Premier League dopiero zaczęła swoje rozgrywki i w sierpniu rozegrano zaledwie dwie kolejki, ale i tak postanowiliśmy podsumować ten pierwszy miesiąc sezonu i wybrać jego najlepszą jedenastkę. W końcu, mimo niewielu meczów, wiele się działo.
Najlepszy start zaliczyły ekipy Chelsea i Swansea, nic więc dziwnego, że to przedstawiciele tych dwóch drużyn zdominowali nasz zespół, bo jest ich w nim po czterech. Dwa razy mniej zawodników mają Everton, Manchester City i Fulham. Całą kadrę uzupełnia natomiast rodzynek z Arsenalu.
Jedenastka miesiąca:
Vorm jak zwykle jest pewnym punktem między słupkami (fot. skysports.com)
Michel Vorm – Holender jako jedyny, oprócz Petra Cecha, dwa razy zachował czyste konto. Tyle że Vormowi potrzeba było na to dwóch meczów, a golkiperowi Chelsea – trzech. Co prawda piłkarze QPR częściej pudłowali, niż celnie uderzali na jego bramkę, podobnie jak gracze West Hamu, ale kilka razy musiał się wysilić. Do tej pory nie zawiódł, gdy trzeba było, stawał na wysokości zadania, dzięki czemu na razie jest w tym sezonie niepokonany.
Angel Rangel – kolejny filar obrony drużyny Swansea, która w dwóch meczach nie straciła jeszcze gola. Świetnie radzi sobie na prawej stronie, jest na razie pewnym punktem defensywy, a do tego coraz częściej wyrywa się do przodu. Efektem jednego z takich wypadów była bramka na 1:0 w meczu z West Hamem.
Branislav Ivanović – Serbowi wystarczyło zaledwie kilkadziesiąt sekund, by otworzyć swoje konto bramkowe w tym sezonie. W spotkaniu z Wigan wyszedł sam na sam i pewnie pokonał Al-Habsiego. W starciu z Reading dla odmiany ustalił wynik golem w ostatniej minucie. Ivanović zawsze był skuteczny, ale tego, że po dwóch meczach będzie miał dwie bramki, chyba nikt się nie spodziewał. W pojedynku z Newcastle już do siatki nie trafił, ale wraz z kolegami na tyle uprzykrzył życie napastnikom rywali, że ci nie mogli trafić do siatki.
Phil Jagielka – był jednym z bohaterów niespodziewanego zwycięstwa Evertonu nad Manchesterem United. Wszędobylski obrońca był po prostu zaporą nie do przejścia i bardzo obrzydził debiut w nowym zespole van Persiemu. Gdy rywalem była pięć dni później Aston Villa, pokazał swoje umiejętności ofensywne, zaliczając piękną asystę przy trafieniu Fellainiego.
John Arne Riise – zagrał co prawda tylko raz, ale za to jak! Jak za swoich najlepszych lat w Liverpoolu, całkowicie zawładnął lewą stroną w meczu z Norwich. Do tego przy trafieniu Duffa zaliczył po prostu cudowną asystę, której nie powstydziliby się najlepsi rozgrywający świata. Jego brak był widoczny na Old Trafford. Wprawdzie nie można z całą pewnością stwierdzić, że z nim w składzie Fulham zdobyłoby chociaż punkt, ale na pewno byłoby to bardziej prawdopodobne.
Michu – on również jest do tej pory niesamowity. Jak na razie najlepszy strzelec w lidze, jedyny, który ma już na koncie trzy trafienia. Daleko nam do wymieniania go w gronie faworytów w wyścigu o koronę króla strzelców, ale trzeba przyznać, że to przywitanie z Premier League jest niesamowite. Z takim dyrygentem Swansea nie musi walczyć o utrzymanie, ale przynajmniej o środek tabeli.
Michu (z prawej) zaliczył świetny start w Swansea (fot. Skysports.com)
Marouane Fellaini – forma Belga na początku sezonu przypomina jego fryzurę – jest imponująca. Zresztą pod tą czarną burzą włosów znajduje się najlepsza jak do tej pory główka Premier League. Obydwa gole, które Fellaini strzelił w tym sezonie, padły właśnie po uderzeniach głową. Najpierw taki strzał dał trzy punkty w meczu z United, a później gracz zdobył bramkę na 2:0 z Aston Villą. Z dużą dozą prawdopodobieństwa można też stwierdzić, że bez Fellainiego nie padłby gol na 3:0 dla „The Toffees” w tym spotkaniu.
Wayne Routledge – chyba nikt się po nim nie spodziewał tak dobrego startu. W Swansea na skrzydłach przede wszystkim liczyli na Sinclaira i Dyera, tymczasem ten pierwszy jest myślami na Etihad Stadium, a ten drugi, owszem, gra wspaniale, ale to nikogo nie zaskakuje. Tymczasem Routledge to zdecydowanie niespodzianka in plus. Co prawda nadal nie trafia do siatki (na razie w karierze strzelił tylko jednego gola w Premier League), ale w dwóch meczach zaliczył już trzy asysty i za każdym razem należał do najlepszych na murawie.
Fernando Torres – po odejściu Drogby z Chelsea on płacze chyba najmniej. Nie wiadomo, czy to tylko zbieg okoliczności czy rzeczywiście transfer jego rywala w składzie pozwolił mu w końcu grać na miarę swojego talentu. Faktem jest jednak, że Torres zaczyna przypominać siebie, a nie swój cień z ostatnich kilkunastu miesięcy. Hiszpan nie strzelił gola tylko w pierwszej kolejce, choć zabrakło kilkunastu centymetrów, by po jego strzale piłka wturlała się do bramki, w ostatniej chwili wybił ją Ramis. Z Reading za to już wpisał się na listę strzelców, chociaż ze spalonego i gol nie powinien zostać uznany, a z Newcastle pokazał pełnię swoich możliwości, gdy wywalczył rzut karny, a następnie ściągnął pajęczynę z bramki strzeżonej przez Tima Krula. Świetny początek, który zapowiada kolejny wielki sezon hiszpańskiego napastnika.
Carlos Tevez – niedawno miał odchodzić z klubu, a teraz jest jego głównym motorem napędowym. Szczególnie pod nieobecność Aguero jego rodak imponuje formą. W pojedynku z Southampton dał swojej drużynie prowadzenie i cały czas zagrażał bramce rywali, a w meczu z Liverpoolem, co tu dużo mówić, uratował swojej ekipie punkt. Najpierw zaliczył asystę przy trafieniu Yayi Toure, a później wykorzystał prezent od Skrtela i sam ustalił wynik spotkania. Teraz już chyba nikt na Etihad nie pamięta, a przynajmniej nie chce pamiętać, co Tevez wyczyniał w Monachium i później.
Ławka rezerwowych:
Petr Cech – na razie czeski golkiper gra dobrze tylko w weekendy. I w pierwszej kolejce z Wigan, i w drugiej (która jednak tak naprawdę dla Chelsea była trzecią) z Newcastle bronił bardzo dobrze. Może nie był pod ciągłym ostrzałem, ale gdy trzeba było, pokazywał klasę. W międzyczasie przytrafił mu się jednak bardzo słaby występ z Reading. O ile wpuszczenie strzału Pogriebniaka można jeszcze mu wybaczyć, o tyle piłka po uderzeniu Guthriego po prostu nie miała prawa wpaść do siatki. Gdyby nie to, być może dzisiaj Cech byłby w naszej jedenastce, a tak pozostaje mu tylko ciepłe miejsce na ławce.
Thomas Vermaelen – jeden z niewielu, którego nie można krytykować za pierwsze dwie kolejki w szeregach Arsenalu. Razem z Mertesackerem stworzyli na razie duet stoperów nie do przejścia dla graczy Sunderlandu i Stoke, ogólnie Vermaelen spisywał się bardzo dobrze. Teraz chyba pora na kolegów z przodu, którzy powinni równać do formy swojego kapitana.
Tevez na razie ciągnie grę w ataku mistrza Anglii (fot. skysports.com)
Yaya Toure – pomocnik z Wybrzeża Kości Słoniowej nie schodzi poniżej poziomu, który sobie wyznaczył od początku przygody z City. Toure gra bardzo dobrze w defensywie, rządzi w środku pola, jest też bardzo pomocny z przodu. Na razie po dwóch meczach ma asystę oraz gola, na pewno więc zasługuje chociaż na małe wyróżnienie.
Mladen Petrić – przeciwko Norwich pokazał, że dobra forma podczas przygotowań nie była przypadkiem, i strzelił dwa gole, a także dodał do tego asystę. Old Trafford tydzień później już co prawda nie podbił, obrońcy United okazali się za silni, ale swój udział przy drugim golu miał. Można bowiem z całą pewnością stwierdzić, że gdyby nie naciskał tak mocno na Nemanję Vidicia, to ten nie skierowałby piłki do własnej bramki. Ogólnie Chorwat zaliczył bardzo udany początek przygody z Premier League.
Piłkarz miesiąca:
Eden Hazard – Belg już przeszedł do historii. Gdy jeszcze w meczu o Tarczę Wspólnoty przewracał się na piłce przy próbie zagrania jej piętą, wydawało się, że dużo wody w Tamizie upłynie, zanim będzie grał tak jak w Lille. A tu proszę, Hazard zaliczył prawdziwe wejście smoka. Z ośmiu goli w trzech spotkaniach Chelsea miał bezpośredni udział przy siedmiu. Przy czterech asystował, dwa razy wywalczył rzut karny, a jedną „jedenastkę” sam zamienił na gola i za każdym razem był najlepszy na boisku.
Gol miesiąca:
To bramka po świetnej akcji formacji ofensywnej Chelsea. Po wspaniałej wymianie podań z udziałem niemal połowy zespołu Torres przejął piłkę na 25. metrze, rozegrał ją na klepkę z Hazardem i strzelił w samo okienko bramki Tima Krula.
Trener miesiąca:
Michael Laudrup – Duńczyk zaliczył wspaniały start swojej przygody ze Swansea. Dwa zwycięstwa, osiem goli strzelonych, zero straconych i świetny styl gry prezentowany przez „Łabędzie” muszą robić wrażenie. Co prawda po zeszłym sezonie nikt „The Swans” już nie lekceważy, ale chyba tylko najwięksi optymiści spodziewali się tak dobrego początku ekipy z Liberty Stadium. Laudrup zastąpił Rodgersa, ale postanowił nic nie psuć i kontynuować angielską tiki-takę, którą ten zespół prezentował do tej pory. Jak widać, był to strzał w dziesiątkę.
Premier League dopiero zaczęła swoje rozgrywki i w sierpniu rozegrano zaledwie dwie kolejki, ale i tak postanowiliśmy podsumować ten pierwszy miesiąc sezonu i wybrać jego najlepszą jedenastkę. W końcu, mimo niewielu meczów, wiele się działo.
Najlepszy start zaliczyły ekipy Chelsea i Swansea, nic więc dziwnego, że to przedstawiciele tych dwóch drużyn zdominowali nasz zespół, bo jest ich w nim po czterech. Dwa razy mniej zawodników mają Everton, Manchester City i Fulham. Całą kadrę uzupełnia natomiast rodzynek z Arsenalu.
Jedenastka miesiąca:
Vorm jak zwykle jest pewnym punktem między słupkami (fot. skysports.com)
Michel Vorm – Holender jako jedyny, oprócz Petra Cecha, dwa razy zachował czyste konto. Tyle że Vormowi potrzeba było na to dwóch meczów, a golkiperowi Chelsea – trzech. Co prawda piłkarze QPR częściej pudłowali, niż celnie uderzali na jego bramkę, podobnie jak gracze West Hamu, ale kilka razy musiał się wysilić. Do tej pory nie zawiódł, gdy trzeba było, stawał na wysokości zadania, dzięki czemu na razie jest w tym sezonie niepokonany.
Angel Rangel – kolejny filar obrony drużyny Swansea, która w dwóch meczach nie straciła jeszcze gola. Świetnie radzi sobie na prawej stronie, jest na razie pewnym punktem defensywy, a do tego coraz częściej wyrywa się do przodu. Efektem jednego z takich wypadów była bramka na 1:0 w meczu z West Hamem.
Branislav Ivanović – Serbowi wystarczyło zaledwie kilkadziesiąt sekund, by otworzyć swoje konto bramkowe w tym sezonie. W spotkaniu z Wigan wyszedł sam na sam i pewnie pokonał Al-Habsiego. W starciu z Reading dla odmiany ustalił wynik golem w ostatniej minucie. Ivanović zawsze był skuteczny, ale tego, że po dwóch meczach będzie miał dwie bramki, chyba nikt się nie spodziewał. W pojedynku z Newcastle już do siatki nie trafił, ale wraz z kolegami na tyle uprzykrzył życie napastnikom rywali, że ci nie mogli trafić do siatki.
Phil Jagielka – był jednym z bohaterów niespodziewanego zwycięstwa Evertonu nad Manchesterem United. Wszędobylski obrońca był po prostu zaporą nie do przejścia i bardzo obrzydził debiut w nowym zespole van Persiemu. Gdy rywalem była pięć dni później Aston Villa, pokazał swoje umiejętności ofensywne, zaliczając piękną asystę przy trafieniu Fellainiego.
John Arne Riise – zagrał co prawda tylko raz, ale za to jak! Jak za swoich najlepszych lat w Liverpoolu, całkowicie zawładnął lewą stroną w meczu z Norwich. Do tego przy trafieniu Duffa zaliczył po prostu cudowną asystę, której nie powstydziliby się najlepsi rozgrywający świata. Jego brak był widoczny na Old Trafford. Wprawdzie nie można z całą pewnością stwierdzić, że z nim w składzie Fulham zdobyłoby chociaż punkt, ale na pewno byłoby to bardziej prawdopodobne.
Eden Hazard – piłkarz miesiąca.
Michu – on również jest do tej pory niesamowity. Jak na razie najlepszy strzelec w lidze, jedyny, który ma już na koncie trzy trafienia. Daleko nam do wymieniania go w gronie faworytów w wyścigu o koronę króla strzelców, ale trzeba przyznać, że to przywitanie z Premier League jest niesamowite. Z takim dyrygentem Swansea nie musi walczyć o utrzymanie, ale przynajmniej o środek tabeli.
Michu (z prawej) zaliczył świetny start w Swansea (fot. Skysports.com)
Marouane Fellaini – forma Belga na początku sezonu przypomina jego fryzurę – jest imponująca. Zresztą pod tą czarną burzą włosów znajduje się najlepsza jak do tej pory główka Premier League. Obydwa gole, które Fellaini strzelił w tym sezonie, padły właśnie po uderzeniach głową. Najpierw taki strzał dał trzy punkty w meczu z United, a później gracz zdobył bramkę na 2:0 z Aston Villą. Z dużą dozą prawdopodobieństwa można też stwierdzić, że bez Fellainiego nie padłby gol na 3:0 dla „The Toffees” w tym spotkaniu.
Wayne Routledge – chyba nikt się po nim nie spodziewał tak dobrego startu. W Swansea na skrzydłach przede wszystkim liczyli na Sinclaira i Dyera, tymczasem ten pierwszy jest myślami na Etihad Stadium, a ten drugi, owszem, gra wspaniale, ale to nikogo nie zaskakuje. Tymczasem Routledge to zdecydowanie niespodzianka in plus. Co prawda nadal nie trafia do siatki (na razie w karierze strzelił tylko jednego gola w Premier League), ale w dwóch meczach zaliczył już trzy asysty i za każdym razem należał do najlepszych na murawie.
Fernando Torres – po odejściu Drogby z Chelsea on płacze chyba najmniej. Nie wiadomo, czy to tylko zbieg okoliczności czy rzeczywiście transfer jego rywala w składzie pozwolił mu w końcu grać na miarę swojego talentu. Faktem jest jednak, że Torres zaczyna przypominać siebie, a nie swój cień z ostatnich kilkunastu miesięcy. Hiszpan nie strzelił gola tylko w pierwszej kolejce, choć zabrakło kilkunastu centymetrów, by po jego strzale piłka wturlała się do bramki, w ostatniej chwili wybił ją Ramis. Z Reading za to już wpisał się na listę strzelców, chociaż ze spalonego i gol nie powinien zostać uznany, a z Newcastle pokazał pełnię swoich możliwości, gdy wywalczył rzut karny, a następnie ściągnął pajęczynę z bramki strzeżonej przez Tima Krula. Świetny początek, który zapowiada kolejny wielki sezon hiszpańskiego napastnika.
Carlos Tevez – niedawno miał odchodzić z klubu, a teraz jest jego głównym motorem napędowym. Szczególnie pod nieobecność Aguero jego rodak imponuje formą. W pojedynku z Southampton dał swojej drużynie prowadzenie i cały czas zagrażał bramce rywali, a w meczu z Liverpoolem, co tu dużo mówić, uratował swojej ekipie punkt. Najpierw zaliczył asystę przy trafieniu Yayi Toure, a później wykorzystał prezent od Skrtela i sam ustalił wynik spotkania. Teraz już chyba nikt na Etihad nie pamięta, a przynajmniej nie chce pamiętać, co Tevez wyczyniał w Monachium i później.
Ławka rezerwowych:
Petr Cech – na razie czeski golkiper gra dobrze tylko w weekendy. I w pierwszej kolejce z Wigan, i w drugiej (która jednak tak naprawdę dla Chelsea była trzecią) z Newcastle bronił bardzo dobrze. Może nie był pod ciągłym ostrzałem, ale gdy trzeba było, pokazywał klasę. W międzyczasie przytrafił mu się jednak bardzo słaby występ z Reading. O ile wpuszczenie strzału Pogriebniaka można jeszcze mu wybaczyć, o tyle piłka po uderzeniu Guthriego po prostu nie miała prawa wpaść do siatki. Gdyby nie to, być może dzisiaj Cech byłby w naszej jedenastce, a tak pozostaje mu tylko ciepłe miejsce na ławce.
Thomas Vermaelen – jeden z niewielu, którego nie można krytykować za pierwsze dwie kolejki w szeregach Arsenalu. Razem z Mertesackerem stworzyli na razie duet stoperów nie do przejścia dla graczy Sunderlandu i Stoke, ogólnie Vermaelen spisywał się bardzo dobrze. Teraz chyba pora na kolegów z przodu, którzy powinni równać do formy swojego kapitana.
Tevez na razie ciągnie grę w ataku mistrza Anglii (fot. skysports.com)
Yaya Toure – pomocnik z Wybrzeża Kości Słoniowej nie schodzi poniżej poziomu, który sobie wyznaczył od początku przygody z City. Toure gra bardzo dobrze w defensywie, rządzi w środku pola, jest też bardzo pomocny z przodu. Na razie po dwóch meczach ma asystę oraz gola, na pewno więc zasługuje chociaż na małe wyróżnienie.
Mladen Petrić – przeciwko Norwich pokazał, że dobra forma podczas przygotowań nie była przypadkiem, i strzelił dwa gole, a także dodał do tego asystę. Old Trafford tydzień później już co prawda nie podbił, obrońcy United okazali się za silni, ale swój udział przy drugim golu miał. Można bowiem z całą pewnością stwierdzić, że gdyby nie naciskał tak mocno na Nemanję Vidicia, to ten nie skierowałby piłki do własnej bramki. Ogólnie Chorwat zaliczył bardzo udany początek przygody z Premier League.
Piłkarz miesiąca:
Eden Hazard – Belg już przeszedł do historii. Gdy jeszcze w meczu o Tarczę Wspólnoty przewracał się na piłce przy próbie zagrania jej piętą, wydawało się, że dużo wody w Tamizie upłynie, zanim będzie grał tak jak w Lille. A tu proszę, Hazard zaliczył prawdziwe wejście smoka. Z ośmiu goli w trzech spotkaniach Chelsea miał bezpośredni udział przy siedmiu. Przy czterech asystował, dwa razy wywalczył rzut karny, a jedną „jedenastkę” sam zamienił na gola i za każdym razem był najlepszy na boisku.
Gol miesiąca:
To bramka po świetnej akcji formacji ofensywnej Chelsea. Po wspaniałej wymianie podań z udziałem niemal połowy zespołu Torres przejął piłkę na 25. metrze, rozegrał ją na klepkę z Hazardem i strzelił w samo okienko bramki Tima Krula.
Trener miesiąca:
Michael Laudrup – Duńczyk zaliczył wspaniały start swojej przygody ze Swansea. Dwa zwycięstwa, osiem goli strzelonych, zero straconych i świetny styl gry prezentowany przez „Łabędzie” muszą robić wrażenie. Co prawda po zeszłym sezonie nikt „The Swans” już nie lekceważy, ale chyba tylko najwięksi optymiści spodziewali się tak dobrego początku ekipy z Liberty Stadium. Laudrup zastąpił Rodgersa, ale postanowił nic nie psuć i kontynuować angielską tiki-takę, którą ten zespół prezentował do tej pory. Jak widać, był to strzał w dziesiątkę.
Komentarze3
~
~KACPERE@
No i o to chodzi Eden Hazard piłkarzem miesiąca
!!!!!!!!
~
~Ekspert
Oprócz Vorma i Cecha jeszcze Szczęsny ma 2 czyste
konta.
KB
Kamil Buchta
Szczęsny ma jedno czyste konto. W meczu ze Stoke
bronił Mannone.
