Justin Hubner

Pochodzenie

Urodził się 14 września 2003 roku w Den Bosch (’s-Hertogenbosch). Piłkarsko wychowywał się w Brabant United i Willem II, a w 2017 roku trafił do FC Den Bosch, klubu ze swojego rodzinnego miasta. Debiutu w pierwszej drużynie nie zaliczył, a w 2020 roku wyjechał do Anglii.

Wolverhampton Wanderers obserwowali go przez jakiś czas. W 2020 roku mówił, że wybór był trudny, bo FC Den Bosch też złożył mu ofertę, ale szansy gry w klubie z Premier League nie chciał zmarnować. Wyjechał sam i zamieszkał w angielskiej rodzinie goszczącej.

Kariera

Wolves ogłosiły jego przyjście 19 lutego 2020 roku. Klub przedstawił go jako lewonożnego środkowego obrońcę, jednego z najbardziej obiecujących w Holandii, i przydzielił do drużyny U-18 prowadzonej przez Steve’a Davisa. Był drugim holenderskim obrońcą, który dołączył do akademii w 2020 roku, po Nigelu Lonwijku z PSV Eindhoven. Pierwszy zawodowy kontrakt podpisał po siedmiu miesiącach.

W akademii należał do drużyny, która doszła do półfinału FA Youth Cup, po raz pierwszy od 2005 roku, a potem przeszedł do zespołu U-21 prowadzonego przez Jamesa Collinsa. 1 lutego 2023 roku Wolves przedłużyły z nim umowę o dwa i pół roku. Szef akademii Jon Hunter-Barrett mówił wtedy, że w klubie są pod wrażeniem jego charakteru i profesjonalizmu, bo mieszkanie samemu w Wolverhampton nie jest łatwe, a celem jest zdobycie miejsca w drużynie U-21 i być może wypożyczenie do pierwszego zespołu latem.

12 marca 2024 roku, jako zawodnik Wolves, został wypożyczony do Cerezo Osaka do końca sezonu. Wypożyczenie zakończono 16 lipca 2024 roku, a w tym czasie zagrał sześć meczów w J1 i dwa w rozgrywkach pucharowych. Wolves ogłosiły 6 czerwca 2025 roku, że po wygaśnięciu kontraktu odchodzi z klubu.

29 lipca 2025 roku Fortuna Sittard ogłosiła jego przyjście na trzyletnią umowę. Mówił wtedy, że cieszy się z powrotu na holenderskie boiska, a w Anglii rozwinął się i jako piłkarz, i jako człowiek. W sierpniu 2025 roku zagrał pełne 90 minut w pierwszej kolejce Eredivisie, w remisie 2:2 z Go Ahead Eagles. 11 stycznia 2026 roku w meczu z tym samym rywalem w Deventer, grając jako boczny obrońca, w 93. minucie po podaniu Alena Halilovicia strzelił wyrównującego gola na 2:2. Był to jego pierwszy gol dla Fortuny.

Styl gry

To obrońca grający lewą nogą. Wolves opisywały go jako lewego środkowego obrońcę, a w 2023 roku Hunter-Barrett nazwał go „solidnym jak skała” w pojedynkach jeden na jeden, dobrym w powietrzu, z pewnością siebie i spokojem przy piłce. Mógł grać zarówno w środku obrony, jak i na lewej stronie. W Fortunie w 2026 roku występował jako boczny obrońca.

W 2020 roku wskazywał na Sergio Ramosa. Mówił, że porównuje się do niego, bo jest twardy w pojedynkach i potrafi czasem zagrać brudno.

Reprezentacja

25 marca 2023 roku wyszedł w podstawowym składzie reprezentacji Holandii U-20 w towarzyskim meczu z Francją w Marbelli, wygranym 2:1.

Indonezyjskie korzenie ma po dziadku, urodzonym w Makassarze. 6 grudnia 2023 roku złożył w Dżakarcie przysięgę obywatelską i został obywatelem Indonezji. Mówił wtedy, że jest gotów dać z siebie wszystko dla tego kraju i że nie może się doczekać gry w Pucharze Azji w Katarze. W reprezentacji seniorów zadebiutował na początku 2024 roku.

Na Pucharze Azji w Katarze w styczniu 2024 roku wyszedł w podstawowym składzie we wszystkich czterech meczach Indonezji: przegranych 1:3 z Irakiem i 1:3 z Japonią, wygranym 1:0 z Wietnamem oraz przegranym 0:4 w 1/8 finału z Australią. W meczu z Japonią został zmieniony w 78. minucie.

Na Pucharze Azji U-23 w Katarze w kwietniu 2024 roku, w meczu reprezentacji Indonezji U-23 z Australią, wszedł na boisko w 72. minucie za Jeama Kelly’ego Sroyera. Do zespołu dołączył z Japonii w dniu tego meczu.