Czy Sebastian Kowalczyk to hybryda dwóch pozycji?

– Mogę sobie wyobrazić Sebastiana na obu skrzydłach, na „10” i na „8”. Odpowiadając lekko przewrotnie, Sebastian Kowalczyk w Pogoni to kluczowy zawodnik, poprzedni sezon to podstawowy młodzieżowiec, a w tym sezonie gracz wyjściowej jedenastki i bardzo często kapitan drużyny.

Maksymalna mizeria w liczbach? Zależy których

Trudno powiedzieć coś więcej, w końcu to zawodnik ukierunkowany ofensywnie, ale jego liczby w ponad 100 rozegranych meczach w drużynie ze Szczecina nie rzucają na kolana, co obrazuje wykres poniżej. Po zapoznaniu się z nim można już dojść do wniosku, że drugim Cristiano Ronaldo to on nie jest. Bliżej mu raczej do Nicolo Barelli, który w Interze również często gra fałszywego skrzydłowego. Takich zawodników jak oni właśnie często się krzywdzi, mówiąc o bramkach i asystach – przy ich grze te liczby to dodatek.

Jednak inna sprawa to dryblingi. W ich liczbie w ostatnich trzech latach zajmuje szóste miejsce w całej ekstraklasie oraz pierwsze w barwach Pogoni. Dodatkowo w swoim klubie ma wykonanych najwięcej kluczowych podań. Mija rywali, szuka sobie miejsca na boisku, bierze grę na siebie, próbuje grać za plecy obrońców. Dodając to wszystko, widzimy w nim po prostu reżysera gry i tak też, jak dowódca drużyny, gra.

Na pewno to nie jest typowy skrzydłowy. Dlaczego? Wystarczy spojrzeć na liczby dośrodkowań jego i Michała Kucharczyka. Świeżo upieczony reprezentant Polski robi to dwukrotnie podczas meczu, a były legionista aż dziewięć razy. Takie statystyki pokazują, że choć gra na skrzydle, to po prostu spędza tam mało czasu. Stąd się bierze brak asyst i bramek – on jest skupiony na innych liczbach.

To Sebastian Kowalczyk jest również najczęściej faulowanym zawodnikiem w polskiej lidze w ciągu ostatnich trzech lat. Bezpośredni przekład tych ataków na zawodnika Pogoni Szczecin to pięć rzutów karnych.

Musi pracować nad…

Wychowanek „Dumy Pomorza” w polskiej lidze imponuje techniką. Ustawianiem się między liniami, szukaniem prostopadłych piłek, niebaniem się trzymania jej przy nodze. Jednak musi pracować nad grą w obronie. Ma niestety niedobry nawyk – zdarza mu się nie wracać. Często również spóźnia się z asekuracją.

W dzisiejszych czasach jeżeli chcesz zrobić karierę, to od piłkarza grającego właśnie na pozycjach Kowalczyka wymaga się nie tylko cudownej ofensywy, ale i konsekwencji w poczynaniach zespołu podczas obrony. Jeśli spojrzymy na najlepsze ligi, to nie ma tam możliwości, by zawodnik grający z boku czy w środku pola nie wracał do obrony. Na takie rzeczy w poważnej piłce po prostu nie ma czasu.

Wyobraźmy sobie teraz sytuację, że Paulo Sousa wystawia go na lewym wahadle, a ten nie wraca. Jak mogłoby się to skończyć? Podobnie jak Chelsea Tuchela – wędką, czego doświadczył Calum Hadson Odoi. Brak realizacji założeń w defensywie jest w dzisiejszym futbolu niemożliwy. Sebastian Kowalczyk musi się poprawić w tym elemencie gry, jeśli marzy o porządnej karierze.

Lechia Gdańsk – złe wspomnienia

Gdańszczanie to najbliższa misja dla Pogoni Szczecin i jej kapitana. Będzie to mecz na szczycie. Zmierzy się ze sobą wicelider i czwarta drużyna obecnego sezonu. To powinno zwiastować nam emocje. Stawka meczu jest ogromna, bo walka o podium w lidze wkracza pomału w decydującą fazę. To właśnie starcia z bezpośrednimi rywalami mogą decydować o tym, która z drużyn zagra w Europie. Dla Sebastiana Kowalczyka ten mecz również będzie ważny, o czym mówi nam twórca podcastu Głos Portowców.

– Sebastian przeciwko Lechii rozegrał siedem spotkań na poziomie ekstraklasy. Na razie bez bramek i asyst. Pierwszy mecz rozegrał jeszcze za czasów trenera Kazimierza Moskala i na pewno nie ma dobrych wspomnień, bo zakończył się on porażką 4:0.

Również dla sympatyków Portowców ten mecz będzie miał ogromne znaczenie. W nich cały czas jest zadra pewnego meczu, o którym mówi nam Bartosz Ślusarski:

– Kibicom utkwił mecz przegrany przez „Portowców” 3:4, który był kiepsko sędziowany przez Zbigniewa Dobrynina, a Szymon Marciniak, delikatnie mówiąc, nie pomagał na VAR-ze. To w tym meczu był faulowany Sebastian, zamiast, jak zasugerował Zbigniew Boniek na TT, krzyczeć, podniósł się i grał dalej, co zakończyło się bramką dla Lechii. Dlatego w piątek czas na przełamanie i bramkę naszego zawodnika.

• Ekstraklasa
• Lechia Gdańsk
• Pogoń Szczecin
• Sebastian Kowalczyk
• Polska

– Mogę sobie wyobrazić Sebastiana na obu skrzydłach, na „10” i na „8”. Odpowiadając lekko przewrotnie, Sebastian Kowalczyk w Pogoni to kluczowy zawodnik, poprzedni sezon to podstawowy młodzieżowiec, a w tym sezonie gracz wyjściowej jedenastki i bardzo często kapitan drużyny.

Maksymalna mizeria w liczbach? Zależy których

Trudno powiedzieć coś więcej, w końcu to zawodnik ukierunkowany ofensywnie, ale jego liczby w ponad 100 rozegranych meczach w drużynie ze Szczecina nie rzucają na kolana, co obrazuje wykres poniżej. Po zapoznaniu się z nim można już dojść do wniosku, że drugim Cristiano Ronaldo to on nie jest. Bliżej mu raczej do Nicolo Barelli, który w Interze również często gra fałszywego skrzydłowego. Takich zawodników jak oni właśnie często się krzywdzi, mówiąc o bramkach i asystach – przy ich grze te liczby to dodatek.

Jednak inna sprawa to dryblingi. W ich liczbie w ostatnich trzech latach zajmuje szóste miejsce w całej ekstraklasie oraz pierwsze w barwach Pogoni. Dodatkowo w swoim klubie ma wykonanych najwięcej kluczowych podań. Mija rywali, szuka sobie miejsca na boisku, bierze grę na siebie, próbuje grać za plecy obrońców. Dodając to wszystko, widzimy w nim po prostu reżysera gry i tak też, jak dowódca drużyny, gra.

Na pewno to nie jest typowy skrzydłowy. Dlaczego? Wystarczy spojrzeć na liczby dośrodkowań jego i Michała Kucharczyka. Świeżo upieczony reprezentant Polski robi to dwukrotnie podczas meczu, a były legionista aż dziewięć razy. Takie statystyki pokazują, że choć gra na skrzydle, to po prostu spędza tam mało czasu. Stąd się bierze brak asyst i bramek – on jest skupiony na innych liczbach.

To Sebastian Kowalczyk jest również najczęściej faulowanym zawodnikiem w polskiej lidze w ciągu ostatnich trzech lat. Bezpośredni przekład tych ataków na zawodnika Pogoni Szczecin to pięć rzutów karnych.

Musi pracować nad…

Wychowanek „Dumy Pomorza” w polskiej lidze imponuje techniką. Ustawianiem się między liniami, szukaniem prostopadłych piłek, niebaniem się trzymania jej przy nodze. Jednak musi pracować nad grą w obronie. Ma niestety niedobry nawyk – zdarza mu się nie wracać. Często również spóźnia się z asekuracją.

W dzisiejszych czasach jeżeli chcesz zrobić karierę, to od piłkarza grającego właśnie na pozycjach Kowalczyka wymaga się nie tylko cudownej ofensywy, ale i konsekwencji w poczynaniach zespołu podczas obrony. Jeśli spojrzymy na najlepsze ligi, to nie ma tam możliwości, by zawodnik grający z boku czy w środku pola nie wracał do obrony. Na takie rzeczy w poważnej piłce po prostu nie ma czasu.

Wyobraźmy sobie teraz sytuację, że Paulo Sousa wystawia go na lewym wahadle, a ten nie wraca. Jak mogłoby się to skończyć? Podobnie jak Chelsea Tuchela – wędką, czego doświadczył Calum Hadson Odoi. Brak realizacji założeń w defensywie jest w dzisiejszym futbolu niemożliwy. Sebastian Kowalczyk musi się poprawić w tym elemencie gry, jeśli marzy o porządnej karierze.

Lechia Gdańsk – złe wspomnienia

Gdańszczanie to najbliższa misja dla Pogoni Szczecin i jej kapitana. Będzie to mecz na szczycie. Zmierzy się ze sobą wicelider i czwarta drużyna obecnego sezonu. To powinno zwiastować nam emocje. Stawka meczu jest ogromna, bo walka o podium w lidze wkracza pomału w decydującą fazę. To właśnie starcia z bezpośrednimi rywalami mogą decydować o tym, która z drużyn zagra w Europie. Dla Sebastiana Kowalczyka ten mecz również będzie ważny, o czym mówi nam twórca podcastu Głos Portowców.

– Sebastian przeciwko Lechii rozegrał siedem spotkań na poziomie ekstraklasy. Na razie bez bramek i asyst. Pierwszy mecz rozegrał jeszcze za czasów trenera Kazimierza Moskala i na pewno nie ma dobrych wspomnień, bo zakończył się on porażką 4:0.

Również dla sympatyków Portowców ten mecz będzie miał ogromne znaczenie. W nich cały czas jest zadra pewnego meczu, o którym mówi nam Bartosz Ślusarski:

– Kibicom utkwił mecz przegrany przez „Portowców” 3:4, który był kiepsko sędziowany przez Zbigniewa Dobrynina, a Szymon Marciniak, delikatnie mówiąc, nie pomagał na VAR-ze. To w tym meczu był faulowany Sebastian, zamiast, jak zasugerował Zbigniew Boniek na TT, krzyczeć, podniósł się i grał dalej, co zakończyło się bramką dla Lechii. Dlatego w piątek czas na przełamanie i bramkę naszego zawodnika.