Máximo Perrone

Pochodzenie

Máximo Perrone urodził się 7 stycznia 2003 roku w Buenos Aires. Imię dostał po bohaterze filmu „Gladiator”, który bardzo spodobał się jego matce. Do akademii Vélez Sarsfield trafił jako sześciolatek i spędził w niej 14 lat. W młodzieżowych zespołach przesunął się z roli ofensywnego organizatora gry na pozycję jednego z dwóch środkowych pomocników.

Pierwszy zawodowy kontrakt podpisał w 2019 roku, a 11 listopada 2021 roku przedłużył go do końca 2023 roku. W 2019 roku jeździł z kadrą Argentyny U-17 do Francji i Portugalii. W listopadzie 2021 roku trenował z kadrą U-20, którą prowadził wtedy Fernando Batista.

Kariera

W pierwszej drużynie Vélez zadebiutował w marcu 2022 roku w meczu z Estudiantes La Plata. Trener Mauricio Pellegrino wystawił go w pierwszym składzie, a 19-latek grał 86 minut i po zejściu dostał brawa kibiców. Szybko stał się podstawowym zawodnikiem, także za trenerów Julio Vaccariego i Alexandra Mediny. W maju 2022 roku w Copa Libertadores, w meczu na stadionie Nacionalu w Montevideo, głową strzelił w doliczonym czasie gola na 3:2 po dośrodkowaniu Abiela Osorio. Miał wtedy na ramieniu opaskę kapitana.

W styczniu 2023 roku, gdy był na mistrzostwach Ameryki Południowej U-20 w Kolumbii, Vélez ogłosił jego przejście do Manchesteru City. Dołączył do klubu po turnieju i podpisał umowę na pięć i pół roku. Pierwszego dnia spotkał się z Pepem Guardiolą w jego gabinecie. Wspominał, że miał 20 lat, nie znał języka, a klub był ogromny. 25 lutego 2023 roku zadebiutował w Premier League, wchodząc w 72. minucie za Erlinga Haalanda w wygranym 4:1 meczu z Bournemouth. To były jego jedyne minuty w lidze w sezonie, w którym City wygrało Premier League, więc zgodnie z regułami, które wymagają pięciu meczów, nie dostał medalu mistrzowskiego. Sam mówił, że nie czuje się zdobywcą trofeów tego sezonu, bo zrobili to inni, ale że sama atmosfera klubu robiła na nim wrażenie.

W sierpniu 2023 roku został wypożyczony do UD Las Palmas. Klub opisywał go jako lewonożnego pomocnika z dobrym rozumieniem i wizją gry, który potrafi grać na kilku pozycjach.

25 sierpnia 2024 roku Como 1907 ogłosiło jego roczne wypożyczenie z opcją przedłużenia. Perrone mówił, że przed przyjściem Cesc Fàbregas opowiedział mu, czym Como ma się stać, i że brzmiało to jak science fiction, ale mu uwierzył. Fàbregas chwalił go za wszechstronność, umiejętność łączenia gry i kreatywność w środku pola. 18 lipca 2025 roku klub potwierdził transfer definitywny i umowę do 2029 roku. Po sezonie wypożyczenia Fàbregas mówił, że Perrone szybko się zaaklimatyzował, zrozumiał, jak ma grać zespół, i został kluczową postacią drużyny. 4 października 2025 roku strzelił gola w remisie 1:1 z Atalantą w Bergamo.

10 września 2026 roku w pierwszym meczu Como w Lidze Mistrzów, wygranym 4:1 z RB Lipsk, Perrone w 90. minucie ustalił wynik po podaniu Nico Paza.

Styl gry

Jest lewonożny. W Vélez opisywano go jako zawodnika, który robi wszystko prosto, czyta grę i jeszcze przed przyjęciem piłki rzuca okiem na boisko, żeby wiedzieć, co zrobić. Występował jako rozgrywający, lewy pomocnik i środkowy pomocnik.

O sobie mówił, że chce obejmować wszystkie pozycje w środku pola, uważa się za „piątkę” i lubi podanie. Utożsamiał się z Sergio Busquetsem, choć kiedy Fàbregas porównał go do Hiszpana, odpowiedział, że Busquets to najlepszy pivot w historii i nie ma porównania. Podziwiał Hakana Çalhanoğlu. Mówił też, że rola organizatora i trenera na boisku przychodzi mu naturalnie i że robił to od czasów Vélez.

Reprezentacja

Na mistrzostwach Ameryki Południowej U-20 w Kolumbii w styczniu 2023 roku wyrównał w meczu z Paragwajem, który Argentyna Javiera Mascherano przegrała 1:2. Argentyna odpadła w fazie grupowej po raz pierwszy od 2013 roku. W maju 2023 roku na mistrzostwach świata U-20 w Argentynie strzelił gola w doliczonym czasie meczu z Gwatemalą, wygranego 3:0. W przegranym 0:2 meczu 1/8 finału z Nigerią był na ławce.

W marcu 2023 roku Lionel Scaloni powołał go na towarzyskie mecze z Panamą i Curaçao. Perrone wspominał, że jako nowy musiał zaśpiewać przed drużyną i że improwizował argentyńską cumbię, a w pokoju był Messi. Debiutował 14 listopada 2025 roku w Luandzie, w wygranym 2:0 meczu towarzyskim z Angolą, wchodząc w 85. minucie razem z Joaquínem Panichellim i Gianlucą Prestiannim. Mówił, że miesiąc mundialu w Katarze był najpiękniejszym w jego życiu: zamknął się w domu i sam oglądał wszystkie mecze Argentyny.