Mecz Wisła – Legia doskonale zobrazował całą polską Ekstraklasę, która coraz szybciej zaczyna przypominać równię pochyłą. Aż żal było tych wszystkich scoutów, którzy przyjechali oglądać zawody nawet, jeżeli byli oni wysłannikami z jakichś tam średnich europejskich klubików.
Tak to prawda, że na co dzień zajmuję się Premier League, dlatego mogę mieć trochę zbyt wygórowane wymagania co do naszych kopaczy. Ale nie przesadzajmy, ciągle chcemy się porównywać do najlepszych w Europie, a różnica między nimi, a Polakami jest tak duża, jak różnice programowe SLD i PiS-u. Nie dziwie się wcale Leo Beenhakkerowi, że wybrał się na mecz Feyenoordu zamiast oglądać nasz ligowy „klasyk”. Sam też chętniej wolałem obejrzeć inny szlagier tamtejszego dnia, czyli Arsenal – Chelsea. Ale nie zamierzam się o tym rozpisywać, tym bardziej, że obu tych drużyn mam już dość w tym sezonie, bowiem są wszędzie i ciągle. Dlatego też po pierwszej połowie wybrałem się na mecz ligi okręgowej w mojej dzielnicy. Kopanina oczywiście jak się patrzy, ale najgorsze było to, iż jedyne różnice miedzy Ekstraklasą a popularną „okręgówką” to zapewne lepsza murawa, droższy cennik skorumpowanego sędziego i to, że gdy zawodnicy pudłują, to czynią to odrobinę bliżej bramki niż w niższych ligach.
Kultura piłkarska, kultura szkolenia czy brania łapówek jest wszędzie podobna. Niezależnie od klasy rozgrywkowej. Nie mogę się więc zgodzić ze szkoleniowcem naszej reprezentacji, który twierdzi, iż poziom naszej ligi cały czas idzie w górę, bowiem coraz więcej drużyn walczy o mistrzostwo. To bzdura oczywiście. Wisła Kraków w ostatnich latach była jedynym naszym eksportowym klubem, wręcz otarła się o Ligę Mistrzów, co nazwaliśmy sukcesem bez precedensu. A brak czterech angielskich drużyn w fazie grupowej czy trzech w półfinałach to powoli powód do ogłoszenia żałoby narodowej przez królową Elżbietę.
Potem jednak Cupiał przestał szastać pieniędzmi w klubie (jakby to kiedykolwiek robił) i „Biała Gwiazda” popadła w ligową szarzyznę obok Legii, Polonii, Bełchatowa czy Lecha. Tak, tego Lecha, którym się tak zachwycaliśmy w pucharze pocieszenia znanym pod nazwą UEFA Cup. Każda z polskich drużyn od czasu do czasu ma tam przebłysk, potem jednak zwyczajnie zaczyna grać tak, jak to teraz widzimy. Dowodem na to jest trudność, z jaką ostatnio przychodzi poznaniakom zdobywanie punktów.
Chociaż z drugiej strony Lech Smudy jest lekkim fenomenem, ze względu na dobry scouting. Stilić czy Rengifo naprawdę posiadają umiejętności wykraczające poza naszą ligę, dlatego pewnie po sezonie już ich nie zobaczymy. Tak było przecież z Kalu Uche, który teraz regularnie gra w Primera Division i lubi od czasu do czasu strzelić bramkę. Jednak obecna sytuacja Lecha nie może w pełni potwierdzić mojej krytyki, bowiem to jest coś nowego w naszym futbolu. Wreszcie jakiś klub jest budowany z głową, z myślą o przyszłości i oparty o obcokrajowców, którzy potrafią kopnąć piłkę w dobrym kierunku i nie nazywają się Descarga.
Nie znam się i nie interesuje się naszą rodzimą ligą. O tym uprzedzam od razu. Jednak nie trzeba być ekspertem, ażeby zobaczyć na jakim poziomie stoi jeden z najważniejszych meczów w sezonie, gdzie być może ważyły się losy Mistrzostwa Polski. Miało to być wielkie widowisko i pasjonujący pojedynek dwóch najlepszych napastników ligi. Paweł Brożek, niezwykle inteligentny piłkarz ze świetnym charakterem był totalnie bezbarwny, więc idealnie wkomponował się w całe spotkanie. Z kolei Chinyama był ozdobą całego widowiska, bowiem jego nieskuteczność z pewnością rozbawiała wszystkich postronnych widzów, w tym także i mnie. Inne odczucia mieli pewnie siedzący na trybunach fani Legii. Ach, zapomniałem, że przecież na Reymonta nie było fanów Legii… Kolejna patologia polskiego futbolu…
