EuroAnaliza: Niemcy (prawie) oniemieli

A z kim udało nam się zremisować czy też komu udało się zremisować z nami? Nie ma sensu dociekać, czy była to niemiecka kadra A czy B. Joachim Loew wiedział, że jego zespół będzie stawał w szranki z finalistą czerwcowych finałów, zatem bez dwóch zdań oddelegował na murawę takich piłkarzy, na których liczy w przyszłorocznym turnieju. Ktoś powie, że Niemcy zagrali słabo, bramkarz popełniał błędy, gubili się w obronie, ich druga linia jako całość właściwie nie istniała, napastnicy zaś byli nieskuteczni jak nigdy. Może i tak, ale nie jest powiedziane, że z Neuerem, Oezilem, Schweinsteigerem i Gomezem w składzie nie byłoby podobnie. Zresztą, co nas będą obchodzić niemieckie problemy za dziewięć miesięcy? Będą się liczyć punkty.

Gwarantem ich gromadzenia będzie Wojciech Szczęsny. Nie ma sensu pisanie o tym chłopaku, o jego niesamowitych zdolnościach, refleksie, chłodnej głowie, którą zachowuje przez cały mecz. Nie ma sensu umacnianie go w przekonaniu, że jest jednym z najlepszych specjalistów od strzeżenia bramki na świecie. Wystarczy zobaczyć, co Wojtek wyprawia w trakcie meczu, by do takich wniosków dojść samemu. Golkiper Arsenalu, dystansując się od fali pochwał, która spłynęła na niego po wtorkowym meczu, zauważa, że wybronił dwie czy trzy trudne piłki, w pozostałych przypadkach zaś to rywale po prostu trafiali w niego. Poza tym Szczęsny żałował, że sędzia nie dał mu podejść do Toniego Kroosa przed rzutem karnym i szepnąć mu słówka „na pokrzepienie”. I o to chodzi. Tak dobry bramkarz powinien każdą idealną interwencję przyjmować obojętnie, a każdą sytuację, w której mógł zrobić cokolwiek lepiej, rozpamiętywać.

Marcin Wasilewski nie posiadł choćby części talentu Szczęsnego, a i tak aż do zakończenia kariery powinien grać w kadrze. Bezcelowe jest pisanie o nim tego samego, co przy okazji meczu z Meksykiem (a można, bo „Wasyl” ponownie zaliczył dobry mecz i dla innych kadrowiczów znów był wzorem ambicji i nieustępliwości). Proszę więc Was, drodzy czytelnicy, porównajcie, ile akcji przeprowadzili Niemcy jego stroną boiska, a ile przeciwległą? Trzy? Cztery? Dodajmy, że było to przeważnie wtedy, gdy pod naszą bramkę zapędzał się Phillip Lahm, niestety bez ogona w osobie Błaszczykowskiego. Wasilewski zapewne przegra rywalizację na boku defensywy z Łukaszem Piszczkiem, ale wobec dramatu na środku obrony Smuda powinien go przetestować właśnie na pozycji stopera.

Właśnie, dramat. Dokładnie z tym oraz pokrewnymi, pejoratywnymi terminami będzie kojarzył nam się występ Arkadiusza Głowackiego tudzież sam zawodnik. Niedokładne podanie do stojącego kilka metrów obok kolegi tuż przed polem karnym. Przewrócenie się na piłce w polu bramkowym i tym samym wyłożenie futbolówki rywalowi. Dwa faule na żółtą kartkę w ciągu dwunastu minut, jeden w polu karnym, drugi dwadzieścia metrów przed nim. Nie, to nie są błędy 17-latka przesuniętego awaryjnie z prawej pomocy na środek obrony, tylko 32-letniego faceta, który niemal od dekady uchodzi za jednego z najlepszych polskich stoperów. Umiejętności sugerują, aby widzieć w nim pewniaka do wyjściowego składu, jednak szwankująca psychika i brak koncentracji w najważniejszych meczach każą go natychmiast skreślić.

Za sprawą Głowackiego prawdziwy chrzest bojowy, przyspieszony kurs na stopera reprezentacji Polski, musiał zaliczyć Damien Perquis. Francuz zagrał bez fajerwerków, ale o niebo solidniej niż jego sąsiedzi. Jeżeli w debiucie przeciwko tak wymagającej drużynie, mając tak słabych partnerów po bokach, zawodnik nie popełnia większego błędu, to nie ma możliwości, by jego występu nie ocenić pozytywnie. A z każdym meczem gracz Sochaux będzie coraz pewniejszy i będziemy mieli z niego coraz więcej pożytku.

Jakub Wawrzyniak stwierdził po meczu z Niemcami, że wszyscy, którzy uważają, że popełnił błąd przy podaniu Muellera, skutkującym golem Cacau (Szpak. Kakao), nie są normalni. Że to nie był błąd, tylko ogromny pech, który każdemu mógł się przytrafić. Aha. Będąc w zgodzie z samym sobą i ze wszystkimi innymi, informuję, że nie jestem normalny. I pozwolenie rywalowi na swobodne zagranie w polu karnym zawsze będzie dla mnie błędem, niezależnie, czy odpowiedzialny za obronę poślizgnie się, nie nadąży z blokiem czy zamrze, przypominając sobie, że przed meczem zostawił jajka na gazie. Jako jedyne usprawiedliwienie przyjmuję kolizję z meteorytem, wskutek której delikwent straci kończynę.
PS Zdrowia Sebastianie!

Piwoci. Piwo Ci postawię, Rafale Murawski, jak będziesz podawał dokładniej. We wtorek zagrałeś bardzo dobrze i inteligentnie taktycznie, zanotowałeś mnóstwo odbiorów, skutkujących świetnym ustawieniem czy dużą ruchliwością. Bardzo podobał mi się pressing w Twoim wykonaniu, dzięki niemu obrońcy i pomocnicy Niemiec naprawdę często gubili się w rozegraniu, chociaż wydawałoby się, że mają na nie dużo miejsca i czasu. Gdyby do Twoich poczynań dodać nieco spokoju, rozwagi i dokładności w podaniach, które musisz na swojej pozycji prezentować, będziemy mieli z Ciebie nieporównywalnie więcej pożytku. Od Ciebie powinno zaczynać się większość naszych akcji, Ty powinieneś rozdzielać piłki i regulować tempo gry. Rób to mądrze, dodaj wszystkie atuty z wtorku, a będzie idealnie.

Nie najgorzej na tle tak mocnego rywala zaprezentował się również Dariusz Dudka. Zabrakło mu jednak energii Murawskiego, powinien walczyć w odbiorze tak samo jak kolega, choćby zmotywowany jego poczynaniami, a poza tym częściej wykorzystywać swoje słuszne warunki fizyczne w bezpośrednich pojedynkach, dążyć do nich i je wygrywać. Gracz Auxerre dobrze poradził sobie w pomocy, dobrze zdublował pozycję napastnika przy pierwszym golu (przy którym zresztą asystował), poza ostatnią akcją porządnie załatał też dziurę na środku obrony powstałą po zejściu z boiska bezmyślnego Głowackiego. Ogólnie rozegrał dobry mecz i kto wie, czy to nie Dudka i Murawski wspólnie wybiegną w wyjściowym składzie premierowego meczu Polski na Euro.

Kuba Błaszczykowski zagrał i źle, i dobrze. Źle, bo jak wszyscy inni nie potrafił uspokoić gry, w jego poczynaniach panował chaos. Dobrze, bo często dążył do pojedynków z Niemcami, a że jest w niezłej formie fizycznej – albo je wygrywał, albo dawał się sfaulować, z pożytkiem dla drużyny. Nasz kapitan świetnie uruchomił prostopadłym podaniem Dariusza Dudkę przy akcji bramkowej. No i przede wszystkim wziął na siebie ogromną odpowiedzialność związaną ze strzelaniem rzutu karnego (ostatnia, wydawałoby się, minuta meczu, pełen stadion, taki przeciwnik!). Nie było zbędnego wyczekiwania, głębokich oddechów i mierzenia się wzrokiem z Wiese. Byli Kuba, bramka i piłka, która miała między słupki wpaść. Wszystko poszło jak trzeba, w normalnych okolicznościach Błaszczykowski zostałby bohaterem, a Polska odniosła historyczne zwycięstwo.

Sławomir Peszko. Peszko, peszek, pech, peszysko. Pusty śmiech ogarnął mnie, kiedy przy każdej kolejnej, marnowanej przez gracza Koeln stuprocentowej okazji przypominałem sobie jego rozmowę z reporterem TVP przed meczem. „Łydki nie drżą. Nerwów być nie może, musimy coś Niemcom udowodnić.” No i Sławek udowodnił, że rację mają ci, którzy porównują go do zająca. Pal licho fizjonomię, Peszko jest, jak sympatyczne uszate zwierzątko, piekielnie szybki i piekielnie strachliwy. Z wielką łatwością dochodzi do sytuacji strzeleckich i z jeszcze większą te sytuacje marnuje. Gdyby do swoich atutów dołożył skuteczność, do przerwy prowadzilibyśmy z Niemcami 3:0, a zawodnik byłby noszony na rękach, a wchodząc do klubowej szatni po kilkunastodniowej przerwie, każdy składałby mu hołd i poklepywał po ramionach jeszcze długo. A tak mieliśmy peszka. Peszkę.

Adrian Mierzejewski był bodaj najsłabszym w ofensywie graczem naszej drużyny. Niedokładność do kwadratu, wdawanie się w bezsensowne dryblingi i jeszcze bardziej bezsensowne faulowanie rywali w sytuacji, kiedy można było powalczyć o piłkę w zgodzie z przepisami. Z drugiej strony trzeba oddać zawodnikowi Trabzonsporu, że najlepiej prezentuje się wtedy, kiedy jest non stop pod grą, ale to w meczu z tak mocnym rywalem raczej nie jest możliwe. Sporo jednak racji ma Smuda, który po meczu z Meksykiem przyznawał, że nie ma wielkich pretensji do „Mierzeja” za niewykorzystaną stuprocentową sytuację. Zawodnik ten bowiem dopiero ogrywa się na tak wysokim poziomie i trzeba uważać ze stawianymi mu wymaganiami.

Wysokie wymagania trzeba mieć za to do Roberta Lewandowskiego. A to ze względu na umiejętności, które już posiada, oraz szybkość nabywania nowych i udoskonalania starych. Wydaje się, że gracz Borussii staje się lepszy z każdym meczem, coraz więcej walczy w defensywie, coraz skuteczniej poczyna sobie pod bramką, coraz częściej zagrywa piłki, które pozostaje tylko wepchnąć do bramki. Ruchliwy, dobrze grający ciałem, świetnie panujący nad piłką. Dla każdej obrony taki napastnik to utrapienie i nie inaczej było w meczu z Niemcami. Zwróćmy uwagę, że „Lewy” miał właściwie jedyną okazję na zdobycie gola i tego dokonał. Co tu dużo opowiadać, kapitalny występ, oby tak było na Euro.

Mimo zmarnowania niezapomnianej szansy na przejście do historii, Smuda może być dumny ze swoich podopiecznych. Przed meczem niemal każdy po polskiej stronie przyjąłby wynik 2:2 z pocałowaniem ręki, a fakt, że po meczu czuliśmy niedosyt, jest tylko dowodem na to, że w naszej drużynie drzemie potencjał, który pozwala nam na osiąganie dobrych wyników z drużynami z czołówki. To już nie ten sam zespół, nie te same dzieci we mgle, które poległy 0:6 z Hiszpanią. Pokazał to mecz z Francją, potwierdziło spotkanie z Niemcami. Teraz pora na kolejny krok naprzód i zwycięstwo 11 listopada we Wrocławiu z Włochami.