Nowy, 2016 rok zaczął się dla Leicester i Bournemouth podziałem punktów. Bohaterem beniaminka został Artur Boruc, który obronił rzut karny. „Lisy” zawiodły po raz kolejny.
Przed startem rozgrywek to spotkanie określilibyśmy zapewne mianem „meczu strachu”. Jednakże obecna sytuacja w tabeli obydwu zespołów jest o niebo lepsza niż przedsezonowe prognozy. Leicester to rewelacja sezonu, czarny koń rozgrywek. Jedynie o Bournemouth możemy mówić w kontekście walki o utrzymanie, a jak pokazują ostatnie wyniki zespołu Eddi’ego Howe’a, Bournemouth zasługuje na dłuższy romans z Premier League.
Na dwie godziny przed początkiem meczu w sieci pojawiła się informacja, że Jamie Vardy wystąpi w sobotnie popołudnie na King Power Stadium. Anglik po raz kolejny nie dał się chorobie i wybiegł w pierwszym składzie „Lisów”. Na ławce rezerwowych wicelidera Premier League zasiadł Marcin Wasilewski. W bramce beniaminka z Bournemouth stanął oczywiście Artur Boruc.
Ranieri uznał, że ustawienie 4-2-3-1, które zaproponował w spotkaniu z Manchesterem City, nie będzie odpowiednie na dzisiejszy pojedynek. Po „skoku w bok” z bodaj najpopularniejszym w Premier League rozwiązaniem taktycznym Włoch wrócił do ukochanego 4-4-2, dzięki któremu jego Leicester zajmuje drugie miejsce w tabeli. W składzie „Lisów” nie było żadnych zaskoczeń, w ataku obok Vardy’ego znalazło się miejsce dla Leonardo Ulloi.
Z kolei Eddie Howe postawił na sprawdzone 4-3-3 z szalenie mobilnym tercetem Stanislas – King – Ritchie. Na papierze bardzo solidnie wyglądała trójka w środku pola – Archer, Gosling i Surman. Od kilku spotkań młody menedżer stawia na identyczny układ zawodników, ale trudno się dziwić, przynosi to wymierne korzyści.
Początek meczu to prawdziwe „flaki z olejem”. Emocji było jak na lekarstwo, działo się mało, gdyby nie kubek kawy przy biurku, bardzo prawdopodobne, że ten tekst nigdy by nie powstał. Jednak w miarę upływu czasu piłkarze obudzili się z być może noworocznego letargu i przypomnieli sobie, jak gra się w futbol.
Zaczęło Leicester, które ni z tego, ni z owego stworzyło sobie okazję, po której konkurs na najpiękniejszą bramkę 2016 roku mielibyśmy rozstrzygnięty. Dośrodkowanie Albrightona znalazło Mahreza, jednak Algierczykowi zabrakło wykończenia. A wyglądało to tak.
https://vine.co/v/ibeMZTZiXYx
Bournemouth dłużej utrzymywało się przy piłce, spokojnie wymieniając podania w środkowej strefie, by w najmniej oczekiwanym momencie posłać, jakby powiedział Andrzej Strejlau, diagonalne podanie. Takiemu obrotowi spraw sprzyjała zaskakująco słaba dyspozycja skrajnych obrońców Leicester. Zarówno Fuchs, jak i Simpson mieli ogromne problemy z odpowiednim ustawieniem. Po jednej z takich akcji doskonałą okazję zmarnował King.
I właśnie tak wyglądała pierwsza połowa. Bournemouth miało większe posiadanie piłki, kulturą gry piłkarze beniaminka bili na głowę zespół pod wodzą Ranieriego. Ale za wrażenie artystyczne, jak dotąd, punktów nie przyznają, w futbolu wciąż najważniejsze są gole. Blisko zdobycia prowadzenia dla Leicester był nie kto inny jak Vardy, który mimo iż biegał zdecydowanie mniej niż zwykle, przeszkadzał rzadziej, to jednak wciąż był śmiertelnym zagrożeniem w polu karnym. Niczym magnes przyciągnął piłkę kopniętą przez Ullolę, doskonale przyjął, jednocześnie ogrywając obrońcę Bournemouth, jednak jego strzał „z czuba” ostemplował słupek bramki gości. Artur Boruc byłby bez szans.
