Defoe w Sunderlandzie. Jakie ma szanse?

Steven Fletcher jest z pewnością najlepszym napastnikiem w klubie. Rozegrał siedemnaście spotkań i strzelił cztery gole. Może to nie jest najlepszy wynik, ale złośliwi powiedzą, że wciąż lepiej niż Falcao. Podobnie jak Altidore, nie jest najszybszy, za to na pewno jest zwinniejszy od Amerykanina. Ciężko mu odebrać piłkę, podejmuje też prawidłowe decyzje przy rozprowadzaniu kontrataków. Najczęściej występuje w roli tego, który jednym podaniem uruchamia machinę ofensywną Sunderlandu. Kupiony za 12 mln funtów z Wolverhampton napastnik może być jednak lekkim rozczarowaniem, gdyż za taką sumę powinno się od niego więcej oczekiwać.

O Dannym Grahamie nie można za wiele powiedzieć oprócz tego, że bardzo lubi grzać ławkę rezerwowych. Podczas bieżącej kampanii zaledwie trzy razy meldował się na boisku z ławki rezerwowych i, jak można się domyślić, nie strzelił żadnego gola. Dwudziestodziewięciolatek nie wydaje się być większym problemem dla Defoe.
Sądziliście, że Graham to żaden kłopot? W takim razie co powiecie na dwudziestoletniego Mikaela Mandrona, który ledwie raz pojawił się na boisku pod koniec przegranego 0:1 meczu z Liverpoolem. Biorąc pod uwagę jego wiek, w przyszłości może stanowić o sile ataku „Czarnych Kotów”, ale na tę chwilę najlepszym rozwiązaniem byłoby jego wypożyczenie.
Connor Wickham, podobnie jak Fletcher, to najgroźniejszy rywal dla Defoe. W dwudziestu trzech spotkaniach strzelił trzy bramki i jest jednym z pierwszych wyborów Gustavo Poyeta przy ustalaniu składu. Biorąc pod uwagę jego młody wiek (dwadzieścia jeden lat) i progres, jaki niewątpliwie regularnie zalicza Anglik, ciężko będzie wygryźć go z wyjściowej jedenastki.

Mimo że już na drugi dzień po swoim transferze Defoe zadebiutował w meczu przeciwko Tottenhamowi, na dłuższą metę najprawdopodobniej będzie trzecim w hierarchii napastnikiem Sunderlandu. Były reprezentant Anglii został sprowadzony do klubu prawdopodobnie głównie po to, by podbudować upadające morale drużyny. Głośne nazwisko na pewno przyda się w ekipie „Czarnych Kotów”, a sam Anglik może dawać dobry przykład młodszym kolegom, jak Wickham czy Mandron. Obaj mogą się sporo nauczyć od doświadczonego Defoe, co pomoże im w prowadzeniu własnych karier. Jeżeli chodzi o kwestie czysto sportowe, były gracz Toronto wprowadzi spokój do gry swojej drużyny – coś, czego im często brakuje, a przez co w głównej mierze tracą punkty.
Dla Defoe jest to z pewnością korzystna decyzja. Młodszy już nie będzie, prawdopodobnie jest to jego ostatni kontrakt w karierze. Dzięki Sunderlandowi wciąż może grać na najwyższym poziomie, a przy okazji nieźle zarobić.