Jedenastka marca Premier League

Antonio Valencia − Ekwadorczyk dokonał rzeczy dość niezwykłej, bo przez pierwszą połowę marca nosa poza gabinet lekarski nie wyściubił. Jak już jednak wrócił na boisko, to zaliczył prawdziwe wejście smoka. Dwie asysty i gol z „Wolves”, później nieco słabszy, ale przyzwoity występ z Fulham i na koniec wspaniała bramka i na dokładkę asysta z Blackburn. Valencia ostatnimi czasy gra tylko dobrze albo bardzo dobrze.

Hatem Ben Arfa − Francuz swe nieprzeciętne umiejętności zaprezentował w drugiej połowie derbów z Sunderlandem i jak wtedy wszedł z ławki, to miejsca w składzie już nie oddał. Później był gol na Emirates, dwie asysty i kolejna bramka przeciwko WBA i jako wisienka na torcie − piękna asysta w meczu z Liverpoolem. Ben Arfa − Cisse − Ba to obecnie chyba najgroźniejsze trio w całej Premier League.

Gylfi Sigurdsson − marzec był udany dla całego Swansea, ale przede wszystkim właśnie dla Sigurdssona. Szczególnie dobrze Islandczykowi grało się w meczach wyjazdowych. W każdym z nich w zeszłym miesiącu (no dobrze, i w jednym 1 kwietnia) strzelał przynajmniej jednego gola. A przeciwko Wigan i Fulham nawet po dwa. Liberty Stadium nie odbierało mu w jakiś magiczny sposób sił i choć nie był tak efektowny, to zazwyczaj należał do wyróżniających się postaci na boisku. Włodarze Swansea będą musieli głęboko sięgnąć do kieszeni, żeby zatrzymać go na dłużej, a w dodatku uważać na innych, bo pewnie w kolejce po jego podpis na kontrakcie w lecie ustawi się kilku prezesów.

Clint Dempsey − chyba nie było w lidze piłkarza, który zaliczyłby większą sinusoidę formy w zeszłym miesiącu. Amerykanin rozpoczął od znęcania się nad przyszłym drugoligowcem, „Wolves”, wbijając mu dwie bramki. Później było gorzej. Zaciął się magazynek Amerykaninowi, to i cała drużyna przestała strzelać. Było tak przez długie 279 minut, bo tyle dzieliło dwa trafienia Dempsey’a… jak i całego Fulham. Przeciwko Norwich Clint się odblokował, a później jeszcze asystował przy golu Duffa i zapewnił londyńczykom trzy punkty, jak za starych, dobrych czasów. Koniec końców wynik całkiem niezły, potwierdzający tylko jego wysoką przez cały sezon formę.

Theo Walcott − skrzydłowy Arsenalu był wyróżniającą się postacią w swoim zespole w zeszłym miesiącu. Praktycznie w każdym meczu miał spory udział w zwycięstwach. Przeciwko Newcastle zaliczył bezpośrednią asystę przy trafieniu van Persiego, po jego dośrodkowaniu padła też rozstrzygająca bramka. Później w meczu z Aston Villą trafił raz do siatki, a w kończącym zeszły miesiąc, przegranym meczu z QPR powtórzył ten wyczyn. Anglik w marcu poniżej pewnego poziomu nie schodził i z taką formą może być raczej pewny miejsca w pierwszym składzie reprezentacji na Euro.

Junior Hoilett − to najjaśniejsza, obok Yakubu, postać Blackburn. Szybki, świetny technicznie, z dobrym strzałem. Poza tym ma dopiero 21 lat i jeśli Rovers spadną do Championship, to prawdopodobnie Hoilett odejdzie. Na razie jednak sam zawodnik robi wszystko, by zespół z Ewood Park w elicie utrzymać. Marzec dla jego zespołu był całkiem udany, w końcu siedem punktów w pięciu meczach, gdy na rozkładzie są Manchester United czy świetny ostatnio Sunderland, to wynik ponad stan. Sześć z tych siedmiu oczek praktycznie w pojedynkę zapewnił właśnie Hoilett. Najpierw dwoma golami ukarał Wolverhampton, później z Sunderlandem był najlepszy na boisku i strzelił pierwszą bramkę.

Papiss Cisse − piłkarz miesiąca.

Ławka rezerwowych:

Wojciech Szczęsny − Polak rozpoczął marzec z naprawdę wysokiego C. O jego fenomenalnym występie z Liverpoolem mówiło się i pisało wiele, portal Goal.com wybrał go najlepszym zawodnikiem weekendu na świecie. Później nie było już tak dobrze, ale to głównie dlatego, że Szczęsny miał przeważnie niewiele do roboty. Z Evertonem i Aston Villą zachował dwukrotnie czyste konto, a miesiąc zakończył się dla niego źle, bo porażką z QPR. Z czterech goli, jakie puścił w marcu, do żadnego jednak nie można się przyczepić i ogólnie rzecz biorąc, dla Wojtka był to bardzo udany okres.

David Wheater − dla Boltonu marzec był przede wszystkim wstrząsający z powodu zasłabnięcia na boisku Fabrice’a Muamby, ale i ligowo bardzo udany. Po wyjazdowej porażce z Manchesterem City przyszły trzy kolejne zwycięstwa z rywalami walczącymi również o utrzymanie, dzięki którym „The Trotters” wydostali się ze strefy spadkowej. Wheater był pewnym punktem defensywy swojego zespołu, a najbardziej udane było dla niego siedem minut w starciu z Blackburn. Tyle potrzebował na strzelenie dwóch goli i zapewnienie swojej drużynie trzech punktów.

Yaya Toure − dla Manchesteru City marzec był fatalnym miesiącem, ale Toure jako jeden z niewielu w swojej drużynie nie zawiódł. Cały czas utrzymywał wysoki poziom, jak zwykle rządził w środku pola, biegał od jednego pola karnego do drugiego. Uratował również swoją drużynę od porażki na Britannia Stadium, kiedy puścił prawdziwą petardę w stronę bramki Stoke i ustalił wynik meczu na 1:1.

Wayne Rooney − w marcu zawodnicy United szli jak burza, a ich akcje najczęściej wykańczał oczywiście Rooney. Będąc dokładniejszym, robił to czterokrotnie. Pokonywał bramkarzy Tottenhamu, WBA (dwa razy) i Fulham. W dwóch ostatnich przypadkach był jedynym strzelcem w meczu, widać zatem, że miał niemały udział w powrocie swojego zespołu na fotel lidera.

Piłkarz miesiąca:

Papiss Cisse − objawienie Premier League AD 2012. Senegalczyk jest po prostu zabójczo skuteczny, drżą przed nim wszyscy obrońcy w lidze, prawie nikt nie może go zatrzymać. W marcu zagrał cztery razy i zaledwie w jednym meczu gola nie zdobył. Co więcej, jego bramki przynoszą punkty. Cisse w drugiej połowie miesiąca karał odpowiednio Norwich, WBA i na końcu Liverpool. Trzy spotkania, pięć goli i asysta (na sześć bramek, jakie zdobył wtedy zespół), dziewięć punktów Newcastle. Znaleźć kogoś wyróżniającego się ostatnio bardziej po prostu nie sposób. Cisse trzykrotnie trafiał do naszej jedenastki kolejki, nie moglibyśmy po prostu wybrać na zawodnika miesiąca kogoś innego.

Gol miesiąca:

To oczywiście fenomenalne uderzenie Petera Croucha z meczu przeciwko Manchesterowi City. Lepiej o nim nie pisać, tylko po prostu podziwiać.

Trener miesiąca:

Owen Coyle − Bolton w marcu zdobył dziewięć na dwanaście możliwych punktów. A tak naprawdę na dziewięć możliwych, bo nikt przy zdrowych zmysłach nie sądził, że „The Trotters” mogą przywieźć cokolwiek z Etihad Stadium. Później przyszły zwycięstwa nad bezpośrednimi rywalami do spadku, kolejne QPR, Blackburn i Wolverhampton. W międzyczasie miało miejsce wydarzenie dotyczące zespołu z Reebok Stadium, czyli zasłabnięcie Fabrice’a Muamby. Jak to wpłynęło na motywację zawodników, a jaki wkład w tak dobrą grę ma osoba trenera, nie wiadomo. Nie nam to rozstrzygać, wiemy tylko, że Coyle na wyróżnienie za marzec zasługuje.