Lorenzo De Silvestri

Pochodzenie

Urodził się 23 maja 1988 roku w Rzymie, na Monteverde, w rodzinie dentystów. Zanim zajął się piłką, trenował gimnastykę artystyczną, lekkoatletykę i biegi narciarskie, a w tych ostatnich wygrał młodzieżowy Trofeo Topolino. Jego idolami byli biegacze narciarscy Bjørn Dæhlie i Silvio Fauner. Piłkę zaczął od Romulei, gdzie grał na prawym skrzydle, a jego pierwszym trenerem był Fabiani. To on polecił go skautowi Lazio Volfangowi Patarce i po turnieju w Reggio Emilia Lazio go przyjęło.

W Lazio zaczął w Giovanissimi Nazionali jako prawy obrońca i po pierwszym sezonie dostał powołanie do reprezentacji Włoch U-16. Zadebiutował w niej w Salerno, na stadionie Arechi. W pierwszym zespole Lazio zagrał po raz pierwszy w wieku 17 lat, w 2005 roku, w Pucharze Intertoto z Tampere. W Serie A zadebiutował dwa lata później.

Kariera

Wychowanek Lazio mówił, że w młodości brakowało mu wyszkolenia technicznego, bo nie przeszedł szkółki piłkarskiej. Z Delio Rossim zostawał po treningach na dodatkowe zajęcia z techniki i taktyki. 19 grudnia 2007 roku w Pucharze Włoch z Napoli dobił do siatki piłkę po rzucie wolnym Mauriego i gola zadedykował Gabriele Sandriemu, przyjacielowi i kibicowi Lazio. W sezonie 2008/2009 zagrał w całym Pucharze Włoch, który Lazio wygrało.

Z klubem rozstał się w 2009 roku. Mówił, że chciał grać więcej, a w Rzymie miał wszystko i ryzykował utratę głodu. W 2012 roku mówił, że żałuje, iż tak dużo opowiadał publicznie o zarządzie klubu i o tym, jak z nim postępowano. 26 sierpnia 2009 roku przeszedł do Fiorentiny i podpisał pięcioletni kontrakt. Wspominał to jako okazję, którą chwycił od razu i z której nie żałował. We Florencji zadebiutował w reprezentacji Włoch, w meczu z Wyspami Owczymi na stadionie Artemio Franchi. Zapamiętał też zwycięstwo Fiorentiny na Anfield z Liverpoolem. Klub był już wtedy pewny awansu, a właściciel Della Valle zaprosił na stadion rodziny piłkarzy.

Latem 2012 roku został wypożyczony do Sampdorii z możliwością transferu definitywnego. 25 czerwca 2015 roku Sampdoria ogłosiła, że rozstrzygnęła na swoją korzyść współwłasność zawodnika z Fiorentiną. 18 sierpnia 2016 roku sprzedała go definitywnie do Torino; klub podsumował jego pobyt 114 meczami i dziewięcioma golami. Po wygaśnięciu kontraktu z Torino 17 września 2020 roku jako wolny zawodnik dołączył do Bologny. Z trenerem Sinišą Mihajloviciem pracował w karierze wielokrotnie, po raz pierwszy we Fiorentinie.

Sukcesy

• 2009 Puchar Włoch z Lazio Rzym

Styl gry

To prawy obrońca o dużej sile fizycznej i wytrzymałości, który od początku kariery wyróżnia się walecznością. Jest groźny w akcjach ofensywnych, jako boczny pomocnik często zdobywał gole, bo dobrze gra głową, i trudno go minąć na jego stronie boiska.

Reprezentacja

Przeszedł przez wszystkie młodzieżowe reprezentacje Włoch, od U-16 do U-21, a w kadrze U-21 był kapitanem. Zagrał na igrzyskach olimpijskich w Pekinie w 2008 roku. Wspominał ogromną stołówkę wioski olimpijskiej, w której widział z bliska Federera i Nadala, ale nie prosił nikogo o autograf, żeby nie przeszkadzać sportowcom przygotowującym się do igrzysk cztery lata. W seniorskiej reprezentacji zadebiutował w 2010 roku. Mówił, że nigdy nie zapomni swojego pierwszego meczu z Włochami.