Derby Polski to jedno z najważniejszych spotkań w krajowym futbolu, w którym prestiż, historia i ambicje obu klubów odgrywają ogromną rolę. Lech Poznań i Legia Warszawa mają na koncie łącznie 25 tytułów mistrzowskich, a ich kibice od lat należą do najbardziej rozpoznawalnych w Polsce. Choć na papierze mocniejszą kadrą dysponuje „Kolejorz”, jego ostatnie występy w europejskich pucharach pozostawiają wiele do życzenia. Dwie dotkliwe porażki i remis w Lidze Europy sprawiły, że poznański zespół nie może być w pełni zadowolony ze swojej postawy na arenie międzynarodowej. Z kolei Legia Warszawa pod wodzą Marka Papszuna wyraźnie odżyła i od początku sezonu pozostaje niepokonana, pokazując, że również ma argumenty, by rywalizować z najlepszymi. Jak wyglądałaby wspólna jedenastka Lecha i Legii oraz która z drużyn miałaby w niej więcej przedstawicieli? Sprawdźmy, kto w takim zestawieniu miałby przewagę.
W polszczyźnie nie brakuje przysłów, które doskonale pasują do różnych sytuacji. Jednym z nich jest: „Dwa koguty na jednym śmietniku się nie zgodzą” – powiedzenie idealnie oddające charakter nadchodzącego starcia Legii Warszawa z Lechem Poznań.
Tytułowy „śmietnik” możemy metaforycznie utożsamić z PKO BP Ekstraklasą, stanowiącą terytorium rywalizacji dwóch piłkarskich hegemonów. Koguty symbolizują natomiast kluby, które od lat walczą o dominację na krajowej scenie. Przez wiele sezonów ich bezpośrednie starcia kojarzyły się z najwyższym poziomem sportowym, wielkimi budżetami i kibicami godnie reprezentującymi Polskę w Europie. W ostatnich latach rzeczywistość nie zawsze odpowiadała temu obrazowi. Tym razem jednak zarówno Lech, jak i Legia prezentują w lidze wysoką formę, co dodatkowo podgrzewa atmosferę przed nadchodzącym klasykiem.
Na czym będzie polegać to zestawienie?
Żeby uzmysłowić sobie, na czym „moja” łączona jedenastka będzie polegać, zdefiniujmy kilka kryteriów. Jednym z nich będzie limit minut. W moim zestawieniu pod uwagę weźmiemy zawodników, którzy w tym sezonie zagrali przynajmniej 75% minut (675 minut). Dodatkowo w końcowym łączonym zestawieniu nie będzie miejsca dla piłkarzy kontuzjowanych i wykluczonych z różnych dodatkowych względów.
Jeśli chodzi natomiast o sam skład, to wytypuję za chwilę całą jedenastkę piłkarzy, którymi będzie sterował subiektywnie wybrany trener, oraz trzech zawodników rezerwowych, którzy nie znaleźli się w składzie, a zasłużyli na wyróżnienie. Chciałbym zaznaczyć w tym miejscu, że zestawienie przygotowane przeze mnie ma wyłącznie charakter publicystyczny i czysto subiektywny, a brana pod uwagę jest tylko obecna forma piłkarzy obu zespołów.
Bramkarz
Na pozycji bramkarza stawiam na Otto Hindricha z Legii Warszawa, który nieznacznie wygrywa statystyczne porównanie z Mateuszem Lisem. Rumun w 24 meczach zachował osiem czystych kont, a jego skuteczność obron wynosi około 78%. Dodatkowo współczynnik powstrzymanych goli Hindricha to +4,1, podczas gdy u Lisa wynosi -2,5. Bramkarz Legii notuje również więcej interwencji – średnio 3,2 na mecz. Dodatkowo lepiej wypada pod względem długich podań i ich celności.
Młody pasjonat dziennikarstwa, który marzy o pracy w mediach. Zajmuję się polską piłką klubową. Najbliżej mojemu sercu jest Betclic 1. Liga i ekstraklasa, gdzie skupiam się na oglądaniu drużyn z Śląska. Lubię w wolnym czasie obejrzeć sobie mecz francuskiej Ligue 1 oraz hiszpańskiej Laliga. Całe moje życie jest podporządkowane piłce nożnej.
Nie umniejsza to jednak dokonań Lisa, który w meczu z Sunderlandem zaliczył aż siedem interwencji, pomagając Lechowi wywalczyć remis. Jednak patrząc szerokokątnie na występy Lisa z początku sezonu, należy sobie powiedzieć jasno. Nie były to występy, jakich się po nim spodziewano, gdy przychodził do Lecha z Goztepe. Dlatego w tym zestawieniu nieznacznie wygrywa Hindrich.
Obrońcy
Piątkowski jest dla mnie naturalnym liderem środka – wystąpił w 10 ligowych meczach i spędził na boisku 897 minut. Po drugiej stronie stawiam na Mońkę, który jest jednym z największych pozytywów Lecha w ostatnich miesiącach. 19-letni obrońca praktycznie nie wypada ze składu, a w samej polskiej ekstraklasie uzbierał już 810 minut. Gurgul daje natomiast coś więcej niż samą stabilność. Lewonożny defensor ma już dwie asysty w lidze, 83,4% celnych podań i 12 kluczowych podań, więc nie ogranicza się wyłącznie do bronienia. Według mnie jest to właśnie najlepszy lewy obrońca w polskiej ekstraklasie.
Całość uzupełnia Pereira, którego obecność jest dla mnie właściwie obowiązkowa. Portugalczyk nie ma za sobą idealnego sezonu, ale nadal daje Lechowi coś, czego trudno szukać u wielu bocznych obrońców. Ma umiejętność kreowania gry. Cztery asysty w lidze i 24 udane odbiory w ostatnich 10 meczach dobrze pokazują, że jego wpływ nie kończy się na własnej połowie.
Pomocnicy
W środku pola postawiłem na Rafała Augustyniaka, Antoniego Kozubala i Pablo Rodrígueza. To połączenie doświadczenia, pracy i jakości z piłką.
Augustyniak jest tutaj trochę zawodnikiem od czarnej roboty, ale w tym sezonie trudno przejść obok jego liczb obojętnie. W 11 meczach PKO BP Ekstraklasy zdobył cztery bramki i dołożył dwie asysty, a do tego rozegrał każdą możliwą minutę. Co ważne, jego rola w Legii mocno się zmieniła. Po przesunięciu niżej i większym zaufaniu stał się jednym z liderów zespołu.
Mateusz Kostrzewa
Kozubal z kolei nie jest wyborem pod same liczby. To zawodnik, którego wartość widać przede wszystkim w organizacji gry i pracy w środku pola. Ma już doświadczenie w grze na pozycji numer „6”, choć naturalnie jest bardziej „ósemką” i właśnie dlatego jego obecność obok Augustyniaka daje temu zestawieniu równowagę.
No i jest jeszcze Pablo Rodríguez, czyli zawodnik, którego po prostu nie dało się pominąć. Hiszpan ma obecnie sześć goli i sześć asyst w PKO BP Ekstraklasie, co daje mu aż 12 bezpośrednich udziałów przy bramkach – najwięcej w całej lidze. Do tego jest w czołówce piłkarzy mających najwięcej wkładu w zdobywanie bramek w najlepszych ligach Europy. To właśnie on ma być w tej pomocy człowiekiem od ostatniego podania, wejścia w pole karne i zrobienia czegoś nieoczywistego.
Napastnicy
Z przodu zdecydowałem się na Patrika Walemarka, Łukasza Zjawińskiego i Daniela Hakansa.
Tutaj najważniejsza była dla mnie różnorodność. Walemark jest zawodnikiem, który w tym sezonie daje Lechowi konkretne liczby – pięć goli i trzy asysty w lidze. To nie jest skrzydłowy, który tylko efektownie wygląda z piłką przy nodze, ale zawodnik realnie przekładający swoją grę na bramki. Jeśli weźmiemy pod uwagę jego występy w reprezentacji Szwecji, to dojdziemy do wniosku, że jest to najlepszy skrzydłowy naszej ekstraklasy.
Mateusz Kostrzewa | Legia Warszawa
Zjawiński ma natomiast pełnić funkcję klasycznej „dziewiątki”. W 10 ligowych spotkaniach strzelił cztery gole, a jego skuteczność pokazuje, że potrafi być groźny, kiedy dostaje swoje sytuacje. Hakans jest tutaj wyborem przede wszystkim ze względu na dynamikę i uniwersalność. Fin może występować zarówno na skrzydle, jak i bliżej środka, a w obecnym sezonie w PKO BP Ekstraklasie zanotował dwie asysty w zaledwie 177 minutach.
Do tego dołożył dwa gole w eliminacjach Ligi Europy. To zawodnik, który nie potrzebuje wielu minut, żeby zrobić różnicę – potrafi przyspieszyć akcję, wejść w wolną przestrzeń i dać drużynie coś innego niż bardziej pozycyjni zawodnicy. Właśnie dlatego w mojej jedenastce znalazł się przed Palmą, który po udanym zeszłym sezonie teraz prezentuje się fatalnie.
Trener
Tutaj miałem chyba największy dylemat, bo Frederiksenowi po prostu należy się ogromny szacunek. Z Lechem zdobył mistrzostwo Polski i zapewnił klubowi awans do fazy ligowej Ligi Europy. Więc trudno przejść obok tego obojętnie. Ostatecznie postawiłem jednak na Marka Papszuna. Z jednej strony dlatego, że Legia w tym sezonie nie przegrała jeszcze ligowego meczu. Z drugiej natomiast i chyba przede wszystkim dlatego, co udało mu się zrobić z tym zespołem. Mam wrażenie, że Papszun stworzył z Legii kolektyw. Drużynę, która może nie zawsze zachwyca, ale jest niewygodna dla każdego rywala, potrafi wygrywać mecze i przede wszystkim bardzo trudno ją złamać.
Oskar Kaczmarczyk / TrybunaFoto
W pewnym sensie zrobił coś z niczego, bo przed startem sezonu trudno było stawiać Legię w roli zespołu, który będzie tak regularny. Dzisiaj to drużyna mająca swoją tożsamość, charakter i wyraźny pomysł na grę. Dlatego mimo ogromnych dokonań Frederiksena, bardziej doceniam pracę Papszuna – za to, jak szybko potrafił zbudować zespół, który stał się trudnym rywalem praktycznie dla każdego.
Trzej wyróżnieni na ławce
Na ławce chciałem mieć przede wszystkim zawodników, którzy mogą zmienić przebieg spotkania, a nie po prostu kolejne znane nazwiska.
Allahyar Sayyadmanesh jest tutaj chyba najbardziej oczywistym wyborem. Irańczyk zdobył w tym sezonie pięć ligowych bramek w zaledwie 454 minutach, co daje niemal gola na 90 minut, a do tego oddał 16 strzałów, z czego dziewięć było celnych. To idealny zawodnik na moment, w którym trzeba zwiększyć tempo i bezpośredniość. Z całą pewnością mógłby znaleźć się w pierwszym składzie i raczej nikt nie byłby tym zaskoczony.
Zbigniew.H
Mikael Ishak daje z kolei doświadczenie i spokój pod bramką – trzy gole i trzy asysty w lidze, a także aż 11 dogodnych sytuacji pokazują, że nadal potrafi być bardzo groźny.
Trzecim wyborem jest Rafał Adamski, który może być trochę mniej oczywistym nazwiskiem, ale właśnie dlatego chciałem go wyróżnić. W 10 ligowych meczach Legii zdobył cztery bramki, mimo że spędził na boisku tylko około 540 minut. To zawodnik, którego można wprowadzić w drugiej połowie i liczyć na świeżość oraz konkretną pracę w polu karnym. Ma on jednak swoją jedną wadę. Jest bardzo niechlujny w swoim graniu. Do tego dochodzi nieregularność, która spowodowała, że znalazł się na ławce.
Taka ławka daje mi przede wszystkim możliwość zmiany charakteru ofensywy bez konieczności całkowitego przemeblowania zespołu.
Derby Polski to jedno z najważniejszych spotkań w krajowym futbolu, w którym prestiż, historia i ambicje obu klubów odgrywają ogromną rolę. Lech Poznań i Legia Warszawa mają na koncie łącznie 25 tytułów mistrzowskich, a ich kibice od lat należą do najbardziej rozpoznawalnych w Polsce. Choć na papierze mocniejszą kadrą dysponuje „Kolejorz”, jego ostatnie występy w europejskich pucharach pozostawiają wiele do życzenia. Dwie dotkliwe porażki i remis w Lidze Europy sprawiły, że poznański zespół nie może być w pełni zadowolony ze swojej postawy na arenie międzynarodowej. Z kolei Legia Warszawa pod wodzą Marka Papszuna wyraźnie odżyła i od początku sezonu pozostaje niepokonana, pokazując, że również ma argumenty, by rywalizować z najlepszymi. Jak wyglądałaby wspólna jedenastka Lecha i Legii oraz która z drużyn miałaby w niej więcej przedstawicieli? Sprawdźmy, kto w takim zestawieniu miałby przewagę.
W polszczyźnie nie brakuje przysłów, które doskonale pasują do różnych sytuacji. Jednym z nich jest: „Dwa koguty na jednym śmietniku się nie zgodzą” – powiedzenie idealnie oddające charakter nadchodzącego starcia Legii Warszawa z Lechem Poznań.
Tytułowy „śmietnik” możemy metaforycznie utożsamić z PKO BP Ekstraklasą, stanowiącą terytorium rywalizacji dwóch piłkarskich hegemonów. Koguty symbolizują natomiast kluby, które od lat walczą o dominację na krajowej scenie. Przez wiele sezonów ich bezpośrednie starcia kojarzyły się z najwyższym poziomem sportowym, wielkimi budżetami i kibicami godnie reprezentującymi Polskę w Europie. W ostatnich latach rzeczywistość nie zawsze odpowiadała temu obrazowi. Tym razem jednak zarówno Lech, jak i Legia prezentują w lidze wysoką formę, co dodatkowo podgrzewa atmosferę przed nadchodzącym klasykiem.
Na czym będzie polegać to zestawienie?
Żeby uzmysłowić sobie, na czym „moja” łączona jedenastka będzie polegać, zdefiniujmy kilka kryteriów. Jednym z nich będzie limit minut. W moim zestawieniu pod uwagę weźmiemy zawodników, którzy w tym sezonie zagrali przynajmniej 75% minut (675 minut). Dodatkowo w końcowym łączonym zestawieniu nie będzie miejsca dla piłkarzy kontuzjowanych i wykluczonych z różnych dodatkowych względów.
Jeśli chodzi natomiast o sam skład, to wytypuję za chwilę całą jedenastkę piłkarzy, którymi będzie sterował subiektywnie wybrany trener, oraz trzech zawodników rezerwowych, którzy nie znaleźli się w składzie, a zasłużyli na wyróżnienie. Chciałbym zaznaczyć w tym miejscu, że zestawienie przygotowane przeze mnie ma wyłącznie charakter publicystyczny i czysto subiektywny, a brana pod uwagę jest tylko obecna forma piłkarzy obu zespołów.
Bramkarz
Na pozycji bramkarza stawiam na Otto Hindricha z Legii Warszawa, który nieznacznie wygrywa statystyczne porównanie z Mateuszem Lisem. Rumun w 24 meczach zachował osiem czystych kont, a jego skuteczność obron wynosi około 78%. Dodatkowo współczynnik powstrzymanych goli Hindricha to +4,1, podczas gdy u Lisa wynosi -2,5. Bramkarz Legii notuje również więcej interwencji – średnio 3,2 na mecz. Dodatkowo lepiej wypada pod względem długich podań i ich celności.
Nie umniejsza to jednak dokonań Lisa, który w meczu z Sunderlandem zaliczył aż siedem interwencji, pomagając Lechowi wywalczyć remis. Jednak patrząc szerokokątnie na występy Lisa z początku sezonu, należy sobie powiedzieć jasno. Nie były to występy, jakich się po nim spodziewano, gdy przychodził do Lecha z Goztepe. Dlatego w tym zestawieniu nieznacznie wygrywa Hindrich.
Obrońcy
Piątkowski jest dla mnie naturalnym liderem środka – wystąpił w 10 ligowych meczach i spędził na boisku 897 minut. Po drugiej stronie stawiam na Mońkę, który jest jednym z największych pozytywów Lecha w ostatnich miesiącach. 19-letni obrońca praktycznie nie wypada ze składu, a w samej polskiej ekstraklasie uzbierał już 810 minut. Gurgul daje natomiast coś więcej niż samą stabilność. Lewonożny defensor ma już dwie asysty w lidze, 83,4% celnych podań i 12 kluczowych podań, więc nie ogranicza się wyłącznie do bronienia. Według mnie jest to właśnie najlepszy lewy obrońca w polskiej ekstraklasie.
Całość uzupełnia Pereira, którego obecność jest dla mnie właściwie obowiązkowa. Portugalczyk nie ma za sobą idealnego sezonu, ale nadal daje Lechowi coś, czego trudno szukać u wielu bocznych obrońców. Ma umiejętność kreowania gry. Cztery asysty w lidze i 24 udane odbiory w ostatnich 10 meczach dobrze pokazują, że jego wpływ nie kończy się na własnej połowie.
Pomocnicy
W środku pola postawiłem na Rafała Augustyniaka, Antoniego Kozubala i Pablo Rodrígueza. To połączenie doświadczenia, pracy i jakości z piłką.
Augustyniak jest tutaj trochę zawodnikiem od czarnej roboty, ale w tym sezonie trudno przejść obok jego liczb obojętnie. W 11 meczach PKO BP Ekstraklasy zdobył cztery bramki i dołożył dwie asysty, a do tego rozegrał każdą możliwą minutę. Co ważne, jego rola w Legii mocno się zmieniła. Po przesunięciu niżej i większym zaufaniu stał się jednym z liderów zespołu.
Mateusz Kostrzewa
Kozubal z kolei nie jest wyborem pod same liczby. To zawodnik, którego wartość widać przede wszystkim w organizacji gry i pracy w środku pola. Ma już doświadczenie w grze na pozycji numer „6”, choć naturalnie jest bardziej „ósemką” i właśnie dlatego jego obecność obok Augustyniaka daje temu zestawieniu równowagę.
No i jest jeszcze Pablo Rodríguez, czyli zawodnik, którego po prostu nie dało się pominąć. Hiszpan ma obecnie sześć goli i sześć asyst w PKO BP Ekstraklasie, co daje mu aż 12 bezpośrednich udziałów przy bramkach – najwięcej w całej lidze. Do tego jest w czołówce piłkarzy mających najwięcej wkładu w zdobywanie bramek w najlepszych ligach Europy. To właśnie on ma być w tej pomocy człowiekiem od ostatniego podania, wejścia w pole karne i zrobienia czegoś nieoczywistego.
Napastnicy
Z przodu zdecydowałem się na Patrika Walemarka, Łukasza Zjawińskiego i Daniela Hakansa.
Tutaj najważniejsza była dla mnie różnorodność. Walemark jest zawodnikiem, który w tym sezonie daje Lechowi konkretne liczby – pięć goli i trzy asysty w lidze. To nie jest skrzydłowy, który tylko efektownie wygląda z piłką przy nodze, ale zawodnik realnie przekładający swoją grę na bramki. Jeśli weźmiemy pod uwagę jego występy w reprezentacji Szwecji, to dojdziemy do wniosku, że jest to najlepszy skrzydłowy naszej ekstraklasy.
Mateusz Kostrzewa | Legia Warszawa
Zjawiński ma natomiast pełnić funkcję klasycznej „dziewiątki”. W 10 ligowych spotkaniach strzelił cztery gole, a jego skuteczność pokazuje, że potrafi być groźny, kiedy dostaje swoje sytuacje. Hakans jest tutaj wyborem przede wszystkim ze względu na dynamikę i uniwersalność. Fin może występować zarówno na skrzydle, jak i bliżej środka, a w obecnym sezonie w PKO BP Ekstraklasie zanotował dwie asysty w zaledwie 177 minutach.
Do tego dołożył dwa gole w eliminacjach Ligi Europy. To zawodnik, który nie potrzebuje wielu minut, żeby zrobić różnicę – potrafi przyspieszyć akcję, wejść w wolną przestrzeń i dać drużynie coś innego niż bardziej pozycyjni zawodnicy. Właśnie dlatego w mojej jedenastce znalazł się przed Palmą, który po udanym zeszłym sezonie teraz prezentuje się fatalnie.
Trener
Tutaj miałem chyba największy dylemat, bo Frederiksenowi po prostu należy się ogromny szacunek. Z Lechem zdobył mistrzostwo Polski i zapewnił klubowi awans do fazy ligowej Ligi Europy. Więc trudno przejść obok tego obojętnie. Ostatecznie postawiłem jednak na Marka Papszuna. Z jednej strony dlatego, że Legia w tym sezonie nie przegrała jeszcze ligowego meczu. Z drugiej natomiast i chyba przede wszystkim dlatego, co udało mu się zrobić z tym zespołem. Mam wrażenie, że Papszun stworzył z Legii kolektyw. Drużynę, która może nie zawsze zachwyca, ale jest niewygodna dla każdego rywala, potrafi wygrywać mecze i przede wszystkim bardzo trudno ją złamać.
Oskar Kaczmarczyk / TrybunaFoto
W pewnym sensie zrobił coś z niczego, bo przed startem sezonu trudno było stawiać Legię w roli zespołu, który będzie tak regularny. Dzisiaj to drużyna mająca swoją tożsamość, charakter i wyraźny pomysł na grę. Dlatego mimo ogromnych dokonań Frederiksena, bardziej doceniam pracę Papszuna – za to, jak szybko potrafił zbudować zespół, który stał się trudnym rywalem praktycznie dla każdego.
Trzej wyróżnieni na ławce
Na ławce chciałem mieć przede wszystkim zawodników, którzy mogą zmienić przebieg spotkania, a nie po prostu kolejne znane nazwiska.
Allahyar Sayyadmanesh jest tutaj chyba najbardziej oczywistym wyborem. Irańczyk zdobył w tym sezonie pięć ligowych bramek w zaledwie 454 minutach, co daje niemal gola na 90 minut, a do tego oddał 16 strzałów, z czego dziewięć było celnych. To idealny zawodnik na moment, w którym trzeba zwiększyć tempo i bezpośredniość. Z całą pewnością mógłby znaleźć się w pierwszym składzie i raczej nikt nie byłby tym zaskoczony.
Zbigniew.H
Mikael Ishak daje z kolei doświadczenie i spokój pod bramką – trzy gole i trzy asysty w lidze, a także aż 11 dogodnych sytuacji pokazują, że nadal potrafi być bardzo groźny.
Trzecim wyborem jest Rafał Adamski, który może być trochę mniej oczywistym nazwiskiem, ale właśnie dlatego chciałem go wyróżnić. W 10 ligowych meczach Legii zdobył cztery bramki, mimo że spędził na boisku tylko około 540 minut. To zawodnik, którego można wprowadzić w drugiej połowie i liczyć na świeżość oraz konkretną pracę w polu karnym. Ma on jednak swoją jedną wadę. Jest bardzo niechlujny w swoim graniu. Do tego dochodzi nieregularność, która spowodowała, że znalazł się na ławce.
Taka ławka daje mi przede wszystkim możliwość zmiany charakteru ofensywy bez konieczności całkowitego przemeblowania zespołu.