FJW: Srebrni chłopcy

Grupy nie mieliśmy łatwej, bo znajdowały się w niej Włochy, USA oraz Kuwejt. Pierwsze spotkanie rozpoczęliśmy od rywala z Azji, który bez zaskoczenia okazał się dla nas bardzo łatwym przeciwnikiem, podczas którego odnieśliśmy pewne zwycięstwo. Prawdziwa trudność miała nadejść w drugim meczu, kiedy mierzyliśmy się z naszpikowaną gwiazdami Italią. Rywale z Półwyspu Apenińskiego mocno nas zlekceważyli, myśląc, że łatwo mogą pokonać „Biało-czerwonych”. Jednak podopieczni Janusza Wójcika pokazali charyzmę i nie dali się włoskiemu zespołowi, pokonując ich aż 3:0. Opuszczali boisko ze skwaszonymi minami, bo nie sądzili, że niżej notowany zespół może być lepszy na placu gry pod każdym względem. Na zakończenie zremisowaliśmy z USA, lecz i tak w końcowym rozrachunku zdominowaliśmy grupę. Podczas rozgrywek grupowych mogła podobać się postawa naszych napastników – Andrzeja Juskowiaka oraz Wojciecha Kowalczyka. 

Sympatycy w naszym kraju byli pod wrażeniem, że ten zespół mógł tyle osiągnąć. Piłkarze zdawali sobie sprawę, że to może być życiowa szansa, aby spełnić swoje i reszty Polaków marzenia. Los był o tyle łaskawy, że napotkaliśmy na naszej drodze kolejną niespodziankę igrzysk – reprezentację Kataru. Było pewne, że w półfinale znajdzie się zespół, na którego wcześniej nikt nie stawiał. Tutaj bez większych problemów udało się ich przejść i byliśmy już o krok od awansu do wielkiego finału. Tym razem musieliśmy sprostać Australii, która wcześniej uporała się z zespołem Szwecji. Reprezentacja Polski zaprezentowała się najlepiej podczas całych igrzysk, kiedy to nasi napastnicy mieli wyjątkowy dzień. Nie daliśmy absolutnie najmniejszych szans przeciwników, pakując im aż sześć bramek. Byli oni w stanie odpowiedzieć tylko jedną bramką i mogliśmy się cieszyć, że jesteśmy już tak blisko olimpijskiego złota oraz szansy powtórzenia wyczynu orłów Kazimierza Górskiego, którzy zdobyli złoto podczas olimpiady w Monachium dwadzieścia lat wcześniej.

Dzień finału był szczególny dla naszych zawodników. Chcieli oni za wszelką cenę wygrać ostatni mecz na igrzyskach olimpijskich. Jednak czekało ich bardzo trudne zadanie, bo mierzyli się z gospodarzami turnieju – Hiszpanią. Stadion Camp Nou był wypełniony aż po brzegi. Polskich kibiców na stadionie nie było w ogóle słychać, bo większość stadionu zagłuszała swoim dopingiem niewielką grupę naszych fanów. Wszyscy kibicowali gospodarzom z samym królem Hiszpanii na czele. Polakom jako pierwszym udało się objąć prowadzenie za sprawą Wojciecha Kowalczyka, jednak później oddaliśmy rywalom pole i oni to niemiłosiernie wykorzystali. Tuż przed końcem na tablicy świetlnej widniał wynik remisowy 2:2. Każdy z naszych piłkarzy miał nadzieję na dogrywkę. Jednak nasz zespół miał dużego pecha. Pozwoliliśmy sobie na kolejny błąd, tracąc trzeciego gola. Hiszpańscy gracze cieszyli się i byli bardzo uradowani, że to podczas imprezy organizowanej w ich kraju udało im się wygrać. Polacy dla nas byli bohaterami, którzy jak prawdziwi herosi walczyli do końca swych sił. Jednak nie wszyscy nasi piłkarze byli zadowoleni z tego srebrnego medalu, ponieważ mieli ambicję, aby zdobyć upragnione złoto. Ale lepiej mieć srebrny medal, niż wrócić do kraju z gołymi rękoma. Podopieczni Janusza Wójcika sprawili niespodziankę na letnich igrzyskach olimpijskich w Barcelonie. Był to ostatni sukces naszej drużyny na arenie międzynarodowej.

Od tamtego wydarzenia polscy piłkarze nie osiągnęli niczego wielkiego na piłkarskich salonach. Wielu kibiców chciałoby mieć ponownie tyle powodów do radości, co wtedy. Kto wie, ile będziemy musieli czekać na kolejne takie osiągnięcie. Podejrzewam, że bardzo długo. Niektórzy z tamtej kadry zagrali w Lidze Mistrzów, niektórzy nie poradzili sobie za granicą, jeszcze inni zostali tylko zwykłymi ligowcami. Natomiast na zawsze będą tymi piłkarzami, którzy doszli do ogromnego sukcesu dzięki wielkiej charyzmie i determinacji.