Mamy już końcówkę roku, czas więc na wszelkie podsumowania. Choć ekstraklasa zapadła w zimowy sen przed tygodniem, warto zauważyć, jak poszczególne zespoły spisywały się w rozgrywkach.
LEGIA WARSZAWA
Legia Warszawa ma za sobą znakomitą rundę. „Wojskowi” prowadzą w tabeli T-Mobile Ekstraklasy, ponadto wygrali grupę L Ligi Europy. Niestety gra na trzech frontach (prezentują się również w Pucharze Polski) im nie służy. Tuż po meczach w europejskich rozgrywkach niemal zawsze przegrywają w lidze. Nie przeszkadza im to w byciu najlepszymi w naszym kraju – pytanie, jak długo podopieczni Henninga Berga będą w stanie sobie tak radzić? Mimo prowadzenia w tabeli mistrzowie Polski potrafili przecież niemiło zaskoczyć, dlatego wciąż Legia nie jest pewniakiem.
ŚLĄSK WROCŁAW
Śląsk ze swojego stadionu uczynił prawdziwą twierdzę, ponieważ w tym sezonie nie doznał na nim żadnej porażki. Prawdziwym liderem wrocławskiej drużyny jest Flavio Paixao, który w fantastyczny sposób zastąpił w ataku swojego kontuzjowanego brata. Swoje dołożył także niezawodny Sebastian Mila. Widać, że trener Pawłowski dotarł do swoich piłkarzy i przekonał ich do swojej filozofii futbolu. W Śląsku widać tę chemię między trenerem i zawodnikami. Bo kto, gdy kontuzji przed sezonem doznał Marco Paixao, spodziewał się, że Śląsk osiągnie tak dobry wynik? Chyba nawet bardzo optymistycznie nastawieni kibice z Wrocławia nie spodziewali się, że ich klub będzie tak dobrze się prezentował. Na razie piłkarze z Wrocławia zasługują na ogromne słowa uznania za swoją grę w tym sezonie. Jeżeli wrocławska drużyna dalej będzie tak dobrze wypadać, to kto wie, czy to właśnie ona nie będzie głównym rywalem Legii w walce o mistrzostwo.
LECH POZNAŃ
Miejsce w tabeli nie odzwierciedla postawy „Kolejorza” na boisku na przestrzeni całego sezonu. Pomimo iż „Kolejorz” ma na swoim koncie zaledwie trzy porażki, nie zmienia to faktu, iż grał on na różnym poziomie. Lech przez długi czas nie mógł ustabilizować równej formy, przeplatał bowiem zwycięstwa remisami. Problemem, a jednocześnie pozytywną stroną jest brak typowego snajpera. Zapowiadało się, że w końcu odpali Vojo Ubiparip, lecz po udanym spotkaniu z Piastem Serb rozegrał kilka słabszych meczów, po czym doznał kontuzji. Dla Lecha w tym sezonie strzelało aż 15 różnych zawodników, co pokazuje, że lechici mają niesamowity ciąg na bramkę. Wystarczy spojrzeć na stosunek bramek. 37 goli daje Lechowi drugie miejsce, tuż za Legią. Przed sezonem podopieczni, wówczas Mariusza Rumaka, mieli jeden cel: zakwalifikować się do europejskich pucharów. Jak na razie wszystko idzie po myśli Lecha, lecz wiadomo nie od dzisiaj, że fani z Bułgarskiej do ostatniej kolejki będą wymagać od swoich ulubieńców tytułu mistrzowskiego.
WISŁA KRAKÓW
W przypadku Wisły możemy mówić o bardzo dobrym sezonie. Drużyna z Krakowa przez cały sezon musi radzić sobie, grając praktycznie piętnastoma zawodnikami, a i tak spisuje się bardzo dobrze i zajmuje czwarte miejsce w tabeli. Trener Smuda bardzo dobrze potrafił swój zespół zbilansować i sprawić, by jego zawodnicy prezentowali się większości spotkań bardzo dobrze. W pewnym momencie sezonu wydawało się, że to Wisła będzie głównym rywalem Legii w walce o mistrzostwo, jednak kilka słabszych wyników trochę to zweryfikowało. Nie zmienia to jednak faktu, że jak na skład, którym dysponują, i problemy, jakie panują w klubie, to osiągane wyniki są fantastyczne. Bardzo dobrze spisywał się Michał Buchalik, który nieraz ratował Wisłę przed stratą bramek. Kilka świetnych spotkań rozegrał Stilić, swoje – jak zawsze – dorzucił także Brożek. Zespół „Białej Gwiazdy” zasługuje na ogromne słowa uznania za grę w tym sezonie.
O Jagiellonii można pisać w samych superlatywach. Z czystym sumieniem możemy stwierdzić, że zespół z Białegostoku jest największą niespodzianką rozgrywek. 5. lokata w tabeli, tyle samo punktów co Wisła i Lech oraz sześć oczek straty do prowadzącej Legii mówią jedno: Białystok jest idealnym miejscem pracy dla Probierza. W żadnym innym klubie trener urodzony w Bytomiu nie czuje się tak dobrze i tak swobodnie. Białostocczanie grali z niesamowitym polotem i finezją. Probierz nie bał się eksperymentować ze składem. Dał szanse zarówno młodziutkiemu Drągowskiemu, który został odkryciem rundy, jak i wiekowemu już Piątkowskiemu, który dopiero po tylu latach objawił się w ekstraklasie, strzelając 12 bramek.
GÓRNIK ZABRZE
Amerykańska szkoła trenera Warzychy zaczęła dawać efekty. Jeszcze w zeszłym sezonie „uczniowie” sprawiali wrażenie, że nie rozumieją taktyki zza oceanu, teraz jednak wszystko jest w jak najlepszym porządku. Szóste miejsce w stawce daje argumenty do ubiegania się o coś lepszego, o…. no, nie wiem mistrzostwo Polski na przykład. Bo czemu by nie? Kto bogatemu zabroni? I tu właśnie popełniłem błąd, Górnik nie grzeszy dużą ilością pieniędzy, jest – mówiąc wprost – biedny i zadłużony. Nawet jeżeli udałoby się zabrzanom uzyskać jakiś niezły wynik, choćby na pierwszą trójkę, to i tak będą pewnie mieli jakieś problemy organizacyjne. Jednakże mimo pustek w klubowych kasach stadion się buduje i to od ponad trzech lat (sic!). Nie ma jednak się co martwić tymi terminami, bo z tego, co mi wiadomo, w najbliższych dniach w Zabrzu nie będą rozgrywane żadne mistrzostwa świata, więc czas jest. Ale czy jest czas na kolejną słabą wiosnę? To, że górnicy mają słabe wiosny, wie każdy, że dobre jesienie też powinien średnio zorientowany kibic wiedzieć. Zatem czy można wróżyć miejsce na koniec sezonu zespołowi ze Śląska? Można jedynie opisać grę z rundy wiosennej, a i tu wiele do pisania nie ma: piłkarze się zmieniają, trenerzy też, tylko wyniki te same – tj. pierwsza ósemka w tabeli. Ale trzeba wierzyć, że klątwa wiosny ciążyła tylko na Nawałce, a Robert Warzycha ją zdejmie i zanotuje tak samo wysoki wynik jak po pierwszych dziewiętnastu meczach, grając przy tym równie efektownie.
POGOŃ SZCZECIN
Mając siódme miejsce w tabeli w połowie sezonu, trudno narzekać, ale „Portowcy” to już nie ta sama ekipa co przed rokiem. Jakby ktoś miał wątpliwości, wystarczy jedna rzecz. W połowie rundy z funkcji trenera zwolniony został Dariusz Wdowczyk, czyli tak naprawdę główny architekt zespołu. A jeszcze miesiąc przed tym nikt nie wyobrażał sobie Pogoni bez niego. Zastąpił go Jan Kocian, pod którego wodzą może i szczecinianie nie grali tak widowiskowo jak w poprzednim sezonie, ale jednak wystarczająco skutecznie. Choć nie do końca sprawdza się po niedoszłym transferze do Chin największa strzelba, czyli Marcin Robak, który zdobył zaledwie cztery gole. Jeżeli słowacki szkoleniowiec solidnie przepracuje ze swoimi podopiecznymi zimę, Pogoń może być jeszcze groźna.
PODBESKIDZIE BIELSKO-BIAŁA
Sezon dla „Górali” to jedna wielka sinusoida. Były momenty, gdy podopieczni Ojrzyńskiego byli niepokonani, zdarzały się też takie chwile, gdy przegrywali – i to z kretesem – mecz za meczem. Podbeskidzie to zespół, które nie stawia sobie najwyższych możliwych celów. Ósma lokata po 19 kolejkach to spore osiągnięcie, tym bardziej że w Bielsku pojawiło się trzynastu(!) nowych zawodników. Dla samego trenera najistotniejsze jest, aby zespół spisywał się jak najlepiej w każdym spotkaniu. Ekipy Ojrzyńskiego charakteryzowały się tym, że gra w ich wykonaniu nie bardzo przypominała futbol. Na jesień było zupełnie inaczej. Młodość połączona z doświadczeniem udowodniły, że symbioza między skrajnościami potrafi zaistnieć. Bardzo fajnie uzupełnia się para Demjan – Chmiel, którzy łącznie brali udział przy 17 golach, co stanowi 58 proc. zdobytych goli.
GKS BEŁCHATÓW
Pierwszy sezon dla beniaminków jest zazwyczaj dobry. Grają oni często na wielkiej euforii. Radość po awansie do najwyższej klasy rozgrywkowej długo nie mija, dlatego też te zespoły uświadamiają swój byt w ekstraklasie dopiero w kwietniu, gdy wyniki stają się zmorą. W przypadku „Brunatnych” nie jest inaczej. Początek sezonu – rewelacja. Do kolejki numer 11 mieli na swoim koncie najmniej straconych goli, a to wszystko dzięki Malarzowi, który wyprawiał cuda w bramce bełchatowian. Później przyszedł blamaż z „Kolejorzem” (0:5) i wszystko się posypało. Ze znakomitej współpracy braci Maków nie pozostał żaden ślad. Kontuzja Mateusza spowodowała, że osamotniony Michał nie czuje się tak pewnie jak w rozgrywkach I-ligowych. Warto podkreślić fakt, iż zespół Bełchatowa jest tylko z nazwy beniaminkiem. W swoich szeregach ma graczy, którzy na ekstraklasie połamali sobie zęby. Oglądając ten zespół w akcji, mamy pewność, że zobaczymy pewnie grającą ekipę w ofensywie, a nie nieśmiałych chłopców gubiących się w defensywie.
PIAST GLIWICE
Jeżeli mamy podsumować grę Piasta w tym sezonie, pierwsze, co przychodzi na myśl, to fakt, że grał w kratkę. Dobre występy przeplatał tymi słabszymi. Jeżeli jednak spojrzymy na sytuację Piasta w tabeli, wygląda ona całkiem dobrze i na pewno gliwiczanie będą walczyć o grupę mistrzowską. W tym sezonie zespół z Gliwic notuje bardzo dobre wyniki z zespołami z czołówki tabeli. Pokonał Legię i Lecha oraz zremisował z Wisłą, a te wyniki pokazują, że jest to zespół nieobliczalny. Zdarzały się mecze, w których naprawdę chciało się oglądać zespół Piasta, jak m.in. w meczach z wymienionymi wyżej zespołami, ale były także mecze, w których Piast wypadał tragicznie. Duży wkład w dobre wyniki drużyny ma Angel Perez Garcia, czyli trener tej drużyny. Gdy przychodził do klubu, to wielu wróżyło, że spuści swój klub do I ligi, ale on nie przejmował się tym i skrupulatnie wykonywał swoją pracę, co przynosi teraz efekty. Świetnie ułożył drużynę, a piłkarze teraz poszliby za nim w ogień. Najlepszym strzelcem drużyny z Gliwic jest Kamil Wilczek, który rozgrywa bardzo dobry sezon. Ogólnie trzeba ocenić tę pierwszą część sezonu w wykonaniu Piasta za bardzo poprawną.
GÓRNIK ŁĘCZNA
Górnik ma za sobą bardzo udaną rundę. Beniaminek będzie obchodził święta Bożego Narodzenia ze świadomością, że ma 11. miejsce w tabeli i może śmiało spoglądać na wyższe lokaty. Z tej części sezonu w wykonaniu „Dumy Lubelszczyzny” zapamiętamy przede wszystkim bezkompromisową grę pod dowództwem Jurija Szatałowa. Były szkoleniowiec Cracovii i Zawiszy znalazł w końcu swoje miejsce na ziemi, nawet w telewizji widać, że zespół z Łęcznej jest jak jedna rodzina. Wspaniała atmosfera, dobre wyniki, czegóż chcieć więcej? Piłkarze mają pewnie apetyt na pierwszą ósemkę. Czy zawodnicy, w dużej mierze dość wiekowi, odkurzeni przez menadżera górników daliby radę osiągnąć ten cel? Myślę, że wszystko jest możliwe, ale jeśli władze i sztab szkoleniowy nie zaczną już teraz wprowadzać młodszych futbolistów do gry, to mogą obudzić się z ręką w nocniku, będąc otoczonymi samymi zawodnikami po 30. Szatałow jako ekspert od awansów (promocja do ekstraklasy z Górnikiem była czwartą w jego wykonaniu) powinien wyciągnąć drużynę jeszcze wyżej, ale co, jeśli samolot z napisem „Duma Lubelszczyzny” rozbije się na terenie zwanym strefą spadkową? Łęcznianie są nieobliczalni, przechwycili pałeczkę po zeszłorocznym Zawiszy i teraz to oni potrafią w jednym tygodniu wygrać 6:0, a w następnym ponieść sromotną porażkę 0:5. Brak stabilizacji nie wróży niczego dobrego.
CRACOVIA KRAKÓW
Trudno napisać coś ciekawego o Cracovii. To jeden z najbardziej bezbarwnych zespołów w lidze. Chyba o nikim nie mówiło się tak mało jak o „Pasach”. Oni po prostu grają. Oczekiwań ogromnych nie było, więc też trudno być zaskoczonym lokatą. Co najistotniejsze dla Roberta Podolińskiego, zaliczył zwycięstwo w derbach, a choć bardzo szczęśliwe – dla kibiców szalenie istotne. I to największy plus, jaki można powiedzieć o tej drużynie. Głośniej tak naprawdę zrobiło się przy sprawie Dawida Nowaka, jednak jego strata zbyt znaczącą z pewnością nie będzie. A Cracovia właśnie przez swoją bezbarwność może jeszcze zaskoczyć. Szczególnie mając w swoich szeregach takich zawodników jak Miroslav Czovilo.
LECHIA GDAŃSK
Niska lokata w tabeli nie jest przypadkiem, jeśli chodzi o Lechię Gdańsk. W tym sezonie prowadzi ją już trzeci trener, którego zadaniem jest poprawienie wszystkich mankamentów w grze „Biało-zielonych”. A jest tego wiele. Brzęczek ma pracować z młodymi zawodnikami nad ich podejściem do gry i budowaniem pewności siebie. Tego w szczególności brakowało za kadencji każdego z poprzednich trenerów. Brzęczek doskonale zdaje sobie sprawę, jaką wartość ma klub Lechii Gdańsk nie tylko w tym mieście, ale też w całym regionie. Były trener Rakowa będzie starał się wpoić młodszym i starszym zawodnikom „Biało-zielonych”, że Lechia to coś więcej niż tylko klub. I na tej więzi ma być zbudowana drużyna, która za zespół będzie gotowa oddać zdrowie, a nawet coś więcej. Lechia Brzęczka specjalnie nie różni się od Lechii prowadzonej przez Machado czy Untona. Dalej nie ma pomysłu na rozgrywanie piłki, nazwiska zawodzą, a grę ciągnąć musi weteran Piotr Wiśniewski.
KORONA KIELCE
Ekstraklapa – tym jednym słowem można by było podsumować rundę jesienną w wykonaniu „Żółto-czerwonych”, którzy grali w niej fatalnie. Nowy trener miał dać nową jakość i poprawić wizerunek klubu, jak się później okazało, Ryszard Tarasiewicz podarował tylko kilkanaście punktów i zamiast poprawy opinii o Koronie zajął z drużyną marne 14. miejsce tuż nad strefą spadkową. Wielki wysiłek piłkarzy, którzy zostawiali serce na boisku, nie dawał niestety wielu oczek i jesień 2014/2015 była jedną z najgorszych pierwszych połówek sezonu od wielu lat. Oglądanie gry drużyny z Kielc raziło, miało się wrażenie, że chcą, ale nie mogą. Biegali, strzelali, faulowali, podawali, ale bez większych, a nawet mniejszych efektów. Jedną z przyczyn mógł być brak technika-czarodzieja w podstawowej jedenastce. Jeszcze w poprzednich rozgrywkach taką funkcję sprawował Michał Janota, aczkolwiek dzisiaj ten zawodnik jest tak bez formy, że trudno mu jest wywalczyć grę od pierwszej minuty. Były zawodnik Feyenoordu Rotterdam musi jak najprędzej zmienić otoczenie, bo tu jest już może nie tylce co spalony, ale wypalony. Jednak nie tylko on stracił swój blask, w ostatnich meczach nie zachwycał również Pyłypczuk, a Chiżniczenko grający w drugiej części zeszłego sezonu raczej regularnie, w tym osłabił swoją pozycję w zespole. Fakt faktem, musi walczyć z byłym zawodnikiem Energie Cottbus i z byłym piłkarzem Juventusu Turyn o podstawowy skład, ale zarówno Trytko, jak i Kapo są w zasięgu potężnego Kazacha.
RUCH CHORZÓW
Zdecydowanie jeżeli mówimy o minusach, przede wszystkim na myśl przychodzi drużyna „Niebieskich”. Zaledwie 17 punktów to wynik iście tragiczny. Jan Kocian pożegnał się więc z funkcją, a zastąpił go uwielbiany w Chorzowie Waldemar Fornalik. Czas jednak pokazał, że Waldek nie okazał się Kingiem. Przynajmniej na razie. Jednak kto jak nie on ma odbudować ten zespół? Nastąpiło przecież kilka zmian. Przede wszystkim jeśli chodzi o obcokrajowców. W ostatnich latach grał tam co najwyżej jeden lub dwóch zawodników spoza naszych granic. Teraz było ich już czterech, a ta liczba może ciągle rosnąć, bo mówi się, że klub interesuje się kolejnymi zawodnikami. A nie można liczyć tylko na Fornalika. W końcu z pustego i Salomon nie naleje.
ZAWISZA BYDGOSZCZ
Zawisza to bez wątpienia największe rozczarowanie rundy jesiennej tego sezonu. Czynników tego stanu rzeczy jest tak wiele, że trudno wyróżnić jeden główny. Po pierwsze – zmiany trenerów. Jorge Paixao preferował zupełnie inny styl od Ryszarda Tarasiewicza. Złośliwi twierdzą, że styl ten opierał się głównie na traceniu bramek. Należy jednak zauważyć chociażby inny rodzaj bronienia – wysoki, w przeciwieństwie do przyjmowania przeciwników na swojej połowie w poprzednich rozgrywkach. Potem do klubu zawitał Mariusz Rumak, który jak się okazuje, nie ma już pomysłu na ten zespół. Drugi problem w Bydgoszczy to relacje na linii właściciel – kibice, które od roku są, delikatnie mówiąc, napięte. Bezpośrednio wpływa to na frekwencję na trybunach i to także może mieć wpływ na postawę Zawiszy na boisku. Osobnych kilka słów należy się też kontuzjowanym. Do sezonu bydgoszczanie przystępowali bez Kaczmarka, Nawotczyńskiego, Goulona, Masłowskiego i Vasconcelosa. Generalnie przez kilkanaście kolejek kolejni trenerzy równie dobrze co Sandomierskiego czy Witana mogli w bramce wystawić ręcznik. Oczywiście na pochwałę nie zasługują także obrońcy, ale bramkarze nie bronili nic ponad to, co po prostu musieli wybronić, a i z tym mieli czasem problemy.
Kłopotów w grodzie nad Brdą, jak widać, jest więc sporo i nie za bardzo widać szanse na poprawę. Jedyną nadzieją jest chyba powrót Kaczmarka i Nawotczyńskiego oraz modlitwy o zdrowie dla Masłowskiego. Bez ich dobrej dyspozycji nawet podział punktów może nie wystarczyć, żeby chociaż nawiązać walkę o utrzymanie. A biorąc pod uwagę porywczy charakter Radosława Osucha, konsekwencje spadku mogą być bardzo nieprzyjemne dla piłki w Bydgoszczy.
Mamy już końcówkę roku, czas więc na wszelkie podsumowania. Choć ekstraklasa zapadła w zimowy sen przed tygodniem, warto zauważyć, jak poszczególne zespoły spisywały się w rozgrywkach.
LEGIA WARSZAWA
Legia Warszawa ma za sobą znakomitą rundę. „Wojskowi” prowadzą w tabeli T-Mobile Ekstraklasy, ponadto wygrali grupę L Ligi Europy. Niestety gra na trzech frontach (prezentują się również w Pucharze Polski) im nie służy. Tuż po meczach w europejskich rozgrywkach niemal zawsze przegrywają w lidze. Nie przeszkadza im to w byciu najlepszymi w naszym kraju – pytanie, jak długo podopieczni Henninga Berga będą w stanie sobie tak radzić? Mimo prowadzenia w tabeli mistrzowie Polski potrafili przecież niemiło zaskoczyć, dlatego wciąż Legia nie jest pewniakiem.
ŚLĄSK WROCŁAW
Śląsk ze swojego stadionu uczynił prawdziwą twierdzę, ponieważ w tym sezonie nie doznał na nim żadnej porażki. Prawdziwym liderem wrocławskiej drużyny jest Flavio Paixao, który w fantastyczny sposób zastąpił w ataku swojego kontuzjowanego brata. Swoje dołożył także niezawodny Sebastian Mila. Widać, że trener Pawłowski dotarł do swoich piłkarzy i przekonał ich do swojej filozofii futbolu. W Śląsku widać tę chemię między trenerem i zawodnikami. Bo kto, gdy kontuzji przed sezonem doznał Marco Paixao, spodziewał się, że Śląsk osiągnie tak dobry wynik? Chyba nawet bardzo optymistycznie nastawieni kibice z Wrocławia nie spodziewali się, że ich klub będzie tak dobrze się prezentował. Na razie piłkarze z Wrocławia zasługują na ogromne słowa uznania za swoją grę w tym sezonie. Jeżeli wrocławska drużyna dalej będzie tak dobrze wypadać, to kto wie, czy to właśnie ona nie będzie głównym rywalem Legii w walce o mistrzostwo.
LECH POZNAŃ
Miejsce w tabeli nie odzwierciedla postawy „Kolejorza” na boisku na przestrzeni całego sezonu. Pomimo iż „Kolejorz” ma na swoim koncie zaledwie trzy porażki, nie zmienia to faktu, iż grał on na różnym poziomie. Lech przez długi czas nie mógł ustabilizować równej formy, przeplatał bowiem zwycięstwa remisami. Problemem, a jednocześnie pozytywną stroną jest brak typowego snajpera. Zapowiadało się, że w końcu odpali Vojo Ubiparip, lecz po udanym spotkaniu z Piastem Serb rozegrał kilka słabszych meczów, po czym doznał kontuzji. Dla Lecha w tym sezonie strzelało aż 15 różnych zawodników, co pokazuje, że lechici mają niesamowity ciąg na bramkę. Wystarczy spojrzeć na stosunek bramek. 37 goli daje Lechowi drugie miejsce, tuż za Legią. Przed sezonem podopieczni, wówczas Mariusza Rumaka, mieli jeden cel: zakwalifikować się do europejskich pucharów. Jak na razie wszystko idzie po myśli Lecha, lecz wiadomo nie od dzisiaj, że fani z Bułgarskiej do ostatniej kolejki będą wymagać od swoich ulubieńców tytułu mistrzowskiego.
WISŁA KRAKÓW
W przypadku Wisły możemy mówić o bardzo dobrym sezonie. Drużyna z Krakowa przez cały sezon musi radzić sobie, grając praktycznie piętnastoma zawodnikami, a i tak spisuje się bardzo dobrze i zajmuje czwarte miejsce w tabeli. Trener Smuda bardzo dobrze potrafił swój zespół zbilansować i sprawić, by jego zawodnicy prezentowali się większości spotkań bardzo dobrze. W pewnym momencie sezonu wydawało się, że to Wisła będzie głównym rywalem Legii w walce o mistrzostwo, jednak kilka słabszych wyników trochę to zweryfikowało. Nie zmienia to jednak faktu, że jak na skład, którym dysponują, i problemy, jakie panują w klubie, to osiągane wyniki są fantastyczne. Bardzo dobrze spisywał się Michał Buchalik, który nieraz ratował Wisłę przed stratą bramek. Kilka świetnych spotkań rozegrał Stilić, swoje – jak zawsze – dorzucił także Brożek. Zespół „Białej Gwiazdy” zasługuje na ogromne słowa uznania za grę w tym sezonie.
JAGIELLONIA BIAŁYSTOK
O Jagiellonii można pisać w samych superlatywach. Z czystym sumieniem możemy stwierdzić, że zespół z Białegostoku jest największą niespodzianką rozgrywek. 5. lokata w tabeli, tyle samo punktów co Wisła i Lech oraz sześć oczek straty do prowadzącej Legii mówią jedno: Białystok jest idealnym miejscem pracy dla Probierza. W żadnym innym klubie trener urodzony w Bytomiu nie czuje się tak dobrze i tak swobodnie. Białostocczanie grali z niesamowitym polotem i finezją. Probierz nie bał się eksperymentować ze składem. Dał szanse zarówno młodziutkiemu Drągowskiemu, który został odkryciem rundy, jak i wiekowemu już Piątkowskiemu, który dopiero po tylu latach objawił się w ekstraklasie, strzelając 12 bramek.
GÓRNIK ZABRZE
Amerykańska szkoła trenera Warzychy zaczęła dawać efekty. Jeszcze w zeszłym sezonie „uczniowie” sprawiali wrażenie, że nie rozumieją taktyki zza oceanu, teraz jednak wszystko jest w jak najlepszym porządku. Szóste miejsce w stawce daje argumenty do ubiegania się o coś lepszego, o…. no, nie wiem mistrzostwo Polski na przykład. Bo czemu by nie? Kto bogatemu zabroni? I tu właśnie popełniłem błąd, Górnik nie grzeszy dużą ilością pieniędzy, jest – mówiąc wprost – biedny i zadłużony. Nawet jeżeli udałoby się zabrzanom uzyskać jakiś niezły wynik, choćby na pierwszą trójkę, to i tak będą pewnie mieli jakieś problemy organizacyjne. Jednakże mimo pustek w klubowych kasach stadion się buduje i to od ponad trzech lat (sic!). Nie ma jednak się co martwić tymi terminami, bo z tego, co mi wiadomo, w najbliższych dniach w Zabrzu nie będą rozgrywane żadne mistrzostwa świata, więc czas jest. Ale czy jest czas na kolejną słabą wiosnę? To, że górnicy mają słabe wiosny, wie każdy, że dobre jesienie też powinien średnio zorientowany kibic wiedzieć. Zatem czy można wróżyć miejsce na koniec sezonu zespołowi ze Śląska? Można jedynie opisać grę z rundy wiosennej, a i tu wiele do pisania nie ma: piłkarze się zmieniają, trenerzy też, tylko wyniki te same – tj. pierwsza ósemka w tabeli. Ale trzeba wierzyć, że klątwa wiosny ciążyła tylko na Nawałce, a Robert Warzycha ją zdejmie i zanotuje tak samo wysoki wynik jak po pierwszych dziewiętnastu meczach, grając przy tym równie efektownie.
POGOŃ SZCZECIN
Mając siódme miejsce w tabeli w połowie sezonu, trudno narzekać, ale „Portowcy” to już nie ta sama ekipa co przed rokiem. Jakby ktoś miał wątpliwości, wystarczy jedna rzecz. W połowie rundy z funkcji trenera zwolniony został Dariusz Wdowczyk, czyli tak naprawdę główny architekt zespołu. A jeszcze miesiąc przed tym nikt nie wyobrażał sobie Pogoni bez niego. Zastąpił go Jan Kocian, pod którego wodzą może i szczecinianie nie grali tak widowiskowo jak w poprzednim sezonie, ale jednak wystarczająco skutecznie. Choć nie do końca sprawdza się po niedoszłym transferze do Chin największa strzelba, czyli Marcin Robak, który zdobył zaledwie cztery gole. Jeżeli słowacki szkoleniowiec solidnie przepracuje ze swoimi podopiecznymi zimę, Pogoń może być jeszcze groźna.
PODBESKIDZIE BIELSKO-BIAŁA
Sezon dla „Górali” to jedna wielka sinusoida. Były momenty, gdy podopieczni Ojrzyńskiego byli niepokonani, zdarzały się też takie chwile, gdy przegrywali – i to z kretesem – mecz za meczem. Podbeskidzie to zespół, które nie stawia sobie najwyższych możliwych celów. Ósma lokata po 19 kolejkach to spore osiągnięcie, tym bardziej że w Bielsku pojawiło się trzynastu(!) nowych zawodników. Dla samego trenera najistotniejsze jest, aby zespół spisywał się jak najlepiej w każdym spotkaniu. Ekipy Ojrzyńskiego charakteryzowały się tym, że gra w ich wykonaniu nie bardzo przypominała futbol. Na jesień było zupełnie inaczej. Młodość połączona z doświadczeniem udowodniły, że symbioza między skrajnościami potrafi zaistnieć. Bardzo fajnie uzupełnia się para Demjan – Chmiel, którzy łącznie brali udział przy 17 golach, co stanowi 58 proc. zdobytych goli.
GKS BEŁCHATÓW
Pierwszy sezon dla beniaminków jest zazwyczaj dobry. Grają oni często na wielkiej euforii. Radość po awansie do najwyższej klasy rozgrywkowej długo nie mija, dlatego też te zespoły uświadamiają swój byt w ekstraklasie dopiero w kwietniu, gdy wyniki stają się zmorą. W przypadku „Brunatnych” nie jest inaczej. Początek sezonu – rewelacja. Do kolejki numer 11 mieli na swoim koncie najmniej straconych goli, a to wszystko dzięki Malarzowi, który wyprawiał cuda w bramce bełchatowian. Później przyszedł blamaż z „Kolejorzem” (0:5) i wszystko się posypało. Ze znakomitej współpracy braci Maków nie pozostał żaden ślad. Kontuzja Mateusza spowodowała, że osamotniony Michał nie czuje się tak pewnie jak w rozgrywkach I-ligowych. Warto podkreślić fakt, iż zespół Bełchatowa jest tylko z nazwy beniaminkiem. W swoich szeregach ma graczy, którzy na ekstraklasie połamali sobie zęby. Oglądając ten zespół w akcji, mamy pewność, że zobaczymy pewnie grającą ekipę w ofensywie, a nie nieśmiałych chłopców gubiących się w defensywie.
PIAST GLIWICE
Jeżeli mamy podsumować grę Piasta w tym sezonie, pierwsze, co przychodzi na myśl, to fakt, że grał w kratkę. Dobre występy przeplatał tymi słabszymi. Jeżeli jednak spojrzymy na sytuację Piasta w tabeli, wygląda ona całkiem dobrze i na pewno gliwiczanie będą walczyć o grupę mistrzowską. W tym sezonie zespół z Gliwic notuje bardzo dobre wyniki z zespołami z czołówki tabeli. Pokonał Legię i Lecha oraz zremisował z Wisłą, a te wyniki pokazują, że jest to zespół nieobliczalny. Zdarzały się mecze, w których naprawdę chciało się oglądać zespół Piasta, jak m.in. w meczach z wymienionymi wyżej zespołami, ale były także mecze, w których Piast wypadał tragicznie. Duży wkład w dobre wyniki drużyny ma Angel Perez Garcia, czyli trener tej drużyny. Gdy przychodził do klubu, to wielu wróżyło, że spuści swój klub do I ligi, ale on nie przejmował się tym i skrupulatnie wykonywał swoją pracę, co przynosi teraz efekty. Świetnie ułożył drużynę, a piłkarze teraz poszliby za nim w ogień. Najlepszym strzelcem drużyny z Gliwic jest Kamil Wilczek, który rozgrywa bardzo dobry sezon. Ogólnie trzeba ocenić tę pierwszą część sezonu w wykonaniu Piasta za bardzo poprawną.
GÓRNIK ŁĘCZNA
Górnik ma za sobą bardzo udaną rundę. Beniaminek będzie obchodził święta Bożego Narodzenia ze świadomością, że ma 11. miejsce w tabeli i może śmiało spoglądać na wyższe lokaty. Z tej części sezonu w wykonaniu „Dumy Lubelszczyzny” zapamiętamy przede wszystkim bezkompromisową grę pod dowództwem Jurija Szatałowa. Były szkoleniowiec Cracovii i Zawiszy znalazł w końcu swoje miejsce na ziemi, nawet w telewizji widać, że zespół z Łęcznej jest jak jedna rodzina. Wspaniała atmosfera, dobre wyniki, czegóż chcieć więcej? Piłkarze mają pewnie apetyt na pierwszą ósemkę. Czy zawodnicy, w dużej mierze dość wiekowi, odkurzeni przez menadżera górników daliby radę osiągnąć ten cel? Myślę, że wszystko jest możliwe, ale jeśli władze i sztab szkoleniowy nie zaczną już teraz wprowadzać młodszych futbolistów do gry, to mogą obudzić się z ręką w nocniku, będąc otoczonymi samymi zawodnikami po 30. Szatałow jako ekspert od awansów (promocja do ekstraklasy z Górnikiem była czwartą w jego wykonaniu) powinien wyciągnąć drużynę jeszcze wyżej, ale co, jeśli samolot z napisem „Duma Lubelszczyzny” rozbije się na terenie zwanym strefą spadkową? Łęcznianie są nieobliczalni, przechwycili pałeczkę po zeszłorocznym Zawiszy i teraz to oni potrafią w jednym tygodniu wygrać 6:0, a w następnym ponieść sromotną porażkę 0:5. Brak stabilizacji nie wróży niczego dobrego.
CRACOVIA KRAKÓW
Trudno napisać coś ciekawego o Cracovii. To jeden z najbardziej bezbarwnych zespołów w lidze. Chyba o nikim nie mówiło się tak mało jak o „Pasach”. Oni po prostu grają. Oczekiwań ogromnych nie było, więc też trudno być zaskoczonym lokatą. Co najistotniejsze dla Roberta Podolińskiego, zaliczył zwycięstwo w derbach, a choć bardzo szczęśliwe – dla kibiców szalenie istotne. I to największy plus, jaki można powiedzieć o tej drużynie. Głośniej tak naprawdę zrobiło się przy sprawie Dawida Nowaka, jednak jego strata zbyt znaczącą z pewnością nie będzie. A Cracovia właśnie przez swoją bezbarwność może jeszcze zaskoczyć. Szczególnie mając w swoich szeregach takich zawodników jak Miroslav Czovilo.
LECHIA GDAŃSK
Niska lokata w tabeli nie jest przypadkiem, jeśli chodzi o Lechię Gdańsk. W tym sezonie prowadzi ją już trzeci trener, którego zadaniem jest poprawienie wszystkich mankamentów w grze „Biało-zielonych”. A jest tego wiele. Brzęczek ma pracować z młodymi zawodnikami nad ich podejściem do gry i budowaniem pewności siebie. Tego w szczególności brakowało za kadencji każdego z poprzednich trenerów. Brzęczek doskonale zdaje sobie sprawę, jaką wartość ma klub Lechii Gdańsk nie tylko w tym mieście, ale też w całym regionie. Były trener Rakowa będzie starał się wpoić młodszym i starszym zawodnikom „Biało-zielonych”, że Lechia to coś więcej niż tylko klub. I na tej więzi ma być zbudowana drużyna, która za zespół będzie gotowa oddać zdrowie, a nawet coś więcej. Lechia Brzęczka specjalnie nie różni się od Lechii prowadzonej przez Machado czy Untona. Dalej nie ma pomysłu na rozgrywanie piłki, nazwiska zawodzą, a grę ciągnąć musi weteran Piotr Wiśniewski.
KORONA KIELCE
Ekstraklapa – tym jednym słowem można by było podsumować rundę jesienną w wykonaniu „Żółto-czerwonych”, którzy grali w niej fatalnie. Nowy trener miał dać nową jakość i poprawić wizerunek klubu, jak się później okazało, Ryszard Tarasiewicz podarował tylko kilkanaście punktów i zamiast poprawy opinii o Koronie zajął z drużyną marne 14. miejsce tuż nad strefą spadkową. Wielki wysiłek piłkarzy, którzy zostawiali serce na boisku, nie dawał niestety wielu oczek i jesień 2014/2015 była jedną z najgorszych pierwszych połówek sezonu od wielu lat. Oglądanie gry drużyny z Kielc raziło, miało się wrażenie, że chcą, ale nie mogą. Biegali, strzelali, faulowali, podawali, ale bez większych, a nawet mniejszych efektów. Jedną z przyczyn mógł być brak technika-czarodzieja w podstawowej jedenastce. Jeszcze w poprzednich rozgrywkach taką funkcję sprawował Michał Janota, aczkolwiek dzisiaj ten zawodnik jest tak bez formy, że trudno mu jest wywalczyć grę od pierwszej minuty. Były zawodnik Feyenoordu Rotterdam musi jak najprędzej zmienić otoczenie, bo tu jest już może nie tylce co spalony, ale wypalony. Jednak nie tylko on stracił swój blask, w ostatnich meczach nie zachwycał również Pyłypczuk, a Chiżniczenko grający w drugiej części zeszłego sezonu raczej regularnie, w tym osłabił swoją pozycję w zespole. Fakt faktem, musi walczyć z byłym zawodnikiem Energie Cottbus i z byłym piłkarzem Juventusu Turyn o podstawowy skład, ale zarówno Trytko, jak i Kapo są w zasięgu potężnego Kazacha.
RUCH CHORZÓW
Zdecydowanie jeżeli mówimy o minusach, przede wszystkim na myśl przychodzi drużyna „Niebieskich”. Zaledwie 17 punktów to wynik iście tragiczny. Jan Kocian pożegnał się więc z funkcją, a zastąpił go uwielbiany w Chorzowie Waldemar Fornalik. Czas jednak pokazał, że Waldek nie okazał się Kingiem. Przynajmniej na razie. Jednak kto jak nie on ma odbudować ten zespół? Nastąpiło przecież kilka zmian. Przede wszystkim jeśli chodzi o obcokrajowców. W ostatnich latach grał tam co najwyżej jeden lub dwóch zawodników spoza naszych granic. Teraz było ich już czterech, a ta liczba może ciągle rosnąć, bo mówi się, że klub interesuje się kolejnymi zawodnikami. A nie można liczyć tylko na Fornalika. W końcu z pustego i Salomon nie naleje.
ZAWISZA BYDGOSZCZ
Zawisza to bez wątpienia największe rozczarowanie rundy jesiennej tego sezonu. Czynników tego stanu rzeczy jest tak wiele, że trudno wyróżnić jeden główny. Po pierwsze – zmiany trenerów. Jorge Paixao preferował zupełnie inny styl od Ryszarda Tarasiewicza. Złośliwi twierdzą, że styl ten opierał się głównie na traceniu bramek. Należy jednak zauważyć chociażby inny rodzaj bronienia – wysoki, w przeciwieństwie do przyjmowania przeciwników na swojej połowie w poprzednich rozgrywkach. Potem do klubu zawitał Mariusz Rumak, który jak się okazuje, nie ma już pomysłu na ten zespół. Drugi problem w Bydgoszczy to relacje na linii właściciel – kibice, które od roku są, delikatnie mówiąc, napięte. Bezpośrednio wpływa to na frekwencję na trybunach i to także może mieć wpływ na postawę Zawiszy na boisku. Osobnych kilka słów należy się też kontuzjowanym. Do sezonu bydgoszczanie przystępowali bez Kaczmarka, Nawotczyńskiego, Goulona, Masłowskiego i Vasconcelosa. Generalnie przez kilkanaście kolejek kolejni trenerzy równie dobrze co Sandomierskiego czy Witana mogli w bramce wystawić ręcznik. Oczywiście na pochwałę nie zasługują także obrońcy, ale bramkarze nie bronili nic ponad to, co po prostu musieli wybronić, a i z tym mieli czasem problemy.
Kłopotów w grodzie nad Brdą, jak widać, jest więc sporo i nie za bardzo widać szanse na poprawę. Jedyną nadzieją jest chyba powrót Kaczmarka i Nawotczyńskiego oraz modlitwy o zdrowie dla Masłowskiego. Bez ich dobrej dyspozycji nawet podział punktów może nie wystarczyć, żeby chociaż nawiązać walkę o utrzymanie. A biorąc pod uwagę porywczy charakter Radosława Osucha, konsekwencje spadku mogą być bardzo nieprzyjemne dla piłki w Bydgoszczy.
Komentarze
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Bądź pierwszy.
