Ferro

Pochodzenie

Urodził się 26 marca 1997 roku w Oliveira de Azeméis. Jego pełne nazwisko to Francisco Reis Ferreira, a jako dziecko wołano na niego Kiko. Piłkę zaczął kopać w 2005 roku w szkółce miejscowego Oliveirense. Benfica zainteresowała się nim od razu, ale był za młody, by wyprowadzić się od rodziców, więc na podstawie porozumienia klub oddawał go do okolicznych drużyn: najpierw do Estarreji, potem do Taboeiry z Aveiro. Do Taboeiry dojeżdżał z domu codziennie.

Pseudonim Ferro wziął się właśnie stamtąd. W drużynie był jeszcze jeden Kiko, a jego trener Sérgio Ferreira opowiadał, że chłopak spędzał mnóstwo czasu na siłowni, czyli, jak mówi się po portugalsku, „puxava muito ferro”. Ten sam trener wspominał, że nie był wtedy zawodnikiem szczególnie rozwiniętym technicznie, ale miał więcej woli i pracował więcej niż inni.

Do Benfiki dołączył w sezonie 2008/2009, przez ośrodek szkoleniowy w Aveiro. W 2011 roku trafił do akademii Caixa Futebol Campus na Seixal i w tamtym sezonie został z klubem mistrzem Portugalii do lat 15. Od sezonu 2015/2016 grał w rezerwach Benfiki.

Kariera

1 lutego 2019 roku Benfica awansowała go do pierwszej drużyny. 6 lutego, w półfinale Pucharu Portugalii ze Sportingiem, wszedł w 38. minucie za kontuzjowanego Jardela i zadebiutował w seniorskim futbolu. Był pierwszym wychowankiem, którego do pierwszego zespołu wprowadził trener Bruno Lage. W lutym 2019 roku wyszedł w podstawowym składzie w meczu Ligi Europy z Galatasaray, w parze środkowych obrońców z Rúbenem Diasem, również wychowankiem Seixal. W tym sezonie Benfica zdobyła mistrzostwo Portugalii.

W styczniu 2021 roku Benfica wypożyczyła go do Valencii. W LaLidze zadebiutował w wyjściowym składzie w przegranym 0:2 meczu z Realem Madryt. Na początku 2022 roku trafił na wypożyczenie do chorwackiego Hajduka Split. W debiucie, w trzeciej minucie wyjazdowego meczu z Goricą, strzelił głową gola na 1:0, a Hajduk wygrał 4:0. W maju 2022 roku w finale Pucharu Chorwacji wyrównał głową po rzucie rożnym na 1:1 z Rijeką; Hajduk wygrał 3:1, a dla Ferro był to pierwszy tytuł po odejściu z Benfiki.

W sezonie 2022/2023 grał najpierw w holenderskim Vitesse, a potem wrócił do Hajduka, który zatrzymał go już na stałe. W 2023 roku zagrał w półfinale pucharu ze Slavenem Belupo, a 24 maja w Rijece wyszedł w podstawowym składzie na wygrany 2:0 finał z Šibenikiem. Latem 2024 roku wrócił do Portugalii, do Estreli Amadora, z którą po sezonie rozwiązał kontrakt za porozumieniem stron. 31 lipca 2025 roku został piłkarzem Estoril Praia. Mówił wtedy, że przekonało go, że klub zachował strukturę i sztab z poprzedniego sezonu, a styl Estorilu pasuje do jego gry i do tego, jak patrzy na futbol.

Sukcesy

• 2023 Puchar Chorwacji z Hajdukiem Split
• 2022 Puchar Chorwacji z Hajdukiem Split
• 2019 Mistrzostwo Portugalii z Benfiką Lizbona
• 2014 Jedenastka turnieju mistrzostw Europy U-17

Styl gry

Sérgio Ferreira mówił w 2019 roku, że po latach pracy nad techniką Ferro jest ponadprzeciętny w dokładności długich podań, w antycypacji i w grze głową. Kolega z Taboeiry, który znał go z dzieciństwa, opisywał go jako obrońcę z dobrą techniką, który czyta grę i dobrze wychodzi z piłką, a przy tym jest bardzo mocny w powietrzu. Jego zdaniem w Portugalii niewielu środkowych obrońców łączy siłę z techniką w takiej równowadze.

Reprezentacja

W reprezentacji Portugalii U-17 zagrał w czterech meczach mistrzostw Europy na Malcie w 2014 roku, za każdym razem przez pełne 80 minut. Portugalia odpadła w półfinale, przegrywając 0:2 z Anglią, a Ferro znalazł się w jedenastce turnieju wybranej przez obserwatorów technicznych UEFA. W 2016 roku grał na mistrzostwach Europy U-19 w Niemczech, gdzie Portugalia odpadła w półfinale z Francją po meczu, w którym zwycięskiego gola strzelił Kylian Mbappé.