Ligowa krucjata, odcinek 24.

Co do nagrody Pinky’ego – nominowany Martin Baran za podanie do własnego bramkarza. Na szczęście Pawełek dogonił futbolówkę na linii bramkowej, bo mógłby być samobój roku.

Oczywiście nie zabrakło też pozytywnych momentów jak strzał z rzutu wolnego Wacławczyka, który przesądził o zwycięstwie Bełchatowa, czy potężna bomba z dystansu Raula Gonzaleza. Trudno jednoznacznie ocenić występ Wszołka, który był aktywny, ale zmarnował wszystko, co było do zmarnowania. Jednak podczas oglądania tego spotkania w głowie krążyła jakaś niespokojna myśl, która podpowiadała, że jest to mecz pomiędzy drużynami, których za rok nie zobaczymy już w ekstraklasie.

Lechia – Podbeskidzie

Kto spóźnił się na ten mecz i oglądał go gdzieś tak od 60. minuty, nie ma czego żałować. Kto śledził poczynania od początku, też nie ma czego żałować, bo pewnie wykorzystał ten czas na drzemkę, grę w pasjansa na telefonie komórkowym czy rozmyślanie o tym, co zjeść na kolację. Mecz na dobre zaczął się w 64. minucie. Wówczas dość przypadkowy gol Górkiewicza przebudził z letargu gdańszczan, którzy po otrząśnięciu się z faktu utraty bramki wzięli się do roboty. Za późno! Spragnieni punktów bielszczanie ukąsili raz jeszcze za sprawą Damiana Chmiela i wydawało się, że jest już pozamiatane.

Wydawało się, bo na 13 minut przed końcem jak mysz spod miotły wyskoczył Przemysław Frankowski i pięknym strzałem głową przedłużył nadzieje gospodarzy na korzystny wynik. Na nadziejach się skończyło, ale Frankowski jest kolejnym młodzianem, który w miniony weekend pokazał się na polskich boiskach z dobrej strony.

Piast – Legia

Z tego meczu wszyscy zapamiętali jedno wydarzenie – bramkę Danijela Ljuboi. Dla przypomnienia: Serb odebrał piłkę Dariuszowi Treli, kiedy ten odbijał ją o murawę, i wpakował do pustej bramki. Gol nie został uznany i od razu posypały się gromy, że Legii wyrządzono ogromną krzywdę. Nic takiego, bramka nie została uznana i była to jedyna słuszna decyzja sędziego głównego. „Bramkarz uważany jest za kontrolującego piłkę, jeżeli posiada piłkę, odbijając ją o podłoże”. Ten przepis wyjaśnia wszystko.

A sama Legia? Koniec z prześlizgiwaniem się po przeciwnikach, bo wiosną podopieczni Jana Urbana trochę się ślizgają. Jeśli warszawianie nie zaczną gryźć trawy i harować do upadłego, to mistrzostwo zwyczajnie im się z rąk wyślizgnie.

Śląsk – Zagłębie

Początek meczu zdaniem niektórych był nieco inny niż przeciętne spotkanie T-Mobile Ekstraklasy, oczywiście w pozytywnym znaczeniu słowa „inny”. Dlaczego? Zauważył to Andrzej Gomołysek, który umieścił następujący wpis na Twitterze: – 4. minuta i na razie brak nieudanych zagrań w Lubinie – nie takie głupie to zatrzymywanie meczu po wrzuconych racach.

Oczywiście Zagłębie zagrało po profesorsku. Drużyna trenera Hapala narzuciła swój styl gry, konsekwentnie trzymała się założeń taktycznych i z determinacją walczyła o każdą piłkę. To wystarczyło, by zrobić z mistrza Polski naleśnik.

– Po takim meczu najchętniej schowałbym głowę w piasek – mówił Sebastian Mila. To najlepszy komentarz do tego spotkania.

Górnik – Ruch

Trener Nawałka znalazł receptę na zwycięstwa Górnika. Wystarczy zostawić na ławce Bonina i Zahorskiego i można wygrać nawet w Wielkich Derbach Śląska. Co by było, gdyby pan Adam od początku stawiał na młodych i ambitnych piłkarzy? Takich jak Kopacz, który zaliczył naprawdę świetne zawody. Może wyścig o tytuł mistrzowski byłby jeszcze ciekawszy.

Oglądając to spotkanie, nasunęły się jeszcze trzy ciekawe wnioski. Po pierwsze, trzeba uważać na Piotra Stawarczyka. Obrońca Ruchu macha rękami jak wirnik w helikopterze. W niedzielę jego ofiarą był Zachara, który stracił trochę krwi po tym, jak ów wirnik trafił go w twarz.

Po drugie, Filip Starzyński. To nie jest talent, to piłkarski diament, który trzeba właściwie oszlifować. W meczu z Górnikiem po raz kolejny pokazał, że ma niespotykany na polskich boiskach zmysł do rozgrywania piłki przed polem karnym przeciwnika, ale też pokazał coś, czego do tej pory u niego nie dostrzegliśmy. Gdyby nie jego przechwyt przy podaniu do Nakoulmy w drugiej połowie, to spotkanie zostałoby pewnie rozstrzygnięte znacznie wcześniej. Tego chłopaka warto obserwować, bo to piłkarz z zupełnie innej bajki, niepasującej do rzeczywistości T-Mobile Ekstraklasy.

Po trzecie, Marcin Kikut. Tym razem przemówimy głosem Mariusza Śrutwy. – Co do Kikuta, to myślę, że to był jego ostatni mecz w koszulce Ruchu. Powinien poskładać sprzęt, podziękować pani magazynierce i zająć się pisaniem pism do PZPN-u. To chyba mu lepiej wychodzi, niż granie w piłkę. To, co wyprawiał na boisku – dawno czegoś takiego nie widziałem. Polska piłka dawno nie widziała tak słabego zawodnika jak Kikut w meczu z Górnikiem. Chyba nawet komentatorzy Canal Plus to podkreślili. W 36. minucie został ściągnięty z boiska i myślę, że już pora zakończyć przygodę z Ruchem. Pochylić czoło i odejść. Ani jednego dobrego meczu, a derby to już było podsumowanie całości.

Jagiellonia – Lech

Białostoczanie byli w tym spotkaniu lepsi. Z łatwością przedzierali się przez środek pola i stwarzali sobie więcej akcji podbramkowych. Mimo to trzy punkty powędrowały do Poznania. Dlaczego? Bo Lech na tę chwilę jest najlepszym zespołem w Polsce i nawet kiedy gra się nie klei, indywidualności są w stanie przesądzić o zwycięstwie.

W mediach na pierwszy plan trafiło jednak coś zupełnie innego. Chodzi o pyskówkę pomiędzy Tomaszem Hajtą a Luisem Henriquezem. Cokolwiek Panamczyk powiedziałby do „Hajtowego”, ktoś o tak wielkim bagażu doświadczeń powinien zachować klasę i postąpić zupełnie inaczej. Alessandro Del Piero zaatakowany przez jednego z rywali pokazał mu ironicznie podniesiony do góry kciuk, co wprawiło jego adwersarza w osłupienie. Ciekawe, jakby zachował się Henriquez, gdyby Hajto powiedział – Tak, dobry jesteś, super, w domu też tak masz? Twoja kobieta to lubi? Czy może tak cię traktuje?

Artykuł ukazał się na blogu Oddech Futbolu