Futbolatorium: doping w piłce – czy piłkarze przekraczają granicę?

2) Sterydy anaboliczne

Wbrew opinii niektórych na temat stosowania sterydów anabolicznych, w piłce wymaga to wielkiej ostrożności i uwagi, żeby nie osiągnąć efektu odwrotnego od zamierzonego. W sportach wytrzymałościowych, a do takich zaliczamy „kopaną”, przesadny rozrost mięśni nie wróży niczego dobrego. Przy odpowiednich dawkach wzrasta jednak wydolność organizmu, poprawia się też siła fizyczna. Wad jest jednak o wiele więcej niż zalet, a długotrwałe stosowanie większości steroidów wiąże się z szeregiem bardzo poważnych działań niepożądanych.

Badanie dotyczące częstotliwości stosowania sterydów przez piłkarzy napawa optymizmem, okazuje się bowiem, że odsetek badanych przez Niemców piłkarzy, którzy mieli podwyższone stężenie tych substancji we krwi, wyniosło tylko 0,4%. Dodajmy do tego, że niektórzy „dopingują się sami” przy zwiększonym wysiłku (nadaktywność nadnerczy), wychodzi więc na to, że mało kto decyduje się na stosowanie sterydów. Czasem zdarza się też zupełnie przypadkowe i nieświadome spożycie substancji o działaniu anabolicznym. O celowe zażywanie oskarżono (i później ukarano) choćby takich piłkarzy, jak: Edgar Davids, Mohamed Kallon, Manuele Biasi (wszyscy nandrolon), Abel Xavier (dianabol) i Dawid Nowak (stanozolol)

3) Hormony

W piłce stosuje się je niezwykle rzadko, choćby z powodu bardzo łatwej wykrywalności. Najpopularniejszym środkiem dopingującym w historii jest erytropoetyna, znana jako EPO. Ten produkowany przez nerki hormon przyspiesza dojrzewanie krwinek, przez co w znaczący sposób poprawia wytrzymałość i wydolność organizmu. Przyjmowany sztucznie w krótkim czasie jest w stanie zmienić sprintera w długodystansowca. Wykrycie zbyt wysokiego poziomu EPO u piłkarzy właściwie nigdy się nie zdarzyło (zero pozytywnych testów pod szyldem UEFA), a sami zawodnicy zdają sobie sprawę, że substancję tę można wykryć poprzez najprostsze badanie krwi.

Sadzić, palić, zalegalizować?

Co jakiś czas jak bumerang wraca kwestia ewentualnej legalizacji wszelkich form dopingu farmakologicznego u sportowców. Głównym argumentem zwolenników takiego rozwiązania jest założenie, że skoro „wszyscy biorą pod stołem”, to i tak oglądamy wyścig zbrojeń niemający nic wspólnego z naturą. O ile w przypadku kolarstwa i w mniejszym stopniu lekkoatletyki takie podejście jest dość racjonalne (choć okropnie niebezpieczne, gdyż wymusza na „czystych” przyjmowanie niebezpiecznych substancji), o tyle w piłce absolutnie nie powinno być na nie zgody. Przez lata decydowała kombinacja talentu, treningu i współpracy międzyludzkiej, bynajmniej nie na poziomie piłkarz-farmaceuta. Niech ten stan w najbliższych tysiącleciach nie ulegnie zmianie.

• Dawid Nowak
• Diego Maradona
• Edgar Davids
• Futbolatorium
• Jakub Wawrzyniak

2) Sterydy anaboliczne

Wbrew opinii niektórych na temat stosowania sterydów anabolicznych, w piłce wymaga to wielkiej ostrożności i uwagi, żeby nie osiągnąć efektu odwrotnego od zamierzonego. W sportach wytrzymałościowych, a do takich zaliczamy „kopaną”, przesadny rozrost mięśni nie wróży niczego dobrego. Przy odpowiednich dawkach wzrasta jednak wydolność organizmu, poprawia się też siła fizyczna. Wad jest jednak o wiele więcej niż zalet, a długotrwałe stosowanie większości steroidów wiąże się z szeregiem bardzo poważnych działań niepożądanych.

Badanie dotyczące częstotliwości stosowania sterydów przez piłkarzy napawa optymizmem, okazuje się bowiem, że odsetek badanych przez Niemców piłkarzy, którzy mieli podwyższone stężenie tych substancji we krwi, wyniosło tylko 0,4%. Dodajmy do tego, że niektórzy „dopingują się sami” przy zwiększonym wysiłku (nadaktywność nadnerczy), wychodzi więc na to, że mało kto decyduje się na stosowanie sterydów. Czasem zdarza się też zupełnie przypadkowe i nieświadome spożycie substancji o działaniu anabolicznym. O celowe zażywanie oskarżono (i później ukarano) choćby takich piłkarzy, jak: Edgar Davids, Mohamed Kallon, Manuele Biasi (wszyscy nandrolon), Abel Xavier (dianabol) i Dawid Nowak (stanozolol)

3) Hormony

W piłce stosuje się je niezwykle rzadko, choćby z powodu bardzo łatwej wykrywalności. Najpopularniejszym środkiem dopingującym w historii jest erytropoetyna, znana jako EPO. Ten produkowany przez nerki hormon przyspiesza dojrzewanie krwinek, przez co w znaczący sposób poprawia wytrzymałość i wydolność organizmu. Przyjmowany sztucznie w krótkim czasie jest w stanie zmienić sprintera w długodystansowca. Wykrycie zbyt wysokiego poziomu EPO u piłkarzy właściwie nigdy się nie zdarzyło (zero pozytywnych testów pod szyldem UEFA), a sami zawodnicy zdają sobie sprawę, że substancję tę można wykryć poprzez najprostsze badanie krwi.

Sadzić, palić, zalegalizować?

Co jakiś czas jak bumerang wraca kwestia ewentualnej legalizacji wszelkich form dopingu farmakologicznego u sportowców. Głównym argumentem zwolenników takiego rozwiązania jest założenie, że skoro „wszyscy biorą pod stołem”, to i tak oglądamy wyścig zbrojeń niemający nic wspólnego z naturą. O ile w przypadku kolarstwa i w mniejszym stopniu lekkoatletyki takie podejście jest dość racjonalne (choć okropnie niebezpieczne, gdyż wymusza na „czystych” przyjmowanie niebezpiecznych substancji), o tyle w piłce absolutnie nie powinno być na nie zgody. Przez lata decydowała kombinacja talentu, treningu i współpracy międzyludzkiej, bynajmniej nie na poziomie piłkarz-farmaceuta. Niech ten stan w najbliższych tysiącleciach nie ulegnie zmianie.