Zimowa przerwa w ekstraklasie trwa w najlepsze, kluby porozjeżdżały się na zgrupowania, rozpoczęła się cała masa meczów sparingowych. Spośród bardzo różnych wyników (wygrana Legii 7:0 ze słoweńskim NK Zavrc, porażka Wisły Kraków 0:3 ze słowacką Żyliną i wiele, wiele innych) najbardziej uwagę zwraca przegrana Termaliki Nieciecza z… reprezentacją bezrobotnych piłkarzy z Hiszpanii i to aż 1:4.
Dani Quintana grał głównie w trzeciej lidze hiszpańskiej (z lewej) (fot. Hanna Urbaniak / iGol.pl)
Pierwsza myśl – lekki wstyd, nawet jeśli to sparing. Gdy się jednak dobrze zastanowić, to szacunek dla Hiszpanów rośnie. Trudno o zgranie, gdy praktycznie wszyscy widzą się we wspólnej drużynie po raz pierwszy. Nawet jeśli „Słoniki” są na początku swoich przygotowań, wbicie im czterech bramek to duży wyczyn. Z pewnością można wyobrazić sobie, że każdy z tych chłopaków liczył, że trener rywali (czyli polskiego zespołu) pomyśli „o, ten mi się podoba, zaproponuję mu treningi z nami”. Po tym meczu wydaje się, że nie jest to wcale takie głupie.
Jak wiadomo kryzys w Hiszpanii bardzo mocno odbił się na tamtejszym futbolu. Kluby z zaplecza La Liga często muszą maksymalnie ciąć koszty i całkiem przyzwoici zawodnicy lądują z dnia na dzień na bruku. Nakłonienie takiego gracza do gry w Polsce za, powiedzmy, średnią pensję w ekstraklasie nie będzie niczym trudnym – każdy, kto dostanie propozycję kontraktową, wyszuka w Google koszty życia w Polsce, do tego sprawdzi, czy jakikolwiek Hiszpan się u nas wybił. I najprawdopodobniej zrobi wszystko, by nie zawieść oczekiwań. Nie wiadomo oczywiście, czy taka transakcja by wypaliła, czy piłkarz by się zaaklimatyzował etc., ale ryzyko takiego przedsięwzięcia naprawdę nie jest wysokie.
Zobaczmy, kim są bohaterowie tego tekstu, hiszpańscy bezrobotni, którzy lekko rozgromili zespół walczący o grupę mistrzowską naszej najlepszej ligi. Sprawdzeni pod kątem dotychczasowej kariery i ocenieni, czy mogliby przydać się w ekipie beniaminka ekstraklasy.
Jorge Palatsi – 27-letni bramkarz, do niedawna rezerwowy w drugoligowej Gironie, która była o krok od awansu do Primera Division. Wychowanek Villarreal, trenował z pierwszym zespołem. Jako że Nieciecza zakontraktowała ostatnio Krzysztofa Pilarza, wzmocnień na tę pozycję nie szuka.
Nagore – prawy obrońca, weteran boisk Segunda Division. Odpada, ma bowiem 35 lat. Brawa dla niego za determinację i chęć kontynuowania kariery, ale będzie mu naprawdę trudno znaleźć nowy klub.
Super – hit meczu. Skoro jest Super, to nie powinien mieć problemu ze znalezieniem pracodawcy. Mówiąc poważnie, 24-letni stoper ma w CV Betis Sewilla i Elche, ale ostatnio grywał na trzecim poziomie rozgrywkowym. Był tam podstawowym zawodnikiem (w San Roque i Villanovense), nie przedłużył jednak kontraktu, uznając, że powinien dostać szansę gdzieś wyżej.
Victor Gomis – kolejny doświadczony piłkarz, 33-letni lewonożny stoper. Grywał w przeszłości w Segunda Division (Elche i Poli Ejido), ostatnio zaś biegał po boiskach na trzecim poziomie rozgrywkowym. Z racji wieku, podobnie jak Nagore, nie będzie miał łatwo z nowym kontraktem.
Daniel Cifuentes – niestety lewy obrońca także w metryce ma już dość wysoką liczbę. 35 lat na karku, 23 mecze w La Liga, ponad 100 w Segunda Division. Ostatnio zaś grał w Lincoln Red Imps czyli mistrzu Gibraltaru.
Jairo Caballero – skrzydłowy, który nigdy nie grał powyżej Segunda Division B czyli trzeciej ligi. W 60 meczach na tym poziomie zdobył zaledwie trzy bramki, więc raczej nie prezentuje wystarczająco wysokiej klasy, by być wzmocnieniem dla zespołu z ekstraklasy.
Alvaro Zazo – 33-letni środkowy pomocnik bez wielkiej przeszłości. Otworzył wynik spotkania z Termalicą. Wychowanek Rayo, całe życie rezerwowy. Kariery chyba już nie zrobi.
Jose Pedrosa Galan – obieżyświat. Wychowanek Atletico Madryt grał już w Tajlandii, Indonezji, Austrii, Palestynie i na Cyprze, na pewno jest więc otwarty na grę gdziekolwiek. Ma 29 lat, jeszcze kawałek kariery przed nim, w Arisie Limassol nie wywalczył sobie jednak miejsca w wyjściowej jedenastce.
Luismi – doświadczona „dycha”, zagrał osiem… minut w Primera Division (w barwach Espanyolu). Na trzecim poziomie miał całkiem sympatyczne statystyki, ale 32 lata na karku nie nastrajają optymistycznie.
Ferran Tacon – lewoskrzydłowy z trzeciej ligi mający za sobą sezon w Portugalii (Uniao Madeira). „Liczby” 29-letniego wychowanka Realu Madryt, delikatnie mówiąc, nie powalają na kolana, trudno więc oczekiwać, że nagle stanie się wybitnym piłkarzem.
Valdo – gdyby nie wiek (34 lata), brać w ciemno i nie pytać o zdanie. Wychowanek Realu Madryt, prawie 260 meczów w Primera Division (przede wszystkim w Osasunie), 34 gole, 26 asyst. Uniwersalny zawodnik, może grać w zasadzie na każdej pozycji w pomocy i na szpicy. Ostatnio zarabiał dobre pieniądze w Kalkucie. Skoro zdecydował się tutaj wystąpić, to pewnie nie ma dużych wymagań finansowych.
Na drugą połowę wyszło dziewięciu nowych zawodników (został bramkarz i Daniel Cifuentes przesunięty na skrzydło).
Samuel Piette – ciekawy przypadek. Belg, wychowanek Standardu Liege, który jednak 99% swojej dorosłej kariery spędził w trzeciej lidze hiszpańskiej. Ma 28 lat, czyli właśnie zabrzmiał ostatni dzwonek na poważniejszą karierę.
Uxio Marcos – wychowanek Deportivo La Coruna, ostatnio reprezentował Cordobę, w której jednak grał w trzecioligowych rezerwach. Młody chłopak, ma 23 lata, mobilny stoper. Można wpisać do notesu.
David Alvarez – kolejny 23-latek, ostatnio grający w Olympiakosie Nikozja. Lwią część swojej kariery spędził na trzecim poziomie rozgrywkowym w Hiszpanii, w rezerwach Cordoby i Sportingu Gijon.
David Garrido – 33-letni obrońca, który, podobnie jak koledzy z linii defensywnej, niemal cała karierę spędził w Segunda Division B.
Joaquin Garcia – 30-letni pomocnik, strzelec jednej z bramek. W CV trzecia liga i ostatnio cypryjska ekstraklasa (Ethnikos Achnas), za wiele jednak w niej nie pograł (raptem dwa mecze).
Josete Abarca – następny trzecioligowy pomocnik, 25-latek. Jego niezła gra w Leganes poskutkowała transferem do Realu Saragossa, w którym jednak nie przebił się do pierwszego zespołu i grał w rezerwach.
Borja Prieto – przypadek podobny do powyższych. Lata kariery w Segunda Division B, nigdy nie dostał szansy nigdzie wyżej. Ma 28 lat.
Rida Arkine – 25-letni filigranowy Marokańczyk, były gracz rezerw Rayo Vallecano i Granady. Jego atutem jest uniwersalność, wadą – stosunkowo małe doświadczenie.
Addison Alves – bohater meczu, zdobywca dwóch bramek. Trochę to przykre, że Termalicę pogrążył 34-letni Brazylijczyk, który w Hiszpanii nie wyściubił nosa poza Segunda B (był w Herculesie Alicante, ale nie dane mu było zadebiutować w Primerze), ostatnio zaś dorabiał sobie w Tajlandii i Indonezji.
Jak więc widać, wielu z tych piłkarzy to stare wygi, które raczej nie zainteresują trenera Mandrysza. Trochę to przykre, że większość z nich nie osiągnęła niemal niczego, a tak boleśnie obiła polskiego ligowca. Jeszcze raz warto podkreślić, jak zdeterminowani musieli być Hiszpanie. Zawodnicy z Niecieczy wyszli na murawę zapewne bardzo rozluźnieni i musieli się zdziwić, jak bardzo „gryzą trawę” ich rywale. Ciekawe, czy choć jeden z polskich graczy pomyślał, w jak komfortowej sytuacji się teraz znajduje. Wypłata, całkiem solidna, zawsze na czas, znakomite warunki do przygotowań, telewizja, kamery, wywiady. Niech trzymają kciuki, aby do Polski nie przyszedł taki kryzys, żeby musiały powstawać takie właśnie reprezentacje bezrobotnych piłkarzy.
Zimowa przerwa w ekstraklasie trwa w najlepsze, kluby porozjeżdżały się na zgrupowania, rozpoczęła się cała masa meczów sparingowych. Spośród bardzo różnych wyników (wygrana Legii 7:0 ze słoweńskim NK Zavrc, porażka Wisły Kraków 0:3 ze słowacką Żyliną i wiele, wiele innych) najbardziej uwagę zwraca przegrana Termaliki Nieciecza z… reprezentacją bezrobotnych piłkarzy z Hiszpanii i to aż 1:4.
Dani Quintana grał głównie w trzeciej lidze hiszpańskiej (z lewej) (fot. Hanna Urbaniak / iGol.pl)
Pierwsza myśl – lekki wstyd, nawet jeśli to sparing. Gdy się jednak dobrze zastanowić, to szacunek dla Hiszpanów rośnie. Trudno o zgranie, gdy praktycznie wszyscy widzą się we wspólnej drużynie po raz pierwszy. Nawet jeśli „Słoniki” są na początku swoich przygotowań, wbicie im czterech bramek to duży wyczyn. Z pewnością można wyobrazić sobie, że każdy z tych chłopaków liczył, że trener rywali (czyli polskiego zespołu) pomyśli „o, ten mi się podoba, zaproponuję mu treningi z nami”. Po tym meczu wydaje się, że nie jest to wcale takie głupie.
Jak wiadomo kryzys w Hiszpanii bardzo mocno odbił się na tamtejszym futbolu. Kluby z zaplecza La Liga często muszą maksymalnie ciąć koszty i całkiem przyzwoici zawodnicy lądują z dnia na dzień na bruku. Nakłonienie takiego gracza do gry w Polsce za, powiedzmy, średnią pensję w ekstraklasie nie będzie niczym trudnym – każdy, kto dostanie propozycję kontraktową, wyszuka w Google koszty życia w Polsce, do tego sprawdzi, czy jakikolwiek Hiszpan się u nas wybił. I najprawdopodobniej zrobi wszystko, by nie zawieść oczekiwań. Nie wiadomo oczywiście, czy taka transakcja by wypaliła, czy piłkarz by się zaaklimatyzował etc., ale ryzyko takiego przedsięwzięcia naprawdę nie jest wysokie.
Zobaczmy, kim są bohaterowie tego tekstu, hiszpańscy bezrobotni, którzy lekko rozgromili zespół walczący o grupę mistrzowską naszej najlepszej ligi. Sprawdzeni pod kątem dotychczasowej kariery i ocenieni, czy mogliby przydać się w ekipie beniaminka ekstraklasy.
Jorge Palatsi – 27-letni bramkarz, do niedawna rezerwowy w drugoligowej Gironie, która była o krok od awansu do Primera Division. Wychowanek Villarreal, trenował z pierwszym zespołem. Jako że Nieciecza zakontraktowała ostatnio Krzysztofa Pilarza, wzmocnień na tę pozycję nie szuka.
Nagore – prawy obrońca, weteran boisk Segunda Division. Odpada, ma bowiem 35 lat. Brawa dla niego za determinację i chęć kontynuowania kariery, ale będzie mu naprawdę trudno znaleźć nowy klub.
Super – hit meczu. Skoro jest Super, to nie powinien mieć problemu ze znalezieniem pracodawcy. Mówiąc poważnie, 24-letni stoper ma w CV Betis Sewilla i Elche, ale ostatnio grywał na trzecim poziomie rozgrywkowym. Był tam podstawowym zawodnikiem (w San Roque i Villanovense), nie przedłużył jednak kontraktu, uznając, że powinien dostać szansę gdzieś wyżej.
Victor Gomis – kolejny doświadczony piłkarz, 33-letni lewonożny stoper. Grywał w przeszłości w Segunda Division (Elche i Poli Ejido), ostatnio zaś biegał po boiskach na trzecim poziomie rozgrywkowym. Z racji wieku, podobnie jak Nagore, nie będzie miał łatwo z nowym kontraktem.
Daniel Cifuentes – niestety lewy obrońca także w metryce ma już dość wysoką liczbę. 35 lat na karku, 23 mecze w La Liga, ponad 100 w Segunda Division. Ostatnio zaś grał w Lincoln Red Imps czyli mistrzu Gibraltaru.
Jairo Caballero – skrzydłowy, który nigdy nie grał powyżej Segunda Division B czyli trzeciej ligi. W 60 meczach na tym poziomie zdobył zaledwie trzy bramki, więc raczej nie prezentuje wystarczająco wysokiej klasy, by być wzmocnieniem dla zespołu z ekstraklasy.
Alvaro Zazo – 33-letni środkowy pomocnik bez wielkiej przeszłości. Otworzył wynik spotkania z Termalicą. Wychowanek Rayo, całe życie rezerwowy. Kariery chyba już nie zrobi.
Jose Pedrosa Galan – obieżyświat. Wychowanek Atletico Madryt grał już w Tajlandii, Indonezji, Austrii, Palestynie i na Cyprze, na pewno jest więc otwarty na grę gdziekolwiek. Ma 29 lat, jeszcze kawałek kariery przed nim, w Arisie Limassol nie wywalczył sobie jednak miejsca w wyjściowej jedenastce.
Luismi – doświadczona „dycha”, zagrał osiem… minut w Primera Division (w barwach Espanyolu). Na trzecim poziomie miał całkiem sympatyczne statystyki, ale 32 lata na karku nie nastrajają optymistycznie.
Ferran Tacon – lewoskrzydłowy z trzeciej ligi mający za sobą sezon w Portugalii (Uniao Madeira). „Liczby” 29-letniego wychowanka Realu Madryt, delikatnie mówiąc, nie powalają na kolana, trudno więc oczekiwać, że nagle stanie się wybitnym piłkarzem.
Valdo – gdyby nie wiek (34 lata), brać w ciemno i nie pytać o zdanie. Wychowanek Realu Madryt, prawie 260 meczów w Primera Division (przede wszystkim w Osasunie), 34 gole, 26 asyst. Uniwersalny zawodnik, może grać w zasadzie na każdej pozycji w pomocy i na szpicy. Ostatnio zarabiał dobre pieniądze w Kalkucie. Skoro zdecydował się tutaj wystąpić, to pewnie nie ma dużych wymagań finansowych.
Na drugą połowę wyszło dziewięciu nowych zawodników (został bramkarz i Daniel Cifuentes przesunięty na skrzydło).
Samuel Piette – ciekawy przypadek. Belg, wychowanek Standardu Liege, który jednak 99% swojej dorosłej kariery spędził w trzeciej lidze hiszpańskiej. Ma 28 lat, czyli właśnie zabrzmiał ostatni dzwonek na poważniejszą karierę.
Uxio Marcos – wychowanek Deportivo La Coruna, ostatnio reprezentował Cordobę, w której jednak grał w trzecioligowych rezerwach. Młody chłopak, ma 23 lata, mobilny stoper. Można wpisać do notesu.
David Alvarez – kolejny 23-latek, ostatnio grający w Olympiakosie Nikozja. Lwią część swojej kariery spędził na trzecim poziomie rozgrywkowym w Hiszpanii, w rezerwach Cordoby i Sportingu Gijon.
David Garrido – 33-letni obrońca, który, podobnie jak koledzy z linii defensywnej, niemal cała karierę spędził w Segunda Division B.
Joaquin Garcia – 30-letni pomocnik, strzelec jednej z bramek. W CV trzecia liga i ostatnio cypryjska ekstraklasa (Ethnikos Achnas), za wiele jednak w niej nie pograł (raptem dwa mecze).
Josete Abarca – następny trzecioligowy pomocnik, 25-latek. Jego niezła gra w Leganes poskutkowała transferem do Realu Saragossa, w którym jednak nie przebił się do pierwszego zespołu i grał w rezerwach.
Borja Prieto – przypadek podobny do powyższych. Lata kariery w Segunda Division B, nigdy nie dostał szansy nigdzie wyżej. Ma 28 lat.
Rida Arkine – 25-letni filigranowy Marokańczyk, były gracz rezerw Rayo Vallecano i Granady. Jego atutem jest uniwersalność, wadą – stosunkowo małe doświadczenie.
Addison Alves – bohater meczu, zdobywca dwóch bramek. Trochę to przykre, że Termalicę pogrążył 34-letni Brazylijczyk, który w Hiszpanii nie wyściubił nosa poza Segunda B (był w Herculesie Alicante, ale nie dane mu było zadebiutować w Primerze), ostatnio zaś dorabiał sobie w Tajlandii i Indonezji.
Jak więc widać, wielu z tych piłkarzy to stare wygi, które raczej nie zainteresują trenera Mandrysza. Trochę to przykre, że większość z nich nie osiągnęła niemal niczego, a tak boleśnie obiła polskiego ligowca. Jeszcze raz warto podkreślić, jak zdeterminowani musieli być Hiszpanie. Zawodnicy z Niecieczy wyszli na murawę zapewne bardzo rozluźnieni i musieli się zdziwić, jak bardzo „gryzą trawę” ich rywale. Ciekawe, czy choć jeden z polskich graczy pomyślał, w jak komfortowej sytuacji się teraz znajduje. Wypłata, całkiem solidna, zawsze na czas, znakomite warunki do przygotowań, telewizja, kamery, wywiady. Niech trzymają kciuki, aby do Polski nie przyszedł taki kryzys, żeby musiały powstawać takie właśnie reprezentacje bezrobotnych piłkarzy.
[interaction id=”56a4d692ef54eee31e06eacd”]
Komentarze
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Bądź pierwszy.
