Nowy Lech, stara rzeczywistość. Czy zespół Bjelicy ma przyszłość?

Oceniamy zawodników w rewanżu z Utrechtem

W drugim spotkaniu eliminacji LE defensywa Lecha zagrała dużo poniżej oczekiwań. Widoczny był brak pewności obrońców. Konsekwencją były stracone dwie bramki, które zaważyły o braku awansu. Łukasz Trałka i Aztiz Tettech zagrali jeden z gorszych meczów. Co w przypadku Łukasza może dziwić, bo przyzwyczaił nas do dobrych występów. Najsłabszym ogniwem poznańskiej ofensywy był Mario Šitum, który zaliczył przeciętny występ. Na pochwałę zasługuje za to dwójka Majewski–Makuszewski. Obaj byli bardzo aktywni i budowali groźne ataki Lecha. Gytkjaer, choć zdobył dwie bramki, miał dużo więcej sytuacji. Dobrą zmianę dał Nicklas Bärkroth, który zastąpił Situma. Przebojowo wszedł w mecz, był bardzo aktywny i rozkręcił lewe skrzydło „Kolejorza”. Nasuwa się pytanie, czy Szwed nie powinien grać od początku? Nicki Nielsen zastąpił Tetteha w końcówce i wzmocnił siłę ataku, choć wydaje się, że za późno. Niestety, Deniss Rakels po raz kolejny nic nie wniósł do gry Lecha.

Czarna seria

O ile postawę „Kolejorza” w Lidze Europy da się jeszcze obronić, o tyle gry w pucharowym meczu z Pogonią nie bardzo. Lechici zlekceważyli będącą w słabej formie Pogoń i zostali brutalnie skarceni. Z zespołem pokroju „Portowców” nie można wygrać, grając na 70% możliwości, kwituje Bjelica. Trudno się nie zgodzić, Lech najwyraźniej zaangażowanie zostawił w Poznaniu. Z pewnością krytyczne głosy wokół postawy zespołu nie wpłynęły pozytywnie na drużynę. Bolesna porażka w Szczecinie zaostrza rozgoryczenie kibiców „Kolejorza”, a przed ekipą z Poznania trudne chwile – sezon jeszcze na dobre się nie rozpoczął, a im pozostała już tylko liga.

Apel o rozsądek

Lech przeszedł znaczącą przebudowę – odeszło kilka kluczowych w poprzednim sezonie nazwisk, a przyszła spora grupa nowych zawodników. Drużyna potrzebuje czasu, by, mówiąc wprost, dotrzeć się. Budowa zespołu jest czasochłonnym przedsięwzięciem, a o tym chyba wszyscy zapomnieli. Nie można pracy trenera skreślać przez brak awansu w Lidze Europy, który de facto był bardzo blisko. Drużyna jest w lekkim dołku, skutkiem tego jest porażka w pucharze. Jednak słabszy moment w funkcjonowaniu drużyny to nic nadzwyczajnego – najważniejsze, by przywrócić zespół na właściwie tory. Najbardziej trafne wydaje się powiedzenie, że prawdziwych mężczyzn nie poznaje się po tym, jak zaczynają, ale po tym, jak kończą. Bjelica stanął przed bardzo trudnym zadaniem ukształtowania drużyny od nowa. Już do tej pory Chorwat zrobił wiele dobrego dla Lecha z myślą o dalszej perspektywie funkcjonowania zespołu – wypromował Bednarka, Kownackiego i Kędziorę, dzięki czemu Lech zainkasował około 40 milionów złotych. Szkoleniowiec jest profesjonalistą i docenia ciężką pracę na treningach – powracający z wypożyczenia (Podbeskidzie) Robert Gumny wywalczył sobie miejsce w pierwszym składzie. 19-latek przedłużył kontrakt do 2021 roku, co oznacza że Lech ma kolejny młody talent. Kolejnym wyróżniającym się młodzianem jest Kamil Jóźwiak, który również dostaje szansę gry. Ostatnio zdobył nawet bramkę z Cracovią.

Nie dajmy się zwariować

Lech to zespół zbudowany na zdrowych zasadach, przede wszystkim poukładany od podstaw przez Nenada Bjelicę. Większość nowych zawodników jest wartością dodaną, podnieśli poziom kadry „Kolejorza”. Trener daje szansę tym, którzy są w formie i obecnie prezentują się najlepiej, a nie za nazwisko lub paszport, dlatego to zmiana na ławce trenerskiej zdaje się być najlepszą zmianą ostatnich lat. Bjelica ma umowę ważną do czerwca 2018 roku – pozwólmy mu ją wypełnić, a dopiero później oceniajmy. Może się bowiem okazać, że Lech zdobędzie tytuł i stanie przed szansą gry w Lidze Mistrzów, a Chorwat stanie się bohaterem poznaniaków. Trochę to wszystko przypomina swego rodzaju sinusoidę – nie dajmy się zwariować.

• Lech Poznań
• Nenad Bjelica
• Kamil Jóźwiak
• Robert Gumny
• Pogoń Szczecin
• Utrecht

Oceniamy zawodników w rewanżu z Utrechtem

W drugim spotkaniu eliminacji LE defensywa Lecha zagrała dużo poniżej oczekiwań. Widoczny był brak pewności obrońców. Konsekwencją były stracone dwie bramki, które zaważyły o braku awansu. Łukasz Trałka i Aztiz Tettech zagrali jeden z gorszych meczów. Co w przypadku Łukasza może dziwić, bo przyzwyczaił nas do dobrych występów. Najsłabszym ogniwem poznańskiej ofensywy był Mario Šitum, który zaliczył przeciętny występ. Na pochwałę zasługuje za to dwójka Majewski–Makuszewski. Obaj byli bardzo aktywni i budowali groźne ataki Lecha. Gytkjaer, choć zdobył dwie bramki, miał dużo więcej sytuacji. Dobrą zmianę dał Nicklas Bärkroth, który zastąpił Situma. Przebojowo wszedł w mecz, był bardzo aktywny i rozkręcił lewe skrzydło „Kolejorza”. Nasuwa się pytanie, czy Szwed nie powinien grać od początku? Nicki Nielsen zastąpił Tetteha w końcówce i wzmocnił siłę ataku, choć wydaje się, że za późno. Niestety, Deniss Rakels po raz kolejny nic nie wniósł do gry Lecha.

Czarna seria

O ile postawę „Kolejorza” w Lidze Europy da się jeszcze obronić, o tyle gry w pucharowym meczu z Pogonią nie bardzo. Lechici zlekceważyli będącą w słabej formie Pogoń i zostali brutalnie skarceni. Z zespołem pokroju „Portowców” nie można wygrać, grając na 70% możliwości, kwituje Bjelica. Trudno się nie zgodzić, Lech najwyraźniej zaangażowanie zostawił w Poznaniu. Z pewnością krytyczne głosy wokół postawy zespołu nie wpłynęły pozytywnie na drużynę. Bolesna porażka w Szczecinie zaostrza rozgoryczenie kibiców „Kolejorza”, a przed ekipą z Poznania trudne chwile – sezon jeszcze na dobre się nie rozpoczął, a im pozostała już tylko liga.

Apel o rozsądek

Lech przeszedł znaczącą przebudowę – odeszło kilka kluczowych w poprzednim sezonie nazwisk, a przyszła spora grupa nowych zawodników. Drużyna potrzebuje czasu, by, mówiąc wprost, dotrzeć się. Budowa zespołu jest czasochłonnym przedsięwzięciem, a o tym chyba wszyscy zapomnieli. Nie można pracy trenera skreślać przez brak awansu w Lidze Europy, który de facto był bardzo blisko. Drużyna jest w lekkim dołku, skutkiem tego jest porażka w pucharze. Jednak słabszy moment w funkcjonowaniu drużyny to nic nadzwyczajnego – najważniejsze, by przywrócić zespół na właściwie tory. Najbardziej trafne wydaje się powiedzenie, że prawdziwych mężczyzn nie poznaje się po tym, jak zaczynają, ale po tym, jak kończą. Bjelica stanął przed bardzo trudnym zadaniem ukształtowania drużyny od nowa. Już do tej pory Chorwat zrobił wiele dobrego dla Lecha z myślą o dalszej perspektywie funkcjonowania zespołu – wypromował Bednarka, Kownackiego i Kędziorę, dzięki czemu Lech zainkasował około 40 milionów złotych. Szkoleniowiec jest profesjonalistą i docenia ciężką pracę na treningach – powracający z wypożyczenia (Podbeskidzie) Robert Gumny wywalczył sobie miejsce w pierwszym składzie. 19-latek przedłużył kontrakt do 2021 roku, co oznacza że Lech ma kolejny młody talent. Kolejnym wyróżniającym się młodzianem jest Kamil Jóźwiak, który również dostaje szansę gry. Ostatnio zdobył nawet bramkę z Cracovią.

Nie dajmy się zwariować

Lech to zespół zbudowany na zdrowych zasadach, przede wszystkim poukładany od podstaw przez Nenada Bjelicę. Większość nowych zawodników jest wartością dodaną, podnieśli poziom kadry „Kolejorza”. Trener daje szansę tym, którzy są w formie i obecnie prezentują się najlepiej, a nie za nazwisko lub paszport, dlatego to zmiana na ławce trenerskiej zdaje się być najlepszą zmianą ostatnich lat. Bjelica ma umowę ważną do czerwca 2018 roku – pozwólmy mu ją wypełnić, a dopiero później oceniajmy. Może się bowiem okazać, że Lech zdobędzie tytuł i stanie przed szansą gry w Lidze Mistrzów, a Chorwat stanie się bohaterem poznaniaków. Trochę to wszystko przypomina swego rodzaju sinusoidę – nie dajmy się zwariować.