Dewaluacja mistrzowskiej definicji?

Śledź Bloody Football! na Facebooku

Trzecim bohaterem uzupełniającym podium najlepszych graczy United w tym sezonie jest Rafael da Silva. To, w co zamienił się w obecnej kampanii młody Brazylijczyk, nazwałbym skrzyżowaniem Gary’ego Neville’a i Daniego Alvesa. Oczywiście – zachowując odpowiednie proporcje – prawa część duetu bliźniaków da Silva nie osiągnęła jeszcze piłkarskiego Olimpu, jednak progres był niesamowity. Rafael jest coraz bardziej odpowiedzialny na murawie, coraz rzadziej zdarzają mu się głupie wpadki. Widać, że rozwinął się taktycznie – świetnie broni, lepiej się ustawia, idealnie wpasował się w tę bezdusznie regularną maszynę Fergusona. A gra do przodu? Brazylijski obrońca już dawno to miał – cały sezon pruł po skrzydle niczym jego rodak Felipe Massa w bolidzie F1. Trzy gole w lidze to świetny wynik, trzy asysty to rezultat całkiem przyzwoity, ale statystyki te (zwłaszcza asysty) będą się jeszcze windować – Rafael ma dopiero 22 lata. Strach myśleć, co z niego wyrośnie.

Życie piłkarza jest usłane różami. Są dziewczyny, kasa, dziewczyny, wywiady, podróże po świecie i znów dziewczyny. Jednak im wyżej zajdziesz, tym upadek bywa bardziej bolesny. Przekonał się o tym Wayne Rooney – cichy bohater tego sezonu, ale i najgłośniejszy przegrany. Jeśli największym beneficjentem kupna Robina van Persiego okazał się sir Alex (kolejny tytuł mistrzowski), to najwięcej stracił właśnie „Wazza”. Anglik przestał być opcją pierwszego wyboru, stał się wyrobnikiem środka pola, pracującym na rzecz smukłego Holendra. Rooney stał się architektem planującym budowę fundamentów, jednak pod projektem kopuły wykańczającej wspaniałą budowlę podpisuje się już ktoś inny. RvP ukradł Rooneyowi większość fleszy w tym sezonie, zabrał mu królewskie berło Old Trafford.

Oczywiście 12 goli i dziewięć asyst w 24 meczach to w dalszym ciągu doskonały wynik, ale trochę mało jak na możliwości i ambicje Wayne’a. Zobaczymy, jak sam Rooney odpowie po sezonie na swoją nową rolę – pomocnika RvP. Ma idealne predyspozycje do gry w środku pola i na tej pozycji zapewne zakończy karierę, pytanie zasadnicze jednak brzmi: czy pogodzi się z byciem tym drugim, przygotowującym nuty do gry dla holenderskiego maestro? Przekonamy się niedługo, Paryż bowiem cały czas czeka. Szkoda by było. Pisałem już kiedyś – RvP jest chwilowy, Rooney to natomiast kwintesencja manchesterskiego futbolu. Sir Alex nie powinien o tym zapominać, bo wydaje się, że zwyczajnie zachłysnął się Robinem niczym nową dziewczyną, zapominając o starej i oddanej towarzyszce życia.

Reasumując – paradoksalnie, jak United było silne, tak liga była w tym roku zwyczajnie słaba. A może właśnie tak mocna? Może wszystkie zespoły są już na tyle wyrównane, że każdy ogrywa każdego, a najbardziej regularny Manchester United w cuglach rozprawił się z konkurencją w Anglii i spacerowym tempem dotarł do mety jako pierwszy? Tego dowiemy się dopiero w następnym sezonie, gdy otrzepie się z kurzu Manchester City, dozbroją się Arsenal, Chelsea i być może – wszystko zależy od Bale’a nucącego pod nosem „Should I stay or should I go?” – Tottenham.

Wszyscy psioczą na obecny sezon, wysuwając odważną tezę, jakoby doszło do dewaluacji mistrzowskiej formuły i United nie było w tym roku aż tak mocne, ale liga skandalicznie słaba. Kij ma zawsze dwa końce. United było bardzo regularne, wszystko zaskoczyło, a RvP dał mu nową jakość. A że reszta stawki się po drodze zakrztusiła? Tym lepiej dla Fergusona, po prostu mniej nerwów. Jaka by nie była do końca prawda, pewne jest natomiast jedno – za dużo emocji w walce o mistrzostwo Anglii to w tym roku nie było. Czekamy więc z niecierpliwością na przyszły sezon. Emocje natomiast będą w walce o LM i uniknięcie relegacji. Cytując zatem bohatera wczorajszego wieczoru: „Football, bloody hell!”.

Artykuł ukazał się także na Bloody Football! Blog