Chorwacja
Ofensywny pomocnik z Vukovaru, wychowanek Rijeki, który był kapitanem Unionu Berlin i Realu Salt Lake.
Urodził się 16 kwietnia 1989 roku w Vukovarze, ale dorastał na Kvarnerze, w okolicach Rijeki. Pierwsze piłkarskie kroki stawiał jako pięciolatek w NK Opatija. Potem trafił do Rijeki, gdzie według klubu był kapitanem drużyn pionierów, kadetów, juniorów, a w końcu także seniorów. W Rijece spędził 14 lat, od pionierów do seniorów.
W pierwszym zespole Rijeki zadebiutował 12 kwietnia 2008 roku w wyjazdowym meczu z Osijekiem, prowadzonym przez Zlatka Dalicia. W sezonie 2011/2012 był najlepszym strzelcem klubu, z dziewięcioma golami. W sumie rozegrał w Rijece sześć sezonów w pierwszej lidze chorwackiej.
Latem 2013 roku przeszedł do Unionu Berlin, który grał wtedy w 2. Bundeslidze. Szybko został liderem drużyny. Od lipca 2014 do października 2015 roku był jej kapitanem, a w lipcu 2015 roku trener Norbert Düwel potwierdził go w tej roli na kolejny sezon. W sezonie 2015/2016 strzelił 12 goli w 32 meczach. W sezonie 2016/2017 Union walczył o bezpośredni awans do Bundesligi aż do 32. kolejki, ale po porażce 1:3 w Brunszwiku zakończył rozgrywki na czwartym miejscu. W lutym 2018 roku, na własną prośbę, rozwiązał kontrakt z Unionem, który obowiązywał do 2019 roku, i odszedł do Real Salt Lake. Tłumaczył, że chciał jeszcze przeżyć nowy kraj, nowy język i inną kulturę, a przeprowadzka do Stanów Zjednoczonych była dla niego spełnieniem marzenia. Union awansował do Bundesligi dopiero dwa lata później, już bez niego.
W Real Salt Lake spędził sześć sezonów. Najlepszy był rok 2021: 16 goli i dziewięć asyst oraz powołanie do Meczu Gwiazd MLS. W ataku tworzył wtedy mocny duet z Albertem Rusnákiem. W 2022 roku został kapitanem klubu, ale uraz pleców wykluczył go z gry przez większą część sezonu. W 2023 roku zagrał w 27 meczach i strzelił cztery gole. W lidze zdobył dla Salt Lake łącznie 47 goli. Klub nie przedłużył z nim umowy i pod koniec grudnia 2023 roku się rozstali.
Dwa dni później podpisał kontrakt z Vancouver Whitecaps. W obu półfinałowych meczach Pucharu Kanady z Pacific FC, 10 lipca i 27 sierpnia 2024 roku, wszedł z ławki. Whitecaps obronili trofeum: 25 września 2024 roku pokonali w finale Toronto FC po rzutach karnych, po bezbramkowym remisie. W lipcu 2025 roku rozwiązał kontrakt z Vancouver.
Po dwunastu latach za granicą wrócił do Rijeki. Chciał jeszcze zagrać przed jej kibicami i skończyć karierę tam, gdzie się zaczęła, ale zagrał niewiele: dwa razy wszedł z ławki w końcówkach meczów, ostatni raz 16 sierpnia 2025 roku w spotkaniu z Dinamem Zagrzeb. W styczniu 2026 roku ogłosił koniec kariery piłkarskiej i objął w klubie funkcję menedżera ds. wypożyczeń i rozwoju zawodników. We wrześniu 2026 roku Rijeka zorganizowała mu mecz pożegnalny na stadionie Kantrida z Unionem Berlin. Kreilach był zgłoszony do składów obu drużyn: pod koniec pierwszej połowy wszedł na boisko w barwach Unionu, a w 83. minucie, już w koszulce Rijeki. Za każdym razem dostawał opaskę kapitańską. Union wygrał 1:0.
Grał jako ofensywny pomocnik, mógł też występować jako drugi napastnik. Cenili go za doświadczenie, profesjonalizm i cechy przywódcze: w Unionie dzięki obecności na boisku i podejściu do zawodu szybko stał się jednym z liderów, a Real Salt Lake sprowadził go także jako piłkarza z talentem i przywództwem.
W 2008 roku grał w reprezentacji Chorwacji U-19, a w 2010 roku w reprezentacji U-21. Pierwszego gola dla kadry U-21 strzelił w 90. minucie wygranego 4:1 meczu eliminacji mistrzostw Europy z Norwegią, po wejściu na boisko w przerwie.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026Liga Europy | HNK Rijeka | Liga Europy | 1 | 0 | 0 | 0 |
