Luis Aragones – twórca potęgi reprezentacji Hiszpanii

Pochodzący z Hortalezy pomocnik wreszcie trafił do swojej ziemi obiecanej. W barwach „Rojiblancos” grał nieprzerwanie przez 11 lat. Przez dekadę stanowił o sile drużyny. Gdy był gotów do gry, to prawie zawsze zaczynał jako „titular”. Rozegrał 364 mecze, licząc ligę i wszystkie puchary, w których strzelił 172 bramki i do dziś jest najlepszym goleadorem w historii tego klubu. W kampanii 1969/1970 z 16 trafieniami sięgnął nawet po Trofeo Pichichi dla najskuteczniejszego strzelca ligi. Nagroda indywidualna to niejedyne, co Luis Aragones zdobył z Atletico, bowiem w barwach zespołu z Madrytu trzy razy sięgnął po mistrzostwo kraju, dwa razy po Puchar Hiszpanii, zaś w 1974 roku przegrał finał Ligi Mistrzów z Bayernem Monachium. 

Z boiska na ławkę 

24 listopada 1974 roku Luis Aragones rozegrał swój ostatni mecz w czerwono-białych barwach. Natomiast już tydzień później poprowadził zespół w roli szkoleniowca. Niemożliwe? A jednak. Hiszpan praktycznie z dnia na dzień został trenerem Atletico Madryt. Dziś brzmi to bardzo utopijnie, wówczas nie było to tak dziwne, jak może się wydawać.  Hiszpan miał już na karku 36 lat, zatem jeszcze niewiele pograłby w piłkę. Ponadto „Rojiblancos” przeżywali na starcie sezonu 1974/1975 problemy, które doprowadziły włodarzy do zwolnienia Juana Carlosa Lorenzo z posady trenera pierwszej drużyny i zatrudnienia w jego miejsce kogoś, kto doskonale zna ten zespół i całą otoczkę wokół niego.

Okazja do zdobycia pierwszego pucharu nadarzyła się dość niespodziewanie i dość szybko. W marcu 1975 roku Bayern Monachium ze względów politycznych nie udał się do Argentyny, aby rozegrać finał Pucharu Interkontynentalnego. Dlatego też szansę otrzymało Atletico, które było finalistą Pucharu Europy sprzed roku. W pierwszym spotkaniu gracze z Madrytu ulegli Atletico Independiente 0:1, jednak w rewanżu rozgrywanym w kwietniu pokonali Argentyńczyków 2:0 i zostali pierwszym klubowym mistrzem świata z Europy, który nie był aktualnym zwycięzcą najważniejszych rozgrywek klubowych na kontynencie. 

Na przestrzeni lat Aragones zdobył z „Atleti” wszystkie możliwe do zdobycia na krajowym podwórku puchary. Mistrzostwo Hiszpanii (1977), trzy puchary kraju (1976, 1985, 1992) oraz Superpuchar Hiszpanii (1986). W trudnych momentach był ratownikiem klubu. To on, po tym jak w 2000 roku „Rojiblancos” spadli do drugiej ligi, ponownie wprowadził ich na hiszpańskie salony. W sumie prowadził on klub w roli pierwszego szkoleniowca w aż 611 spotkaniach. 

Ponadto trenował także FC Barcelona, z którą zdobył Puchar Króla (1988), oraz Espanyol, Sevillę, Valencię, Real Betis, Real Oviedo i RCD Mallorca. Długa lista, na której znajdują się same uznane ekipy z La Liga – może z małymi wyjątkami. 

Ahoj przygodo!

Po nieudanych mistrzostwach Europy w 2004 roku Hiszpańska Federacja Piłkarska zdecydowała się na zmianę selekcjonera. Wybór padł na wówczas już 66-letniego Luisa Aragonesa. Kiedy obejmował on stery w „La Furia Roja”, sporo osób patrzyło na jego poczynania dość sceptycznie. To jasne, praca w klubie i reprezentacji to dwa diametralnie różne zajęcia. Hiszpan jednak potrzebował czasu. 

Jego drużyna narodowa rozpędzała się bardzo powoli. Mimo że swój pierwszy mecz przegrał on dopiero podczas mundialu w 2006 roku z Francją, to dalej ten zespół nie przekonywał. Z pewnością bilans 25 spotkań bez porażki robił wrażenie, ale Hiszpanie, jak to Hiszpanie, chcieli wreszcie coś wygrać. Turniej w Niemczech wydaje się być punktem przełomowym, ponieważ wkrótce po nim coś wreszcie drgnęło. Po wrześniowym meczu eliminacyjnym do Euro 2008 przeciwko Irlandii Północnej (porażka 2:3) Aragones zdecydował się „odpalić” legendę Realu Madryt – Raula. Decyzja ta była bardzo kontrowersyjna, a media szukały w niej drugiego dna. Doświadczony szkoleniowiec jednak był konsekwentny. 

Porażka z Francją wpłynęła również na zmianę stylu gry. Od tego momentu Aragones postanowił przenieść słyną tiki-takę do reprezentacji. Postawił na kontrolę piłki, szybką jej wymianę i ofensywę. Wprowadził szereg młodych piłkarzy, jak Ramos, Iniesta, David Villa, i uczynił z nich swoich liderów. Wszystko to przyniosło efekt w 2008 roku. Złota generacja hiszpańskich piłkarzy, prowadzona przez Aragonesa, wreszcie udowodniła, że mogą ślicznie grać w piłkę i wygrywać mistrzostwa. Triumf na boiskach w Austrii i Szwajcarii był pierwszym od 1964 roku sukcesem „La Furia Roja” na arenie międzynarodowej. Po turnieju Aragones postanowił zakończyć tę przygodę, lecz jego idea wciąż żyła. Położył on solidne podwaliny pod kolejne sukcesy tej drużyny narodowej. To on sprawił, że „Roja” wreszcie stała się „La Furia”. 

Jaki był Luis Aragones?

Pierwsze, co przychodzi do głowy, to to, że był stanowczy i konsekwentny. A do tego pewny siebie i raczej nigdy nie gryzł się w język. Przed mundialem w Niemczech twierdził, że jeśli jego reprezentacja nie zdobędzie mistrzostwa, to on się podda do dymisji. Jak się skończyło, to wiemy. – Mogłem się pomylić, wypowiadając jedno zdanie, ale to jedno zdanie nie pozbawi mnie posady selekcjonera – tak skomentował tę sytuację. 

Zawsze mówił to, co myślał. Był bardzo bezpośredni i szczery. Nie bawił się w dyplomację, przez co miewał kłopoty. Dziennikarze za nim nie przepadali, zresztą ze wzajemnością. Był znakomitym psychologiem. Potrafił dotrzeć do swoich podopiecznych i zbudować ich przed ważnym meczem. Całą presję związaną z wynikiem zawsze brał na siebie, nic więc dziwnego, że piłkarze po prostu go uwielbiali i żaden z nich nigdy nie powiedział o nim złego słowa.

Jednak z Luisem, nieważne, czy w klubie wiodło ci się dobrze czy źle, na kadrę zawsze przyjeżdżało się z przyjemnością. Wiedziałeś, że będziesz dobrze trenował, będziesz się śmiał i że wyjedziesz stamtąd z żalem, odliczając tygodnie, które trzeba było czekać do następnego spotkania. Xavi

Miał też drugą twarz. Dla bliższych mu osób nie był gburem ciskającym w dziennikarzy, wręcz przeciwnie, był uśmiechniętym i przyjaznym człowiekiem. Zmarł w wieku 75 lat.