Tradycyjnie już polskie zespoły swą przygodę w europejskich pucharach zakończyły, zanim ją jeszcze na dobre zaczęły. – Kompromitacja – krzyczą dziennikarze, ciskając gromy. A ja pytam, jaka kompromitacja?
Cztery spotkania, wszystkie przegrane, dziesięć bramek straconych, jedna strzelona – to bilans polskich drużyn w europejskich pucharach sprzed kilkunastu godzin. Bez względu na klasę rywala, panujące warunki, miejsce rozgrywania spotkania, wszystkie nasze drużyny zaprezentowały się nad wyraz solidarnie, nie przeszkadzając przesadnie rywalom w osiągnięciu dobrej zaliczki. Pozostały jeszcze tylko rewanże, później już będzie można się skupić na rodzimych rozgrywkach. Aha, no dobrze. Przed nami jeszcze obowiązkowa litania zażaleń, że przecież nasi kopacze nie są w rytmie meczowym, rywale już tak i bla, bla, bla…
Jak co roku portale piłkarskie donoszą o wielkiej kompromitacji/blamażu/hańbie naszych eksportowych zespołów. O tym, że doczekaliśmy absolutnego dna, można przeczytać przy okazji corocznych potyczek w europejskich pucharach. Mylą się jednak ci, którzy tak lamentują. O kompromitacji nie ma – bo i nie mogło być – mowy. Stała się rzecz zwyczajna, naturalna, zgodna z logiką zdarzeń. Poznaliśmy swoje miejsce w szeregu, a co bardziej trzeźwo myślący byli go świadomi od dawna.
Rozżaleni niech podniosą głowy. Nie ma sensu ciągle wracać myślami do pamiętnych potyczek Widzewa, który pod koniec lat 90. ubiegłego wieku był zespołem, który budził powszechny szacunek na europejskich salonach. Nie ma sensu także wspominać Wisły z początku ostatniej dekady, która pod wodzą Henryka Kasperczaka bez kompleksów toczyła wyrównane i nierzadko zwycięskie (!) boje z naprawdę silnymi, europejskimi markami. To już było. Od tego czasu w ekspresowym tempie zaczęła nam odjeżdżać nie tylko czołówka, ale też drużyny i całe ligi dotąd uważane za słabe, na poły amatorskie.
Recepta znana jest od dawna. Potrzeba gruntownych zmian, budowy od nowa, począwszy od wdrożenia profesjonalnego systemu szkolenia. Wiadomo jednak, że ryba psuje się od głowy, a do tego byśmy mogli za kilkanaście lat zbierać owoce działań, konieczne jest, by nastąpiła wola ludzi działających dziś w samym jądrze PZPN-u. Tej jednak niestety nie ma i nie przez przypadek działaczy zwykło się określać mianem betonu. Pobożne życzenia zdają się jedynie mrzonkami, których spełnienie graniczy z cudem.
Warto również zmienić optykę. Kolejne przegrane z zespołami – co tu dużo mówić – średnimi niekoniecznie muszą być rozpatrywane w kategoriach kompromitacji właśnie. Nie ma bowiem nic dziwnego w tym, kiedy lepsza drużyna ogrywa słabszą, a na ten moment taka jest niestety prawda. Jesteśmy jeszcze słabsi od słabych. Widoków na poprawę jak na razie nie ma, ale nikt przecież nie zaprzeczy, że w 40-milionowym kraju nie ma potencjału i odpowiedniego materiału ludzkiego, który przy pomocy osób doświadczonych i kompetentnych w końcu może wypalić. Podstawą jest jednak konsekwentna praca i żmudny proces działania.
