EuroAnaliza: Kadra (nie) dla ubogich

Zresztą już z Włochami byliśmy bezorzełkowi, a jakoś stadion we Wrocławiu był pełny. Rywal ze światowej półki oraz inauguracja nowego obiektu zrobiły swoje. W Poznaniu mieliśmy natomiast do czynienia ze zbiegiem niekorzystnych okoliczności. Wyobraźmy sobie, że nie mieszkamy w żadnych z tych dwóch miast, a planujemy wybrać się na któreś z dwóch listopadowych spotkań (na obydwa przecież nie mamy czasu i kasy). Co wybierzemy? Atrakcyjnego rywala, na otwarcie stadionu, na normalnej murawie. Z którym zagramy w najmocniejszym składzie.

Wybierzemy zatem Wrocław. No ale ktoś w tym Poznaniu chyba się pojawi, co? Nie ma opcji, żeby tak krótko przed mistrzostwami kibice nie chcieli oglądać kadry. Zgoda, ale nie za takie pieniądze. Za 40 złotych dostalibyśmy miejsce za budkami z kiełbasami. Żeby cokolwiek widzieć, musimy zapłacić jakieś sto złotych. Przeciętny poznaniak czy inny znający się na matematyce obywatel szybko przeliczy i przypomni sobie, że równo rok wcześniej za taką kwotę wszedł na mecz Polska – Wybrzeże Kości Słoniowej. Z żoną i dzieckiem. Poza tym jaki jest sens płacić (przepłacać) za oglądanie zmienników w meczu z rywalem, który ostatnio chwile świetności przeżywał jakieś cztery dekady temu? W dodatku na takiej „murawie”? Dziękuję, to już wolę Szpakowskiego (polecam przycisk „mute”) i miękki fotel.

Najśmieszniejszy w tym całym splocie dziwnych okoliczności jest fakt, że zawodnicy oddelegowani przez Smudę na mecz z Węgrami przez długi czas prezentowali się bardzo dobrze. Najpierw dano im bezceremonialnie odczuć, że są reprezentantami drugiej kategorii, co z pewnością podświadomie spotęgował stan poznańskiej murawy i procent zapełnienia trybun. No i rywal. Mogliby pomyśleć, że są taką kadrą dla ubogich (zważywszy na wspomniane ceny biletów, musi to być przenośnia). Piłkarze jednak się zawzięli, docenili, że Smuda w ogóle dał im szansę. Wielu z nich ją wykorzystało.

Przede wszystkim Adrian Mierzejewski. Już sam fakt, że Smuda uważa go za zmiennika i klasyfikuje niżej niż doprawdy żałośnie grającego Obraniaka, jest nieco dziwny. Widząc, jak gracz Trabzonsporu rozgrywa, jak drybluje, strzela, szuka gry i porównując to z obrazem człapiącego Francuza gubiącego piłkę i podającego do rywala bądź „na alibi”, dziwimy się jeszcze bardziej. Umówmy się więc, że stwierdzenie selekcjonera, iż Mierzejewski po przeprowadzce do Turcji stracił formę, było tylko prztyczkiem w nos albo kopniakiem motywacyjnym.

Sporo pociechy było też z Adama Matuszczyka i Macieja Rybusa. Młodym reprezentantom nie przeszkadzało ekspresowe tempo rozgrywania akcji oraz, mimo warunków, gra podaniami po ziemi. Gracz Koeln wyraźnie chciał brać się za kreowanie akcji, co przy ofensywnie usposobionych i ruchliwych kolegach wyglądało całkiem dobrze. Do tego poprawnie współpracował z Dariuszem Dudką, którego świadomość wstąpienia do klubu wybitnego reprezentanta chyba nieco sparaliżowała (kilka fatalnych podań). Rybus z kolei w końcu nie gubił piłki, w końcu próbował podawać do partnerów wcześniej niż tuż przy chorągiewce i w końcu funkcjonował jako element drużyny, a nie gracz realizujący swoją własną taktykę.

O ile wszyscy wyżej wymienieni mimo statusu (być może chwilowego) rezerwowych mogą spodziewać się powołania do szerokiej kadry na Euro, o tyle Grzegorz Wojtkowiak i Marcin Komorowski nie dali trenerowi chyba żadnych argumentów do kolejnego powołania. Chociaż znając sympatię Smudy do obrońcy Lecha, dwa celne dośrodkowania w ciągu niemal 90 minut wystarczą.

Jak zagrały poszczególne formacje? Obrona – średnio. A właściwie w pierwszej połowie świetnie, a w drugiej połowie, kiedy kolegom z pomocy nie chciało się już wracać, a Węgrom jakby bardziej zachciało się grać – już kiepsko. Jakieś dziesięć minut przed bramką Priskina wiadomo było, że prędzej czy później ona padnie – rywale coraz częściej nas oskrzydlali, coraz częściej wymieniali piłkę na dużej szybkości przed naszym polem karnym. Do 78. minuty jakoś udało się ich powstrzymywać, ale wtedy Głowacki zaginął w akcji, a zdezorientowanemu Wasilewskiemu nie udało się pokryć podającego i adresata jednocześnie. Fabiański (niezły występ) bez szans.

Pomoc – w porządku. W przeciwieństwie do obrony funkcjonowała na wysokich obrotach niemal przez cały mecz, kreując naprawdę dużą liczbę akcji, które powinny zakończyć się bramkami. Po godzinie gry zawodnicy zaczęli co prawda zaniedbywać obowiązki defensywne (a może „pewniakom”, którzy zmienili wtedy kolegów, nie chciało się biegać?), ale summa summarum ocena musi być pozytywna.

Co ciekawe, chyba połowę sytuacji bramkowych lub takich, które miały szansę taki status uzyskać, wypracował Paweł Brożek. Jak? W świetny sposób zgarniając i rozprowadzając (często łącząc te czynności jednym zagraniem) piłki od Fabiańskiego. Dla wbiegających Błaszczykowskiego, Rybusa czy Mierzejewskiego podania te były niczym woda na młyn. Dla kontrastu, „Brozinho” powinien trafić w tym meczu jeszcze co najmniej raz.

Co pokazał mecz z Węgrami? Że piłkarze z zaplecza kadry potrafią grać w piłkę, jeśli zdołają szybko narzucić rywalowi swój styl gry. Że potrafią wykreować dużą liczbę szans na bramkę, ale niekoniecznie musi to się przekładać na wynik. Ogólnie grają podobnie jak pierwsza reprezentacja, tylko trochę gorzej. To wydaje się nawet logiczne.

• Franciszek Smuda
• Polska
• Węgry

Zresztą już z Włochami byliśmy bezorzełkowi, a jakoś stadion we Wrocławiu był pełny. Rywal ze światowej półki oraz inauguracja nowego obiektu zrobiły swoje. W Poznaniu mieliśmy natomiast do czynienia ze zbiegiem niekorzystnych okoliczności. Wyobraźmy sobie, że nie mieszkamy w żadnych z tych dwóch miast, a planujemy wybrać się na któreś z dwóch listopadowych spotkań (na obydwa przecież nie mamy czasu i kasy). Co wybierzemy? Atrakcyjnego rywala, na otwarcie stadionu, na normalnej murawie. Z którym zagramy w najmocniejszym składzie.

Wybierzemy zatem Wrocław. No ale ktoś w tym Poznaniu chyba się pojawi, co? Nie ma opcji, żeby tak krótko przed mistrzostwami kibice nie chcieli oglądać kadry. Zgoda, ale nie za takie pieniądze. Za 40 złotych dostalibyśmy miejsce za budkami z kiełbasami. Żeby cokolwiek widzieć, musimy zapłacić jakieś sto złotych. Przeciętny poznaniak czy inny znający się na matematyce obywatel szybko przeliczy i przypomni sobie, że równo rok wcześniej za taką kwotę wszedł na mecz Polska – Wybrzeże Kości Słoniowej. Z żoną i dzieckiem. Poza tym jaki jest sens płacić (przepłacać) za oglądanie zmienników w meczu z rywalem, który ostatnio chwile świetności przeżywał jakieś cztery dekady temu? W dodatku na takiej „murawie”? Dziękuję, to już wolę Szpakowskiego (polecam przycisk „mute”) i miękki fotel.

Najśmieszniejszy w tym całym splocie dziwnych okoliczności jest fakt, że zawodnicy oddelegowani przez Smudę na mecz z Węgrami przez długi czas prezentowali się bardzo dobrze. Najpierw dano im bezceremonialnie odczuć, że są reprezentantami drugiej kategorii, co z pewnością podświadomie spotęgował stan poznańskiej murawy i procent zapełnienia trybun. No i rywal. Mogliby pomyśleć, że są taką kadrą dla ubogich (zważywszy na wspomniane ceny biletów, musi to być przenośnia). Piłkarze jednak się zawzięli, docenili, że Smuda w ogóle dał im szansę. Wielu z nich ją wykorzystało.

Przede wszystkim Adrian Mierzejewski. Już sam fakt, że Smuda uważa go za zmiennika i klasyfikuje niżej niż doprawdy żałośnie grającego Obraniaka, jest nieco dziwny. Widząc, jak gracz Trabzonsporu rozgrywa, jak drybluje, strzela, szuka gry i porównując to z obrazem człapiącego Francuza gubiącego piłkę i podającego do rywala bądź „na alibi”, dziwimy się jeszcze bardziej. Umówmy się więc, że stwierdzenie selekcjonera, iż Mierzejewski po przeprowadzce do Turcji stracił formę, było tylko prztyczkiem w nos albo kopniakiem motywacyjnym.

Sporo pociechy było też z Adama Matuszczyka i Macieja Rybusa. Młodym reprezentantom nie przeszkadzało ekspresowe tempo rozgrywania akcji oraz, mimo warunków, gra podaniami po ziemi. Gracz Koeln wyraźnie chciał brać się za kreowanie akcji, co przy ofensywnie usposobionych i ruchliwych kolegach wyglądało całkiem dobrze. Do tego poprawnie współpracował z Dariuszem Dudką, którego świadomość wstąpienia do klubu wybitnego reprezentanta chyba nieco sparaliżowała (kilka fatalnych podań). Rybus z kolei w końcu nie gubił piłki, w końcu próbował podawać do partnerów wcześniej niż tuż przy chorągiewce i w końcu funkcjonował jako element drużyny, a nie gracz realizujący swoją własną taktykę.

O ile wszyscy wyżej wymienieni mimo statusu (być może chwilowego) rezerwowych mogą spodziewać się powołania do szerokiej kadry na Euro, o tyle Grzegorz Wojtkowiak i Marcin Komorowski nie dali trenerowi chyba żadnych argumentów do kolejnego powołania. Chociaż znając sympatię Smudy do obrońcy Lecha, dwa celne dośrodkowania w ciągu niemal 90 minut wystarczą.

Jak zagrały poszczególne formacje? Obrona – średnio. A właściwie w pierwszej połowie świetnie, a w drugiej połowie, kiedy kolegom z pomocy nie chciało się już wracać, a Węgrom jakby bardziej zachciało się grać – już kiepsko. Jakieś dziesięć minut przed bramką Priskina wiadomo było, że prędzej czy później ona padnie – rywale coraz częściej nas oskrzydlali, coraz częściej wymieniali piłkę na dużej szybkości przed naszym polem karnym. Do 78. minuty jakoś udało się ich powstrzymywać, ale wtedy Głowacki zaginął w akcji, a zdezorientowanemu Wasilewskiemu nie udało się pokryć podającego i adresata jednocześnie. Fabiański (niezły występ) bez szans.

Pomoc – w porządku. W przeciwieństwie do obrony funkcjonowała na wysokich obrotach niemal przez cały mecz, kreując naprawdę dużą liczbę akcji, które powinny zakończyć się bramkami. Po godzinie gry zawodnicy zaczęli co prawda zaniedbywać obowiązki defensywne (a może „pewniakom”, którzy zmienili wtedy kolegów, nie chciało się biegać?), ale summa summarum ocena musi być pozytywna.

Co ciekawe, chyba połowę sytuacji bramkowych lub takich, które miały szansę taki status uzyskać, wypracował Paweł Brożek. Jak? W świetny sposób zgarniając i rozprowadzając (często łącząc te czynności jednym zagraniem) piłki od Fabiańskiego. Dla wbiegających Błaszczykowskiego, Rybusa czy Mierzejewskiego podania te były niczym woda na młyn. Dla kontrastu, „Brozinho” powinien trafić w tym meczu jeszcze co najmniej raz.

Co pokazał mecz z Węgrami? Że piłkarze z zaplecza kadry potrafią grać w piłkę, jeśli zdołają szybko narzucić rywalowi swój styl gry. Że potrafią wykreować dużą liczbę szans na bramkę, ale niekoniecznie musi to się przekładać na wynik. Ogólnie grają podobnie jak pierwsza reprezentacja, tylko trochę gorzej. To wydaje się nawet logiczne.