Martin Turk

Pochodzenie

Urodził się 21 sierpnia 2003 roku w Koper, w słoweńskim Primorju. Piłkę zaczął kopać w siedem lat w małym klubie Jadran Dekani i do bramki trafił przypadkiem: kilka tygodni po przyjściu trener zapytał, kto chce spróbować między słupkami, wszyscy patrzyli w ziemię, więc zgłosił się sam. Potem przeszedł do Koper, gdzie jako 13-latek trenował już z pierwszą drużyną, a bramkarzy uczył Robert Volk, trener, który wcześniej odkrył Jana Oblaka.

Jako 15-latek wyjechał sam do Włoch. Miał oferty z Romy i z Parmy. Parma chciała go jako pierwszego bramkarza w jego rocznikowej drużynie, więc wybrał ją. W akademii przeszedł drużynę Primavera, a w październiku 2020 roku jako 17-latek po raz pierwszy usiadł na ławce w meczu Serie A, w remisie 2:2 Interu z Parmą.

Kariera

W Parmie trenował z Gianluigim Buffonem. Zadebiutował 22 lutego 2022 roku w meczu Serie B z Pisą: Buffon miał kontuzję, a Simone Colombi także był niedostępny, więc trener Beppe Iachini wystawił 18-latka. Parma zremisowała 0:0. W tamtym sezonie grał w kolejnych meczach do końca rozgrywek.

W sezonie 2022/2023 został wypożyczony do Reggiany w Serie C. Zaczął w bramce, ale od października grał coraz mniej. W styczniu 2023 roku Parma wypożyczyła go do Sampdorii w Serie A, jako rezerwowego, gdy trenerem był Dejan Stanković. 12 marca 2023 roku w Turynie zadebiutował w Serie A w przegranym 2:4 meczu z Juventusem, bo pierwszy bramkarz Emil Audero zwichnął w tygodniu bark. Miał wtedy 19 lat. W Sampdorii zagrał w czterech meczach ligowych.

Sezon 2023/2024 spędził w Parmie jako rezerwowy, bez występów, choć jego zdaniem zasługiwał na grę. Latem 2024 roku Parma sprzedała go na stałe do Ruchu Chorzów, który grał wtedy w I lidze, a Turk podpisał kontrakt do 30 czerwca 2027 roku. Mówił, że miał też ofertę z portugalskiej ekstraklasy, ale wybrał Ruch, bo klub przedstawił mu plan szybkiego powrotu do Ekstraklasy i jego rozwoju. W sezonie 2024/2025 Ruch skończył rozgrywki na dziesiątym miejscu.

24 lipca 2025 roku, po roku w Polsce, przeszedł do Estoril Praia i został pierwszym Słoweńcem w historii tego klubu. Podpisał kontrakt do 2028 roku. W sezonie 2025/2026 przed kwietniem zagrał tylko w dwóch meczach Pucharu Portugalii, z Belenenses (2:1) i Famalicão (1:2). W lidze zadebiutował 20 kwietnia 2026 roku w przegranym 0:1 meczu na boisku Moreirense, bo zachorował pierwszy bramkarz Joel Robles. Trener Ian Cathro zostawił go w bramce także w dwóch kolejnych spotkaniach ligowych.

Styl gry

Ma 190 cm wzrostu i według klubu wyróżnia go fizyczna obecność w bramce. Zdobył przydomek „Iceman”, bo, jak mówił, na boisku jest chłodny i panuje nad emocjami. W 2023 roku sam oceniał, że pewnie czuje się między słupkami, a musi poprawić grę nogami i rozegranie piłki.

Reprezentacja

W reprezentacji Słowenii U-21 zadebiutował 3 czerwca 2021 roku w meczu z Macedonią Północną. Był kapitanem drużyny, która w październiku 2024 roku jako pierwsza w historii słoweńskiej młodzieżówki awansowała na mistrzostwa Europy U-21 przez eliminacje, bo w 2021 roku grała na nich jako gospodarz.

W eliminacjach, 6 września 2024 roku w Angers, seria jego interwencji pomogła Słoweńcom zremisować 1:1 z Francją. Na mistrzostwach w Słowacji w czerwcu 2025 roku zagrał we wszystkich trzech meczach grupowych: Słowenia przegrała 0:3 z Niemcami, zremisowała 0:0 z Anglią i przegrała 0:2 z Czechami, nie wyszła z grupy.

Do seniorskiej reprezentacji Słowenii był powoływany już w 2022 roku, a w listopadzie 2025 roku selekcjoner Matjaž Kek dopowołał go po kontuzji Jana Oblaka. W maju 2026 roku nie miał jeszcze na koncie występu w seniorskiej kadrze.