Klub z Wil w kantonie St. Gallen, który w 2004 roku zdobył Puchar Szwajcarii, a w 2002 roku pokonał St. Gallen 11:3.
Od 1963 roku Wil gra w kompleksie Sportpark Bergholz. Po przebudowie, na którą mieszkańcy zgodzili się w referendum ponad 60 procentami głosów, pierwszy mecz na nowym stadionie rozegrano 4 sierpnia 2013 roku; Wil wygrał 2:1 z FC Vaduz. Obiekt ma sztuczną nawierzchnię i 6000 miejsc, w tym 700 siedzących. Na czas przebudowy, w sezonie 2012/13, drużyna przeniosła się do St. Gallen.
Dokładna data założenia klubu nie jest znana. Według przekazów piłkę przywieźli do Wil dwaj praktykanci z Anglii, pracujący w dziewiarstwie, a rok 1900 wybrano jako okrągłą datę. Klub nazywał się najpierw FC Stella, potem FC Fors; pierwsza wzmianka w miejscowej prasie pochodzi z 1903 roku. Według kroniki klubu w 1907 roku połączył się z FC Fortuna i przyjął nazwę FC Wil.
W latach 1943–1952 Wil awansował z trzeciej ligi do ówczesnej Nationalligi B, ale potem przez dekady grał w niższych ligach. W 1988 roku grającym trenerem został Christian Gross, który wprowadził zespół z 2. Ligi do Nationalligi B, a w 1993 roku odszedł do Grasshoppers. Pod wodzą Heinza Peischla Wil pierwszy raz w historii awansował do najwyższej ligi, a 3 listopada 2002 roku przy rekordowych 7300 widzach pokonał FC St. Gallen 11:3, co jest rekordowym wynikiem w Szwajcarii.
Największy sukces przyszedł w 2004 roku: w finale Pucharu Szwajcarii w Bazylei, przy 22 500 widzach, Wil wygrał 3:2 z Grasshoppers. W bramce stał 19-letni Daniel Lopar, a dwa rzuty karne wykorzystał Fabinho. Pod koniec tego sezonu drużyna spadła jednak z ekstraklasy. W 2015 roku klub przejęła turecka grupa MNG, która zatrudniła drogich piłkarzy, ale w lutym 2017 roku z dnia na dzień wycofała się z inwestycji. Klub uratował zarząd z Rogerem Biggerem, a nowy kierunek, oparty na szkoleniu młodzieży, przyniósł Wil wyróżnienie dla najlepiej szkolącego klubu w szwajcarskiej piłce zawodowej.