Klub z Sofii nazwany imieniem Wasyla Lewskiego, pierwszy bułgarski uczestnik fazy grupowej Ligi Mistrzów.
Lewski gra na stadionie im. Georgiego Asparuchowa, nazywanym od dawnej nazwy okolicy Gereną. Obiekt otwarto w marcu 1963 roku ligowym meczem ze Spartakiem Plewen, wygranym 4:0. Imię Asparuchowa nosi od 1990 roku.
W latach 1992–1998 stadion był zamknięty do przebudowy, a drużyna grała na Stadionie Narodowym. Prace długo stały z braku pieniędzy; ruszyły znowu w 1998 roku, gdy kibice zaczęli zbierać datki i pracować na budowie jako wolontariusze. Odnowiony stadion otwarto 5 maja 1999 roku meczem z Liteksem Łowecz, który rozstrzygał o mistrzostwie. Nową trybunę zachodnią na 6 tysięcy miejsc oddano w kwietniu 2016 roku.
Wcześniej klub miał własne boisko na części terenu, na którym stoi dziś Stadion Narodowy im. Wasyla Lewskiego. W kwietniu 2026 roku Lewski przedstawił projekt niemal całkowitej przebudowy Gereny.
Pierwsze koszulki z 1914 roku miały żółto-czerwone pionowe pasy i zostały sprowadzone z Bukaresztu. W 1919 roku trudno było o wielobarwne stroje, więc drużyna przeszła na niebieskie koszulki z białym kołnierzykiem. Od tego czasu Lewski gra na niebiesko, a jego piłkarzy nazywa się „sinite”, czyli „niebiescy”.
Klub założyło 24 maja 1914 roku od 20 do 30 uczniów, głównie z II Męskiego Gimnazjum w Sofii, na szkolnym boisku zwanym Mogiłką. Część z nich grała razem już od 1911 roku jako „Szósty tim”. Inni proponowali nazwy znanych zagranicznych klubów, ale przeszedł pomysł Borisa Wasilewa: patronem został Wasyl Lewski, nazywany Apostołem Wolności.
Pierwsze mistrzostwo Bułgarii Lewski zdobył w 1933 roku. W czasach komunistycznych władze kilka razy zmieniały jego nazwę. W styczniu 1969 roku połączono go ze Spartakiem Sofia i powstał Lewski-Spartak. Po finale Pucharu Bułgarii z CSKA w czerwcu 1985 roku, zakończonym bójką piłkarzy, decyzją KC partii komunistycznej rozwiązano oba kluby. Lewski grał potem jako Witosza, a kilku czołowych zawodników ukarano dyskwalifikacjami, które później cofnięto.
Wychowankiem Lewskiego był Georgi Asparuchow, ogłoszony najlepszym bułgarskim piłkarzem XX wieku. Zdobył z klubem trzy mistrzostwa, w 1965 roku był ósmy w plebiscycie Złotej Piłki i nie przyjął oferty Milanu. Zginął 30 czerwca 1971 roku w wypadku samochodowym razem z kolegą z drużyny Nikołą Kotkowem.
W europejskich pucharach Lewski dochodził do ćwierćfinałów. W 1970 roku w Pucharze Zdobywców Pucharów wygrał u siebie z Górnikiem Zabrze 3:2, ale w rewanżu w Chorzowie przegrał 1:2 i odpadł. W 1976 roku w ćwierćfinale Pucharu UEFA pokonał w Sofii Barcelonę z Johanem Cruijffem 5:4, lecz po porażce 0:4 w pierwszym meczu nie awansował.
Drużyna Stanimira Stoiłowa doszła w 2006 roku do ćwierćfinału Pucharu UEFA, w którym przegrała z Schalke 04. Kilka miesięcy później wyeliminowała Chievo Werona i jako pierwszy bułgarski klub awansowała do fazy grupowej Ligi Mistrzów.
Po mistrzostwie z 2009 roku klub długo czekał na trofeum. Przerwał tę serię w maju 2022 roku, gdy wygrał finał Pucharu Bułgarii z CSKA Sofia 1:0 po golu Ilijana Stefanowa. Na mistrzostwo czekał do 2 maja 2026 roku. Zespół Julio Velázqueza pokonał wtedy u siebie CSKA 1948 1:0 i na cztery kolejki przed końcem zapewnił sobie pierwszy tytuł od 17 lat, kończąc serię 14 mistrzostw Łudogorca Razgrad.
Największym rywalem jest CSKA Sofia. Wieczne derby, jak w Bułgarii nazywa się mecze obu klubów, rozgrywane są od 1948 roku. Najdłuższą historię ma jednak rywalizacja ze Slavią Sofia: latem 1914 roku Lewski pokonał jej rezerwy 1:0, a 1 kwietnia 1915 roku przegrał 0:1 z pierwszym zespołem.
