłbym się na prowadzonym biznesie i rodzinie. Nie chcę jednak zawieść tych wszystkich ludzi, którzy tak walczą i potrafią wygrywać z silnymi rywalami. Wiem, że sam sobie nie poradzę.

To brzmi jak błaganie o pomoc. Oczywiście wszyscy doskonale widzimy, że Skrze udaje się utrzymywać na powierzchni wody (i to w jaki sposób!), ale każdy kolejny sztorm zmniejsza szanse na… Właśnie. Na co? Próbę walki o jak najwyższe lokaty w lidze czy po prostu walkę o życie? Rozsądek podpowiada opcję nr 2, a nie trzeba mieć przecież szeroko rozwiniętej wyobraźni, żeby stworzyć w myślach obraz, na którym „Skrzacy” biliby się nawet o miejsca barażowe bez finansowego kata za plecami. Bo dlaczego nie? W końcu styl gry (mimo że przy ograniczonych środkach), jaki prezentuje zespół trenera Pawła Ściebury, to ewenement w skali 2-ligowców.

Mowa tu szczególnie o ostatnim okresie, który mianuje Skrę jedną z najlepiej punktujących ekip. 10 ostatnich spotkań – 20 punktów, czyli tyle, ile Widzew Łódź. Wymowne. Niestety każde mniejsze powodzenie tego klubu kwitowane jest brakiem wsparcia ze strony miasta czy poważniejszych sponsorów. To o tyle dziwne, że Skra Częstochowa wygrała dwa razy z Łodzią (co by nie mówić, świetna reklama dla klubu), a jakby tego było mało – dobre wyniki z lepszymi drużynami od siebie to rzecz w Częstochowie na porządku dziennym. „Skrzacy” potrafią urywać punkty Resovii Rzeszów, Górnikowi Łęcznej czy rezerwom Lecha Poznań. Ba, na koncie mają też trzy punkty po starciach z GKS-em Katowice czy Górnikiem Polkowice.

Raków w czasach gry w drugiej lidze otrzymywał 1,5 mln zł. My tyle nie chcemy. Pamiętajmy, że cały obiekt przy Loretańskiej wybudowałem za swoje pieniądze. Każdą złotówkę obracamy dwa razy, bo jesteśmy w drugiej lidze dzięki temu, co sami sobie wypracujemy i co mamy dzięki PZPN-owi. Myślę tu o Pro Junior System, choć te pieniądze dopiero trzeba sobie wywalczyć, czy środkach z zakładów bukmacherskich, które spływają w późniejszym terminie. Artur Szymczyk (prezes Skry Częstochowa)

Tym bardziej nieprawdopodobne jest to, jak miasto podchodzi do kwestii finansowego wsparcia dla lokalnego klubu. Klubu, który na tym polu oddycha rękawami i nie jest w stanie rozwinąć skrzydeł przy niezłym potencjale tak jak Raków Częstochowa. Można wręcz wysunąć tezę, że gdyby w biurze pana Szymczyka zjawił się ktoś, kto jest w stanie wyłożyć na stół kilka milionów złotych, Skra w ciągu kilku lat wywalczyłaby awans do 1. ligi. W dniu dzisiejszym to wizja niezwykle odległa i wręcz zakrawająca o science fiction, ale jak to mówią – nie ma misji niemożliwych. Doskonale wie o tym Skra Częstochowa, której pozostaje życzyć wszystkiego, co najlepsze. Ten klub to wyjątkowy twór ludzi z pasją, ale niestety nawet pasja nie potrafi przesuwać barier, jakie stawia się przed mniejszym kolegą Rakowa. Tutaj apel do władz Częstochowy: niech mają Państwo godność.