Ligowo-pucharowy weekend w Anglii

Do bardzo podobnego pojedynku dojdzie również o 16:00 na The Hawthorns, gdzie West Bromwich podejmie QPR. Londyńczycy ostatnio poprawili swą formę i w końcu wygrzebali się ze strefy spadkowej. Wszystko jednak dzięki zwycięstwom u siebie, na wiktorię wyjazdową czekają już bowiem od 19 listopada, zresztą Rangers są prawie najgorszą pod tym względem drużyną w całej lidze. Poza tym z pięciu ostatnich meczów sezonu trzy rozegrają z potentatami – Tottenhamem, Chelsea i Manchesterem City – dlatego jutrzejsza ewentualna strata punktów może znacznie obniżyć ich szanse na pozostanie w lidze. West Brom zajmuje 13., czyli niby bezpieczne miejsce, ale ma dokładnie tyle punktów co Swansea, co oznacza, że porażka może wprowadzić niepokój w obozie Hodgsona. „The Baggies” są blisko celu, ale jeszcze go nie osiągnęli. Jutro mogą im też przeszkodzić kontuzje takich zawodników, jak: Thomas, Morrison, Reid, Gera i Fulop. Mark Hughes nie będzie mógł skorzystać ze zmagających się z urazami Faurlina i Dyera oraz zawieszonego Cisse. Po odbyciu kary za niesłuszną czerwoną kartkę do składu wraca za to Shaun Derry. W ostatnich trzech meczach pomiędzy tymi zespołami padło aż 16 goli, miejmy nadzieję, że i jutro piłka zatrzepocze w siatce kilka razy.

To by było na tyle, jeśli chodzi o sobotę, natomiast w niedzielę kibice obejrzą tylko jedno spotkanie Premier League. Manchester United do swojego meczu może przystępować z przewagą nad lokalnym rywalem aż o sześć punktów mniejszą niż dokładnie tydzień wcześniej. Ale nawet jeśli tak będzie, to „Czerwone Diabły” powinny przywrócić status quo, a to dlatego, że ich rywalem będzie Aston Villa. Co prawda, „The Villans” przystępują do tego starcia niepokonani od dwóch kolejek (choć obydwa mecze kończyły się remisami), ale na Old Trafford nie mają czego szukać. No, w każdym razie nie punktów, choć te są im bardzo potrzebne, bo drużyna z Birmingham w ogóle nie jest pewna utrzymania, nad znajdującym się w strefie spadkowej Boltonem ma sześć oczek przewagi i w perspektywie bezpośrednie starcie z „The Trotters”. United walczy o całkiem inne cele i powinno, ba, wręcz musi to udowodnić, jeśli nie chce stracić prawie pewnego mistrzostwa. Listy kontuzjowanych są w obu zespołach nadal praktycznie takie same. W United żadne nazwisko na niej nie przybyło, a do gry wróci Paul Scholes, który przeciwko Wigan dostał wolne. Nadal poza grą są Vidić, Anderson, Lindegaard, Owen, Fletcher. Alex McLeish natomiast dalej nie może skorzystać z Benta, Dunne’a, Delpha (który wrócił ostatnio do treningów), a z czasem walczą Herd i Warnock.

Kolejka zakończy się na Emirates Stadium spotkaniem Arsenalu z Wigan. Oczywiście, faworytem będą „Kanonierzy”, ale nie można z góry przekreślać przyjezdnych. Środowe zwycięstwo 1:0 Wigan nad Manchesterem United niektórzy uznali za sensację, a inni za niespodziankę. Tylko za niespodziankę dlatego, że „The Latics” ostatnio grają bardzo dobrze. Przegrali tylko dwa z ostatnich dziesięciu ligowych spotkań, w tym jedno po fatalnych błędach sędziego na ich niekorzyść. Arsenal to jednak obecnie trzecia najlepsza drużyna, jeśli wziąć pod uwagę pięć ostatnich spotkań. Zresztą w ostatnich dziesięciu meczach londyńczycy zdobyli aż 27 punktów, a u siebie ostatnie pięć pojedynków wygrali. Przed podopiecznymi Roberto Martineza zadanie niezwykle trudne, które jednak nie jest niewykonalne. Hiszpan powiedział tydzień temu, że trzy kolejne mecze (z Chelsea, Man Utd i Arsenalem) jego zespół może przegrać, a i tak zachowa szanse na utrzymanie. „The Latics” plan już wykonali w 150% i nikt nie będzie miał do nich pretensji o ewentualną porażkę, natomiast dla Arsenalu zwycięstwo to mus. Arsene Wenger ma jak zwykle problemy z kontuzjami, nadal niezdolni do gry są Coquelin, Diaby, Mertesacker, Wilshere i Frimpong, a zawieszony jest Koscielny. Wśród gości problemy są dużo mniejsze, brakuje tylko Hugo Rodallegi.

Derbowy weekend na Wembley

To nie będzie jak zazwyczaj bezczynny weekend dla największego angielskiego stadionu. Dwa dni zmagań, ponad 100 tysięcy ludzi na trybunach, kilkanaście (a może i kilkadziesiąt) razy więcej na trybunach. To może oznaczać tylko półfinały FA Cup. Od tej fazy zmieniamy zasady, tylko jeden mecz, żadnych powtórek, w przypadku remisu dogrywka i ewentualnie rzuty karne. W tym roku dodatkowe emocje gwarantuje losowanie, które skojarzyło w obu meczach przedstawicieli tych samych miast.

W sobotę stolica Anglii przeżyje najazd fanów z Liverpoolu i tych w barwach niebieskich, i w czerwonych. „The Reds” podejmą „The Toffees”. W tym sezonie w bezpośrednich starciach dwukrotnie górą byli gracze z Anfield, którzy wygrali 2:0 i 3:0. Zdobyli też Puchar Ligi, więc wydaje się, że dla nich sezon jest dużo bardziej udany, ale nie do końca. Fatalna postawa w lidze, ponad 30 punktów straty do lidera, passy porażek i w efekcie znalezienie się nawet niżej niż lokalny rywal w tabeli – tak w skrócie wyglądają ostatnie miesiące na Anfield. Letnia rewolucja niewiele przyniosła, praktycznie wszystkie transfery to niewypały. W środę udało się co prawda wymęczyć zwycięstwo nad Blackburn, ale nie bardzo poprawiło to nastroje.

Dla Dalglisha awans do finału FA Cup to po prostu konieczność. A łatwo nie będzie. Największym problemem będzie bramkarz. Bradley Jones dostał prezent na Wielkanoc w postaci występu na Wembley, ale nie oszukujmy się, gdyby nie niesamowite okoliczności (wykluczenia Reiny i Doniego), to nigdy by do tego nie doszło. Australijczyk broni rzadziej niż Łukasz Fabiański i mimo świetnego wejścia w ostatni mecz (obroniony karny) później popełnił karygodny błąd i zawalił gola (miał szczęście, że nie wyleciał jeszcze z boiska). Zabraknie również Lucasa, Adama, a występ Kelly’ego stoi pod znakiem zapytania. Rywal też zadania nie ułatwi. Everton gra ostatnio po prostu świetnie. Od czasu porażki z Arsenalem zaliczył cztery zwycięstwa i remis, stracił dwa gole, a ostatnio w nie najsilniejszym, wydawałoby się, składzie rozgromił Sunderland 4:0. Gracze z Goodison Park naprawdę mają duże szanse na awans do finału. Obniża je niestety brak ich ostatnio najlepszego gracza, Stevena Pienaara, który nie jest uprawniony do gry w FA Cup. Kontuzjowany jest natomiast Jack Rodwell. W sobotę szykują się naprawdę wielkie emocje, a ich początek zaplanowano na 13:30.

Niedziela będzie natomiast świętem już całkowicie londyńskim. Spotkają się bowiem dwa wielkie kluby z tego miasta – Chelsea i Tottenham. Pierwszy gwizdek zabrzmi o 19:00 i już ta godzina wzbudziła wiele złości, szczególnie wśród fanów „The Blues”. W końcu podopieczni Di Matteo w środę podejmą Barcelonę i każda godzina odpoczynku więcej by się przydała. Tottenham pięć swoich ostatnich półfinałów Pucharu Anglii przegrał, natomiast Chelsea w tej fazie rozgrywek na Wembley jest niepokonana. Za to w ostatnim starciu obu drużyn na tym stadionie, czyli w finale Pucharu Ligi w 2008 roku, górą były „Koguty”, które wygrały 2:1. Będzie to 145. konfrontacja obu ekip, Chelsea do tej pory wygrała 60 meczów, przegrała 49, a 36 razy był remis. W tym sezonie dwukrotnie w lidze zespoły podzieliły się punktami. Na White Hart Lane było 1:1, a na Stamford Bridge gole nie padły. Można jednak stwierdzić, że były to remisy (szczególnie w zachodniej części miasta) ze wskazaniem na Tottenham.

Za podopiecznymi Redknappa przemawia również tabela ligowa, w której są na czwartym miejscu i wyprzedzają niedzielnego rywala o dwa punkty. Chelsea mogła przeskoczyć „The Spurs”, ale straciła prowadzenie w meczu z Fulham i jest obecnie dopiero szósta. Obie drużyny razem z Newcastle walczą o miejsce premiowane grą w LM i ewentualne zwycięstwo na Wembley może dać jednej z ekip przewagę psychologiczną. Bardziej przydałaby się ona „The Blues”, którzy mają dużo trudniejszy kalendarz do końca rozgrywek, a dodatkowo walczą jeszcze w Champions League. Za „Niebieskimi” przemawia za to słaba forma rywali, którzy w ostatnich pięciu meczach wygrali zaledwie raz. Jednakże również Chelsea nie zachwyca, choć mimo średniego stylu udało się jej wygrać cztery i zremisować jeden mecz we wszystkich rozgrywkach. Faworyta koniec końców wskazać trudno, a poza tym przecież to derby, a te, jak wiadomo, rządzą się własnymi prawami. Na koniec rzut oka na listy nieobecnych. Jest ona dłuższa w Tottenhamie, znajdują się na niej bowiem Gomes, Krancjar, Kaboul, Dawson i Huddlestone. W Chelsea kontuzjowani są Romeu i Bertrand, natomiast Ivanović jest zawieszony za uderzenie Shauna Maloneya w meczu przeciwko Wigan.

Do bardzo podobnego pojedynku dojdzie również o 16:00 na The Hawthorns, gdzie West Bromwich podejmie QPR. Londyńczycy ostatnio poprawili swą formę i w końcu wygrzebali się ze strefy spadkowej. Wszystko jednak dzięki zwycięstwom u siebie, na wiktorię wyjazdową czekają już bowiem od 19 listopada, zresztą Rangers są prawie najgorszą pod tym względem drużyną w całej lidze. Poza tym z pięciu ostatnich meczów sezonu trzy rozegrają z potentatami – Tottenhamem, Chelsea i Manchesterem City – dlatego jutrzejsza ewentualna strata punktów może znacznie obniżyć ich szanse na pozostanie w lidze. West Brom zajmuje 13., czyli niby bezpieczne miejsce, ale ma dokładnie tyle punktów co Swansea, co oznacza, że porażka może wprowadzić niepokój w obozie Hodgsona. „The Baggies” są blisko celu, ale jeszcze go nie osiągnęli. Jutro mogą im też przeszkodzić kontuzje takich zawodników, jak: Thomas, Morrison, Reid, Gera i Fulop. Mark Hughes nie będzie mógł skorzystać ze zmagających się z urazami Faurlina i Dyera oraz zawieszonego Cisse. Po odbyciu kary za niesłuszną czerwoną kartkę do składu wraca za to Shaun Derry. W ostatnich trzech meczach pomiędzy tymi zespołami padło aż 16 goli, miejmy nadzieję, że i jutro piłka zatrzepocze w siatce kilka razy.

To by było na tyle, jeśli chodzi o sobotę, natomiast w niedzielę kibice obejrzą tylko jedno spotkanie Premier League. Manchester United do swojego meczu może przystępować z przewagą nad lokalnym rywalem aż o sześć punktów mniejszą niż dokładnie tydzień wcześniej. Ale nawet jeśli tak będzie, to „Czerwone Diabły” powinny przywrócić status quo, a to dlatego, że ich rywalem będzie Aston Villa. Co prawda, „The Villans” przystępują do tego starcia niepokonani od dwóch kolejek (choć obydwa mecze kończyły się remisami), ale na Old Trafford nie mają czego szukać. No, w każdym razie nie punktów, choć te są im bardzo potrzebne, bo drużyna z Birmingham w ogóle nie jest pewna utrzymania, nad znajdującym się w strefie spadkowej Boltonem ma sześć oczek przewagi i w perspektywie bezpośrednie starcie z „The Trotters”. United walczy o całkiem inne cele i powinno, ba, wręcz musi to udowodnić, jeśli nie chce stracić prawie pewnego mistrzostwa. Listy kontuzjowanych są w obu zespołach nadal praktycznie takie same. W United żadne nazwisko na niej nie przybyło, a do gry wróci Paul Scholes, który przeciwko Wigan dostał wolne. Nadal poza grą są Vidić, Anderson, Lindegaard, Owen, Fletcher. Alex McLeish natomiast dalej nie może skorzystać z Benta, Dunne’a, Delpha (który wrócił ostatnio do treningów), a z czasem walczą Herd i Warnock.

Kolejka zakończy się na Emirates Stadium spotkaniem Arsenalu z Wigan. Oczywiście, faworytem będą „Kanonierzy”, ale nie można z góry przekreślać przyjezdnych. Środowe zwycięstwo 1:0 Wigan nad Manchesterem United niektórzy uznali za sensację, a inni za niespodziankę. Tylko za niespodziankę dlatego, że „The Latics” ostatnio grają bardzo dobrze. Przegrali tylko dwa z ostatnich dziesięciu ligowych spotkań, w tym jedno po fatalnych błędach sędziego na ich niekorzyść. Arsenal to jednak obecnie trzecia najlepsza drużyna, jeśli wziąć pod uwagę pięć ostatnich spotkań. Zresztą w ostatnich dziesięciu meczach londyńczycy zdobyli aż 27 punktów, a u siebie ostatnie pięć pojedynków wygrali. Przed podopiecznymi Roberto Martineza zadanie niezwykle trudne, które jednak nie jest niewykonalne. Hiszpan powiedział tydzień temu, że trzy kolejne mecze (z Chelsea, Man Utd i Arsenalem) jego zespół może przegrać, a i tak zachowa szanse na utrzymanie. „The Latics” plan już wykonali w 150% i nikt nie będzie miał do nich pretensji o ewentualną porażkę, natomiast dla Arsenalu zwycięstwo to mus. Arsene Wenger ma jak zwykle problemy z kontuzjami, nadal niezdolni do gry są Coquelin, Diaby, Mertesacker, Wilshere i Frimpong, a zawieszony jest Koscielny. Wśród gości problemy są dużo mniejsze, brakuje tylko Hugo Rodallegi.

Derbowy weekend na Wembley

To nie będzie jak zazwyczaj bezczynny weekend dla największego angielskiego stadionu. Dwa dni zmagań, ponad 100 tysięcy ludzi na trybunach, kilkanaście (a może i kilkadziesiąt) razy więcej na trybunach. To może oznaczać tylko półfinały FA Cup. Od tej fazy zmieniamy zasady, tylko jeden mecz, żadnych powtórek, w przypadku remisu dogrywka i ewentualnie rzuty karne. W tym roku dodatkowe emocje gwarantuje losowanie, które skojarzyło w obu meczach przedstawicieli tych samych miast.

W sobotę stolica Anglii przeżyje najazd fanów z Liverpoolu i tych w barwach niebieskich, i w czerwonych. „The Reds” podejmą „The Toffees”. W tym sezonie w bezpośrednich starciach dwukrotnie górą byli gracze z Anfield, którzy wygrali 2:0 i 3:0. Zdobyli też Puchar Ligi, więc wydaje się, że dla nich sezon jest dużo bardziej udany, ale nie do końca. Fatalna postawa w lidze, ponad 30 punktów straty do lidera, passy porażek i w efekcie znalezienie się nawet niżej niż lokalny rywal w tabeli – tak w skrócie wyglądają ostatnie miesiące na Anfield. Letnia rewolucja niewiele przyniosła, praktycznie wszystkie transfery to niewypały. W środę udało się co prawda wymęczyć zwycięstwo nad Blackburn, ale nie bardzo poprawiło to nastroje.

Dla Dalglisha awans do finału FA Cup to po prostu konieczność. A łatwo nie będzie. Największym problemem będzie bramkarz. Bradley Jones dostał prezent na Wielkanoc w postaci występu na Wembley, ale nie oszukujmy się, gdyby nie niesamowite okoliczności (wykluczenia Reiny i Doniego), to nigdy by do tego nie doszło. Australijczyk broni rzadziej niż Łukasz Fabiański i mimo świetnego wejścia w ostatni mecz (obroniony karny) później popełnił karygodny błąd i zawalił gola (miał szczęście, że nie wyleciał jeszcze z boiska). Zabraknie również Lucasa, Adama, a występ Kelly’ego stoi pod znakiem zapytania. Rywal też zadania nie ułatwi. Everton gra ostatnio po prostu świetnie. Od czasu porażki z Arsenalem zaliczył cztery zwycięstwa i remis, stracił dwa gole, a ostatnio w nie najsilniejszym, wydawałoby się, składzie rozgromił Sunderland 4:0. Gracze z Goodison Park naprawdę mają duże szanse na awans do finału. Obniża je niestety brak ich ostatnio najlepszego gracza, Stevena Pienaara, który nie jest uprawniony do gry w FA Cup. Kontuzjowany jest natomiast Jack Rodwell. W sobotę szykują się naprawdę wielkie emocje, a ich początek zaplanowano na 13:30.

Niedziela będzie natomiast świętem już całkowicie londyńskim. Spotkają się bowiem dwa wielkie kluby z tego miasta – Chelsea i Tottenham. Pierwszy gwizdek zabrzmi o 19:00 i już ta godzina wzbudziła wiele złości, szczególnie wśród fanów „The Blues”. W końcu podopieczni Di Matteo w środę podejmą Barcelonę i każda godzina odpoczynku więcej by się przydała. Tottenham pięć swoich ostatnich półfinałów Pucharu Anglii przegrał, natomiast Chelsea w tej fazie rozgrywek na Wembley jest niepokonana. Za to w ostatnim starciu obu drużyn na tym stadionie, czyli w finale Pucharu Ligi w 2008 roku, górą były „Koguty”, które wygrały 2:1. Będzie to 145. konfrontacja obu ekip, Chelsea do tej pory wygrała 60 meczów, przegrała 49, a 36 razy był remis. W tym sezonie dwukrotnie w lidze zespoły podzieliły się punktami. Na White Hart Lane było 1:1, a na Stamford Bridge gole nie padły. Można jednak stwierdzić, że były to remisy (szczególnie w zachodniej części miasta) ze wskazaniem na Tottenham.

Za podopiecznymi Redknappa przemawia również tabela ligowa, w której są na czwartym miejscu i wyprzedzają niedzielnego rywala o dwa punkty. Chelsea mogła przeskoczyć „The Spurs”, ale straciła prowadzenie w meczu z Fulham i jest obecnie dopiero szósta. Obie drużyny razem z Newcastle walczą o miejsce premiowane grą w LM i ewentualne zwycięstwo na Wembley może dać jednej z ekip przewagę psychologiczną. Bardziej przydałaby się ona „The Blues”, którzy mają dużo trudniejszy kalendarz do końca rozgrywek, a dodatkowo walczą jeszcze w Champions League. Za „Niebieskimi” przemawia za to słaba forma rywali, którzy w ostatnich pięciu meczach wygrali zaledwie raz. Jednakże również Chelsea nie zachwyca, choć mimo średniego stylu udało się jej wygrać cztery i zremisować jeden mecz we wszystkich rozgrywkach. Faworyta koniec końców wskazać trudno, a poza tym przecież to derby, a te, jak wiadomo, rządzą się własnymi prawami. Na koniec rzut oka na listy nieobecnych. Jest ona dłuższa w Tottenhamie, znajdują się na niej bowiem Gomes, Krancjar, Kaboul, Dawson i Huddlestone. W Chelsea kontuzjowani są Romeu i Bertrand, natomiast Ivanović jest zawieszony za uderzenie Shauna Maloneya w meczu przeciwko Wigan.