28 sierpnia słońce przyjemnie świeciło przy akompaniamencie lekkiego wietrzyku. Idealnie. Londyn wyglądał piękniej niż zwykle, chociaż było bardziej tłoczno. W jednej chwili zerwał się potężny wiatr, a gęste chmury spowiły niebo. Jeden, drugi… zaraz trzeci. Coraz głośniejsze. Osiem potężnych wystrzałów zatrzęsło stolicą. Już nawet Big Ben nie wybił szesnastej…
Następnego ranka media huczały. Pierwsze strony gazet przeganiały się w coraz to bardziej rozpaczliwych określeniach: „upokorzenie”, „masakra”, „prawdziwe piekło”. Zabandażowany Arsene Wenger przyspieszał kroku, mijając kolejne stoiska z prasą. Odwołał dzisiejsze treningi, z resztą nikt nie stawiłby się na nie. Rozkazał swoim żołnierzom zaszycie się w chałupach przez najbliższy tydzień, tym bardziej poszkodowanym zalecił wezwanie psychologów na domowe wizyty. Sam, mimo że poruszał się z wielkimi trudnościami, wyszedł na miasto w poszukiwaniu wzmocnień i świeżych pomysłów, od dźwięku ciamkania gumy jeszcze dudni mu w uszach. Każdy krok wykrzywiał jego twarz w bolesnym grymasie, wtedy szeptał pod nosem: „jeszcze ja im pokażę!”
Niedługo później do sztabu pierwszego plutonu Kanonierów Królewskich przyszedł rozkaz – datę ataku ustalono na 22 stycznia, czyli pięć miesięcy później.
Do dnia Z (od zniszczenie – kryptonim nadany przez samego Wengera) pozostało już niewiele czasu. Teraz z hełmem na głowie obserwuje plac ćwiczeń. Po wyczerpującym treningu wszyscy gromadzą się w sali odpraw.
– Panowie! Sądny dzień nadchodzi! To nic, że pogryzły nas „Wilki”, pal licho, że spłoszyły nas „Łabędzie”. Przypomnijcie sobie dni chwały, kiedy triumfalnie przechadzaliśmy się po moście Stamford…
Drzwi zamknęły się z hukiem, do pomieszczenia wpadł łysiejący starszy facet nazwiskiem podszywającym się pod znanego chorwackiego tenisistę stołowego – Melduję… z bazy wroga – i podał kartkę. Wenger wziął nerwowym ruchem skrawek papieru. – Dziękuję, Boro. Możesz odejść. Nie, zostań. Zawołaj mi Lewina. I przygotuj już oświadczenie dla prasy, na wszelki wypadek, że sędziowie wypaczyli wynik, a my zagraliśmy świetnie. Przynieś do podpisania. Możesz odejść.
Cholera – pomyślał dowódca – To, że w ostatniej chwili dobierają sobie rudych chłopców, to jeszcze ten Ferdinand wraca.. ale mam na niego plan.
Drzwi zamknęły się, lecz po chwili znów wpadł przez nie niewysoki młody mężczyzna w białych rękawiczkach, cały umazany krwią. Nie musiał się o nic pytać – wiedział, po co tu jest:
