Kryzys po londyńsku

Jeśli Arsenal już swój tegoroczny pogrzeb odprawił, to, pozostając przy nomenklaturze związanej ze śmiercią (notabene, idealnie pasującej do takich rozważań), Chelsea swoją egzekucję na razie odroczyła do 14 marca, z niewielką nadzieją na ułaskawienie w ostatniej chwili. W lidze „The Blues” są w identycznej sytuacji jak lokalni rywale (a nawet gorszej, bo ich bilans bramkowy wygląda mniej okazale), o przejście do FA Cup bić się będą musieli na boisku drugoligowego rywala (nawet jego u siebie nie zdołali ograć), a wczoraj w Neapolu sami wprowadzili się w stan śmierci klinicznej, jeśli chodzi o Ligę Mistrzów.

Na San Paolo przyjezdni z oderwanej od kontynentu wyspy byli po prostu gorsi. I to nie o klasę, a przynajmniej o dwie. Cavani i Lavezzi spokojnie mogli ustrzelić po hat-tricku, Maggio zamiast do pustej bramki kopnął w dogodnej sytuacji w Ashleya Cole’a, a jedyny gol dla przyjezdnych padł dzięki – o, ironio, ściany nie zawsze pomagają gospodarzom – dziurze w boisku. Czas najwyższy chyba skrytykować menedżera „Niebieskich” zanim jeszcze, mimo wszystkich zapewnień Abramowicza, jak i samego AVB, można w ogóle tak o nim mówić.

Villas-Boas się gubi. Ewidentnie jest jak dziecko we mgle – i to gęstej jak mleko. Od przybycia na Stamford Bridge podjął chyba więcej bzdurnych decyzji niż w całym swoim życiu. Od zakazu parkowania Alexowi i Anelce samochodów na parkingu pierwszej drużyny, gdy ci musieli ćwiczyć z juniorami, zaczynając, na stwierdzeniu, że nie potrzebuje wsparcia piłkarzy, skoro wierzy w niego właściciel, kończąc.

Portugalczyk nie zmienił też za bardzo taktyki w ataku. Nadal polega ona w większości na czymś w rodzaju „laga na Drogbę i niech się dzieje wola nieba”, choć już od czasu do czasu widać przebłyski. Szczególnie kiedy Juan Mata nie gra bez sensu na lewym skrzydle, tylko jako rozgrywający. Wydaje się, że Portugalczyk chce nieco zmienić system 4-3-3 na 4-2-3-1, ale nie może tego robić, wystawiając na pozycjach pivotów Meirelesa i Ramiresa, czyli dwóch najgorszych defensywnych pomocników w swojej kadrze. Tym bardziej, jeśli ławkę grzeją akurat Essien i Obi Mikel. Poza tym, fatalna jest gra w obronie. AVB chciał większej agresji od defensorów, ale skutkowało to tym, że ci nie nadążali za szybszymi napastnikami i bramki wpadały pięć razy częściej niż zwykle. Ostatnio nieco odszedł od tej koncepcji, ale obrona nie tworzy monolitu, szczególnie kiedy brak w jej szeregach Johna Terry’ego.

AVB popełnia też gafy w mediach. O tej z poparciem Romana już wspomniałem, a na przykład po starciu z Napoli Portugalczyk twierdził, że Chelsea miała wcale nie mniej sytuacji od przeciwników, po prostu szwankowała skuteczność (czy tylko mnie wydaje się, że oglądałem inny mecz?). Oczywiście, zdaje się, że w szatni jest dużo bardziej stanowczy, gwiazdy ze starej gwardii czy Fernando Torres często siadają na ławce, a nie każdy by się na to odważył. Można powiedzieć nawet, że to, co dzieje się teraz przy Fulham Road, jest ewolucją. Pytanie tylko, czy taki klub jak Chelsea może sobie na nią pozwolić, czy raczej zmiany powinny zachodzić nieco łagodniej? AVB ma umiejętności, co pokazał w Porto, ale brakuje mu doświadczenia. Nabywa je, ucząc się na własnych błędach, ale znów, czy Stamford Bridge to do tego odpowiednie miejsce? Ferguson też zaczynał od wielu porażek i w przypadku AVB może być podobnie, ale pytanie podstawowe – jak długo takie eksperymenty wytrzyma Abramowicz?

Londyn to jednak na tyle piłkarskie miasto, że nawet jak jednym nie idzie, to zaraz w ich miejsce pojawiają się inni. Bessa Arsenalu i Chelsea oznacza bowiem hossę Tottenhamu, ba, można nawet powiedzieć, że to już prawdziwy boom. Co prawda, Manchester jednak trochę odjechał, ale „Koguty” są krok za duetem z północy – niby nadal z tyłu, ale to zawsze lepiej niż dwa czy trzy kroki. Poza tym „Spurs” są na papierze faworytem (mimo wpadki ze Stevenage) do zwycięstwa w FA Cup, dwie największe gwiazdy (Bale, Modrić) są obecnie najgorętszym, wartym prawie 100 milionów euro, towarem na rynku, niedługo zaś ich menedżer zostanie selekcjonerem kadry, a na kapitana reprezentacji wybierze zapewne swojego podopiecznego z klubu – Scotta Parkera (swoją drogą, czy jest w ogóle lepszy kandydat? Parker ani nie zdradzał żony, ani nikogo w pubie nie pobił, ani testów antydopingowych nie unikał). No cóż, jak widać, nic w przyrodzie nie ginie.