Lubelski klub o wojskowych korzeniach, związany z Wieniawą i tradycją sięgającą 1921 roku.
Stadion klubu znajduje się przy ulicy Stanisława Leszczyńskiego 19 w Lublinie. Jednym z organizatorów jego budowy był Zygmunt Budzyński, który pełnił także funkcję prezesa Lublinianki. Jak wspominał, środki zbierano na loterii fantowej, a przy pracach pomagali mieszkańcy i młodzież szkolna.
Barwy klubu to zielony, biały i czerwony.
W 1921 roku powstał Wojskowy Klub Sportowy Lublin. Dwa lata później jego juniorzy i cywilni działacze stworzyli KS Lublinianka. Z połączenia Lublinianki z WKS Lublin powstała następnie WKS Unia Lublin. To jej juniorzy w 1938 roku zdobyli mistrzostwo Polski, pokonując w finale Wisłę Kraków 3:2.
Jesienią 1960 roku połączono WKS Lubliniankę i WKS Unię, a zespół przyjął nazwę WKS Lublinianka. W 1963 roku pierwszą drużynę objął Kazimierz Górski i jeszcze w tym sezonie wprowadził ją do II ligi.
W sezonie 1969/70 Lublinianka dotarła do ćwierćfinału Pucharu Polski, eliminując po drodze Unię Tarnów, Gwardię Warszawa i Olimpię Poznań. Jej rywalem został Górnik Zabrze, finalista Pucharu Zdobywców Pucharów. 2 czerwca 1970 roku Janusz Przybyła dał gospodarzom prowadzenie, a spotkanie w Lublinie zakończyło się remisem 1:1. W Zabrzu Lublinianka przegrała 2:5 i odpadła z rozgrywek.
W 2011 roku połączono kadry Lublinianki SSA i KP Wieniawa, a nowy zespół rozpoczął rozgrywki na licencji Wieniawy pod nazwą KS Lublinianka-Wieniawa.
W czasach PRL derbowe spotkania z Motorem Lublin budziły duże zainteresowanie miejscowych kibiców. 15 października 1967 roku obie drużyny zremisowały przy ulicy Leszczyńskiego 0:0.