Sam finał Ligi Mistrzów można opisać w kilku zdaniach, co też i pewnie uczynię, ale by przypomnieć sobie przebieg całej edycji Pucharu Mistrzów w tym sezonie, potrzeba już dużo więcej słów. W skrócie: było naprawdę przyzwoicie.
Najlepszym epitetem, jakim można by określić mecz finałowy, jest słowo „sprawiedliwy”. Wygrała drużyna bezdyskusyjnie lepsza tego dnia i nikt nie powinien tego podważać. Owszem, poziom finału nie powalał, ale dzięki szybko strzelonej bramce przez Barcę Man U musiał się otworzyć, zagrać agresywniej i ofensywniej – a przynajmniej próbować. Tak więc od początku moje obawy mogłem schować do szuflady; już nie musiałem się zastanawiać, czy „Czerwone Diabły” będą murować bramkę niczym Chelsea w pierwszym półfinałowym spotkaniu na Camp Nou. Teraz można tylko gdybać, czy jeśliby to uczynili od pierwszej minuty, mieliby większe szanse na zatrzymanie walca ze stolicy Katalonii.
Cieszyłem się bardzo tym finałem, bowiem spotkały się w nim zdecydowanie dwie najlepsze drużyny tego sezonu. Po obu ekipach było widać ogromne zmęczenie, kluby zagrały ponad 60 spotkań. I przez tych 90 minut środowego wieczoru zostały rozwiane wszelkie wątpliwości odnośnie do tego, komu przypadną wszystkie laury. Manchester United zagrał źle, bez pomysłu, bez ikry – więc przegrał; Barca miała tego dnia magię i technikę po swojej stronie – dlatego też wygrała. Leo Messi zdobył bramkę (i to głową!), a dryblował kapitalnie, szczególnie w drugiej połowie. Cristiano Ronaldo nie mógł sobie znaleźć miejsca na boisku, próbował być liderem, ale niestety nie dał rady. Nie potrafił wejść w pole karne mimo tego, że na lewej obronie stał 35-letni Sylvinho, a na środku Yaya Toure, nominalny defensywny pomocnik.
Jednak ja raczej nie porównywałbym do siebie Argentyńczyka z Portugalczykiem. Jedyne, co ich łączy, to duża liczba strzelonych goli, wszechstronność i dobry drybling. Ronaldo jest jednak więźniem własnych warunków fizycznych, nie potrafi tak szybko podnosić się z murawy jak Messi czy też „przenikać” przez przeciwników. Nadrabia to jednak większa dynamiką i siłą fizyczną od wychowanka „Blaugrany”. Ten z kolei rewanżuje się małymi stopami, które potrafią w nieprawdopodobny sposób kontrolować piłkę i przyspieszeniem, które na przestrzeni metra pozwala mu zgubić obrońców. Ponadto były zawodnik Sportingu Lizbona ma powierzonych dużo więcej zadań taktycznych (łącznie z defensywą) niż Messi, który jest klasycznym wolnym elektronem. I mimo że to niewątpliwie dwie największe gwiazdy europejskiej piłki, nie są jednak skazane na rywalizację, gdyż są po prostu ulepione z innej gliny.
Refleksje
Manchester United nie został pierwszą drużyną, której udałoby się obronić puchar Ligi Mistrzów. W półfinałach nadal mogliśmy podziwiać hegemonię angielskich drużyn, jednak żadna z nich ostatecznie nie triumfowała. Jeden z półfinalistów, londyński Arsenal, z pewnością ugrał w tej edycji więcej niż powinien, ale to raczej zasługa słabych przeciwników w drabince turniejowej niż nagłego renesansu ekipy Wengera. „Kanonierzy” pokonali na swojej drodze najpierw po rzutach karnych Romę, przekreślając tym samym nadzieje zawodników Spalettiego na , a następnie Villareal. Hiszpanie byli bardzo ciekawą drużyną rozgrywek, pokazali ładny dla oka futbol, niewiele ustępujący temu z Barcelony. W ćwierćfinale z Anglikami jednak najpierw padli ofiarą przepięknej przewrotki Adebayora, a w rewanżu „Żółta Łódź Podwodna” zagrała bez Senny i Cazorli, czyli praktycznie przestała istnieć.
