Legio, Europa czeka!

W tym roku wydaje się, że T-Mobile Ekstraklasa wchodzi powoli na normalne tory. Nie brakuje dziur takich jak dopuszczanie klubów bez płynności finansowej do startu w lidze, ale wydawać się może, że jeśli nie teraz, to kiedy? Po tytuł zmierza Legia Warszawa. I choć „Wojskowi” nie raz zaskakiwali wszystkich i potrafili zmarnować coś, czego nie roztrwoniliby nawet nasi politycy, to po przegraniu mistrzostwa tym razem byłoby tak spektakularne, że zgubienie punktów z Gibraltarem w nadchodzących eliminacjach nie byłoby niczym niesamowitym.

Stołeczna drużyna, wedle zapowiedzi Bogusława Leśnodorskiego, awans do LM ma wywalczyć w najbliższych trzech latach. Polski klub ma wreszcie prezesa, który, wydawać się może, realnie myśli o stworzeniu drużyny, która na lata zdominuje polski futbol. Jeśli wierzyć jego zapewnieniom, skończy się sprzedawanie zawodników za 2-3 mln euro i zacznie się wreszcie poważna piłka. Oby tylko te wielkie zapowiedzi nie zakończyły się klapą już teraz. Współwłaściciel Legii powiedział w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”, że „nie szuka ofert dla swoich piłkarzy”: – Nie wyobrażam sobie też, żebyśmy namawiali naszego zawodnika na to, aby poszedł do jakiegoś klubu tylko dlatego, że wykłada na stół kilka milionów. Tak się buduje prawdziwą wartość, dbamy o rozwój piłkarzy, nie robimy nic za ich plecami.

Problemem jest jednak to, że o polskiej piłce nie świadczy tylko Legia. To, że stołeczny klub może sobie pozwolić na rezygnację z ośmiu milionów złotych, to nie znaczy, że w przypadku takiej oferty zrezygnowałby chociażby Widzew Łódź. Na Zachodzie cały czas panuje stereotyp, że nasz zawodnik, to tani zawodnik. Za grającego dobrze w danej chwili młodzieżowca można zaoferować pieniądze, które chociażby w Rumunii zostałyby wyśmiane. Co zdaniem pana Leśnodorskiego powinno być wyznacznikiem i standardem przy okazji ruchów między klubami? – Ale jak trafia się super oferta, to w pewnych sytuacjach rozsądek podpowiada, że piłkarza trzeba sprzedać. Jeśli uważamy, że zawodnik w ostatnim półroczu zagrał na maksimum swoich możliwości i szansa na to, że powtórzy świetną rundą jest znikoma, jedynym sensownym rozwiązaniem jest transfer.

Kiedyś o tym, co jest bolączką polskiej piłki, mówił też Grzegorz Lato. „Ukochany” prezes polskich kibiców powiedział w grudniu 2009 roku, że „trzeba sobie zdać sprawę z tego, jakie są budżety naszych klubów”: – Póki nie zaangażują się wielkie firmy, póki nie powstaną stadiony jak na zachodzie Europy, tak to będzie wyglądało. Ci zawodnicy, którzy się wybiją w naszych klubach, szybko będą odchodzić za granicę – kończy Lato. Z tego, co mówił były piłkarz KSC Lokeren, zmieniło się jedno – stadiony. Mimo budowania pięknych obiektów, wciąż brakuje nam płynności finansowej, piłkarze dostają pieniądze z wielkim opóźnieniem (jeśli je otrzymują), a gdy już mamy większy talent to bardzo szybko go oddajemy – za grosze.

Wróćmy jeszcze raz do Legii Warszawa. Patrząc na ostatnią grę nowego mistrza Polski, trudno stwierdzić, czy jest to już drużyna na miarę Champions League. Na Pepsi Arena grają zawodnicy, którzy w większości stanowią o sile polskiej ligi. Wydaje mi się jednak, że chociażby Miro Radović czy Marek Saganowski nie są już zawodnikami, którzy zawojują europejskie salony. „Wojskowym” brakuje napastnika, ale czy 36-latek jest w stanie dorównać szybkościowo i kondycyjne nawet kontynentalnym średniakom? Podobne wątpliwości mam w przypadku Serba. 30-letniemu zawodnikowi nie można oddać umiejętności, jednak nie jest to raczej osoba, która w Lidze Mistrzów byłaby w stanie zrobić różnicę.

Cieszyć może, że coraz więcej naszych  zespołów stawia na młodych lub na „swoich”. Co prawda cały czas brakuje nam profesjonalnych akademii piłkarskich z prawdziwego zdarzenia, jednak jak widać, juniorzy powoli stają się najsilniejszymi ogniwami zespołów. Kosecki, Ojamaa, Żyro czy Duda wnoszą dużo do drużyny z Warszawy. Najlepsze recenzje zbiera ten ostatni. Wykupiony za 500 tys. euro pomocnik jest prawdopodobnie największym wygranym tej rundy. Czasami wydaje się, że jego niekonwencjonalne zachowania wyprzedzają rozum i gdy były zawodnik Koszyc mija rywala z piłką, to dopiero chwilę później zastanawia się, czy będzie miał komu tę futbolówkę dograć lub jak wykończyć akcję. Nie mówię, że to coś złego – naszej lidze brakuje takiej nonszalancji, młodzieńczej kreatywności i czasami wręcz bezczelnych ośmieszeń rywala. Polskiej piłce brakuje indywidualności – sztywne trzymanie się taktyki odbiera przyjemność z jej oglądania, a także sprawia, że cały czas jesteśmy daleko za europejską czołówką, która poszła do przodu. Pozostaje mieć nadzieję, że te czasy powoli się kończą, a casus Dudy sprawi, że trenerzy coraz częściej stawiać będą na dobrze prosperujących zawodników, bo to właśnie oni są kluczem do awansu do Champions League.

Nasza T-Mobile Ekstraklasa zmierza do pełnoletności. Jeśli Legia w tym roku nie awansuje do Ligi Mistrzów to od 18 lat nie będziemy mieli swojego reprezentanta w elitarnych rozgrywkach. Osiemnastka opijana nie będzie szampanem i innymi wyskokowymi napojami, a po raz kolejny pozostanie nam przełknięcie goryczy… Goryczy, której kibice mają już dość!