Ligowa krucjata, odcinek 23.

Jagiellonia – Wisła

Ani słowa o Wiśle. Chciałoby się dorzucić jeszcze trochę do pieca „Białej Gwieździe”, ale ile można. Są granice, których nie wolno przekraczać. Skupmy się na Jagiellonii. Tam Tomasz Hajto zbiera niezbędne doświadczenie. Właśnie się przekonał, jak można zremisować wygrany mecz. Może wyciągnie z tego faktu większe wnioski niż Franciszek „Tsssooooo” Smuda, który uparcie twierdzi, że zarówno w reprezentacji Polski jak i w Jahn Regensburg nie popełnił poważniejszych błędów. Teraz słychać szepty, że od nowego roku Pan „Tsssooooo” zajmie się „Białą Gwiazdą”. Tutaj zepsuć cokolwiek będzie wielką sztuką, ale wszyscy pewnie doskonale pamiętają przysłowie „Smuda czyni cuda”.

A miało nie być ani słowa o Wiśle, jednak władze klubu robią wszystko, by wciąż być na czele rankingów dotyczących popularności w mediach. Zatrudnienie Dody na dyrektora sportowego i Tomasza Jacykowa na kierownika drużyny natychmiast rozwiąże problem medialności. Wisło, nie czekaj na ich cv, działaj agresywnie!

Legia – Pogoń

Ten mecz, dla odmiany, miał swoją historię. W pierwszej połowie zamiast piłkarzy Legii na boisko mogłyby wyjść ubrane w białe koszulki orangutany. Efekt byłby zbliżony, drapanie się po głowie, ręce opadające w niektórych momentach do samej ziemi i szeroko odsłonięte zęby w sytuacjach, kiedy patrzy kamera. W drugiej połowie warszawianie grali już na poziomie, który pozwalał uwierzyć, że mamy do czynienia z przyszłym mistrzem Polski. Nie zmienia to jednak faktu, że gdyby w drugiej połowie grały orangutany, to Pogoń i tak by tego meczu nie wygrała.

Śląsk – Lechia

A raczej Sebastian Mila vs Lechia Gdańsk. Oczywiście w Śląsku Wrocław jest jeszcze kilka wartościowych elementów jak wąsy Stanislava Levy’ego, fryzura Waldka Soboty, czy długi język braci nazwiskiem Gikiewicz. Jednak tylko Mila prezentuje wartość sportową, bo pozostałe rzeczy zrobią różnicę, jeśli Śląsk będzie pojedynkował się z przeciwnikiem w kabarecie. A jednak mimo tego osamotniony Mila uratował remis wrocławianom (autorem bramki był Ćwielong, ale kto był najlepszy na boisku, każdy widział), a wymieniona wcześniej trójka nie miałaby szans w pojedynku kabaretowym z atakiem Buzała – Rasiak – Duda.

Lech – Zagłębie

Poznaniacy po słabym początku rundy wiosennej i długiej serii meczów bez zwycięstwa na własnym boisku w końcu chwycili miecze w dłoń i zaczęli walczyć jak prawdziwi rycerze. Tę walkę ogląda się z przyjemnością i bezstronni kibice powoli zaczynają kibicować „Kolejorzowi” w wyścigu z Legią Warszawa o mistrzostwo Polski. Tym razem poznański miecz uciął głowę Zagłębiu Lubin, które po cichu wciąż wierzyło, że marzenia o europejskich pucharach mogą się spełnić. Pięknie pasuje w tym momencie przysłowie – marzenia ściętej głowy.

Czy Lech naprawdę może być mistrzem? A dlaczego nie? W końcu Wołąkiewicz czy Ceesay to wiosną jedni z najlepszych obrońców w całej lidze polskiej. Haamalainen i Tonew wyróżniają się w ekstraklasie wśród pomocników, a Teodorczyk i Ślusarski wywiązują się z zadania, jakim jest zdobywanie goli. Dodatkowo w meczu z Zagłębiem bramkę strzelił Piotr Reiss, ikona poznańskiej lokomotywy. Ten symboliczny gol może znaczyć więcej niż się wydaje, to może być prawdziwy sygnał, że poznański miecz jest w stanie wyciąć wszystko i wszystkich, by na koniec sięgnąć po koronę i spokojnie zasiąść na tronie. Czy to możliwe? Przekonamy się 18 maja, bo właśnie wtedy Legia zmierzy się na swoim stadionie z Lechem. Kto komu zetnie głowę?

Ruch – Polonia

A to niespodzianka. Sądząc po ostatnich doniesieniach mediów, można było się spodziewać, że piłkarze wyjdą z czapeczkami do kibiców i będą prosić o parę groszy na chleb. Czytając informacje, co się dzieje w obu klubach, można było dojść do wniosku, że na boisko wyjdą jakieś chudziny, które wyglądają jak uciekinierzy z Oświęcimia. Tymczasem na boisko wyszli mężczyźni chcący uczciwie wykonać swój zawód i przy okazji dać trochę radości kibicom. Żaden z aktorów tego widowiska nie pozorował pracy, nikt nie marudził zamiast biegać, wszyscy chcieli zrobić coś pozytywnego i nie jest żadnym wstydem, że wysiłek piłkarzy Polonii nie przyniósł żadnego efektu. Taki jest sport.

Polska to taki kraj, w którym możesz podpisać umowę o pracę, potem właściwie tę pracę wykonać, a na koniec i tak możesz dostać soczystego kopniaka w cztery litery. Piłkarze to małe piwo, bo oni akurat mają z czego odłożyć, ale zasada jest dokładnie taka sama jak przy pracy budowlańca, handlowca, magazyniera czy innych zawodów. Jeśli ktoś podpisuje z Tobą umowę, zgodnie z którą masz biegać i udawać orangutana, to jeśli to robisz, otrzymujesz ustalone wcześniej wynagrodzenie.

Tu się kończy krucjata i zaczyna polityka. Na tym gruncie walczyć nie będziemy. Odkładamy więc na bok zakrwawiony miecz i zostawiamy na placu boju poobijaną tarczę. Lada chwila to samo zrobią piłkarze, którzy wyjadą na Cypr, do Mołdawii czy Białorusi. Wtedy dopiero będzie prawdziwy kabaret.