Kogut z podniesionym łbem

I był. Sprzedano przereklamowanego Benta, za to na White Hart Lane przybył Kranjcar (mały, chorwacki trójkącik został skompletowany – Modrić, Corluka, Kranjcar). Na jego miejsce przybył wielce wyśmiewany, ale również bardzo pożyteczny Peter Crouch, który okazał się wzmocnieniem. Po pierwszej tercji gier (14. kolejka, jak teraz) Tottenham zajmował 4. pozycję. Ostatecznie „Spursi” zajęli miejsce tuż za podium i wymarzona Liga Mistrzów była na wyciągnięcie ręki. Kogut zaczynał piać.

Redknapp czarował i zaskakiwał. Tym razem do Londynu zawitał niekwestionowany lider – Van der Vaart.  Na dokładkę wyciągnięty z kapelusza został też Gallas. Najważniejsze fakty z tamtego roku to przede wszystkim wygrane mecze z Arsenalem, zawsze po niesamowitych widowiskach, spotkania w LM, kwalifikacja do rundy pucharowej, również po świetnych meczach. Coraz poważniej mówiło się o „Kogutach”, już nie był to bowiem rywal do dostarczania punktów.  Na zakończenie rozgrywek „Spursom” przypadła lokata tuż za LM. Kogut rozpiał się na dobre.

Kogucie zębiska

Stare sztuczki się Redknappowi nie znudziły. Tym razem do ekipy wyczarował Scotta Parkera oraz Emanuela Adebayora. Co ciekawe, Togijczyk w barwach Arsenalu miał patent na Gomesa i spółkę, we wszystkich rozgrywkach pokonał go aż 9-krotnie, teraz mógł to robić tylko na treningach, a kibice po pierwszym trafieniu wszystko czarnoskóremu napastnikowi wybaczyli. Po 14 meczach drużyna jest trzecia, a punktów zgromadziła aż 31. Co prawda „Koguty” zostały równo ścięte przez oba Manchestery, ale z pozostałymi rywalami radzą sobie znakomicie. Równie dobrze jak na własnych śmieciach, grają na wyjazdach (15 i 16 punktów). Na White Hart Lane rozprawiły się m.in. z Arsenalem (2:1) i Liverpoolem (4:0).

Jeżeli tak dalej pójdzie, to „Spursi” pod wodzą Redknappa dadzą jeszcze niejednego prztyczka w nos i przewrócą czołówkę Premiership do góry nogami. Fenomenem Tottenhamu jest niewątpliwie umiejętność stworzenia kolektywu. Nie trzeba wydawać wielkich pieniędzy, by skutecznie kopać piłkę. Porównałbym tę drużynę do Śląska Wrocław na naszym podwórku. Wybitny selekcjoner, dowódca biorący odpowiedzialność i jego podkomendni, którzy nie mają wielkich kontraktów ani statusów megagwiazd. Po prostu grają w piłkę i wychodzi im to bardzo, ale bardzo dobrze. W dobie, kiedy w kluby pompowane są olbrzymie sumy, a transfery robione wedle własnego widzimisię – to Tottenham pozostaje klubem, który zachował równowagę i rozsądek.

Od momentu, gdy na stołku trenera pewnie usiadł Redknapp, „Koguty” nie idą na rzeź w pojedynkach z Arsenalem. Wedle przysłowia „Kogut tylko na własnym gnojowisku dużo może”. Obie ekipy spotkały się osiem razy (siedem w Premiership i raz w Carling Cup). Tottenham wygrał trzy spotkania, również w trzech padł remis, w dwóch oddał pulę „Kanonierom”. Bilans bramkowy jest niekorzystny, 15:18.

• Harry Redknapp
• Tottenham Hotspur

I był. Sprzedano przereklamowanego Benta, za to na White Hart Lane przybył Kranjcar (mały, chorwacki trójkącik został skompletowany – Modrić, Corluka, Kranjcar). Na jego miejsce przybył wielce wyśmiewany, ale również bardzo pożyteczny Peter Crouch, który okazał się wzmocnieniem. Po pierwszej tercji gier (14. kolejka, jak teraz) Tottenham zajmował 4. pozycję. Ostatecznie „Spursi” zajęli miejsce tuż za podium i wymarzona Liga Mistrzów była na wyciągnięcie ręki. Kogut zaczynał piać.

Redknapp czarował i zaskakiwał. Tym razem do Londynu zawitał niekwestionowany lider – Van der Vaart.  Na dokładkę wyciągnięty z kapelusza został też Gallas. Najważniejsze fakty z tamtego roku to przede wszystkim wygrane mecze z Arsenalem, zawsze po niesamowitych widowiskach, spotkania w LM, kwalifikacja do rundy pucharowej, również po świetnych meczach. Coraz poważniej mówiło się o „Kogutach”, już nie był to bowiem rywal do dostarczania punktów.  Na zakończenie rozgrywek „Spursom” przypadła lokata tuż za LM. Kogut rozpiał się na dobre.

Kogucie zębiska

Stare sztuczki się Redknappowi nie znudziły. Tym razem do ekipy wyczarował Scotta Parkera oraz Emanuela Adebayora. Co ciekawe, Togijczyk w barwach Arsenalu miał patent na Gomesa i spółkę, we wszystkich rozgrywkach pokonał go aż 9-krotnie, teraz mógł to robić tylko na treningach, a kibice po pierwszym trafieniu wszystko czarnoskóremu napastnikowi wybaczyli. Po 14 meczach drużyna jest trzecia, a punktów zgromadziła aż 31. Co prawda „Koguty” zostały równo ścięte przez oba Manchestery, ale z pozostałymi rywalami radzą sobie znakomicie. Równie dobrze jak na własnych śmieciach, grają na wyjazdach (15 i 16 punktów). Na White Hart Lane rozprawiły się m.in. z Arsenalem (2:1) i Liverpoolem (4:0).

Jeżeli tak dalej pójdzie, to „Spursi” pod wodzą Redknappa dadzą jeszcze niejednego prztyczka w nos i przewrócą czołówkę Premiership do góry nogami. Fenomenem Tottenhamu jest niewątpliwie umiejętność stworzenia kolektywu. Nie trzeba wydawać wielkich pieniędzy, by skutecznie kopać piłkę. Porównałbym tę drużynę do Śląska Wrocław na naszym podwórku. Wybitny selekcjoner, dowódca biorący odpowiedzialność i jego podkomendni, którzy nie mają wielkich kontraktów ani statusów megagwiazd. Po prostu grają w piłkę i wychodzi im to bardzo, ale bardzo dobrze. W dobie, kiedy w kluby pompowane są olbrzymie sumy, a transfery robione wedle własnego widzimisię – to Tottenham pozostaje klubem, który zachował równowagę i rozsądek.

Od momentu, gdy na stołku trenera pewnie usiadł Redknapp, „Koguty” nie idą na rzeź w pojedynkach z Arsenalem. Wedle przysłowia „Kogut tylko na własnym gnojowisku dużo może”. Obie ekipy spotkały się osiem razy (siedem w Premiership i raz w Carling Cup). Tottenham wygrał trzy spotkania, również w trzech padł remis, w dwóch oddał pulę „Kanonierom”. Bilans bramkowy jest niekorzystny, 15:18.