Ched Evans – napastnik nie tylko na boisku

Podobne przypadki miały już miejsce w sporcie, najsłynniejszym jest sprawa boksera Mike’a Tysona. Amerykanin został aresztowany latem 1991 roku, oskarżony o gwałt przez Miss Rhode Island, 18-letnią Desiree Washington. Okazało się, że Tyson zaprowadził ją do hotelu, w którym nocował, gdzie dokonał gwałtu, okłamując tym samym Washington, że zabiera ją na swoją imprezę. Bokser został skazany na sześć lat więzienia, ale wyszedł już po odbyciu połowy kary, czyli podobnie jak Ched Evans. Te wydarzenie mocno wpłynęły na Tysona, chociażby dlatego, że będąc w więzieniu, przeszedł na islam, choć niektóre jego zachowania trudno identyfikować z tą religią…

Kolejna próba powrotu

Nie wiemy nic o przemianach Evansa w kontekście wiary w więzieniu, wiemy za to, że nie tylko Sheffield United chciało go zatrudnić po tym, jak opuścił zakład karny. Następnym zainteresowanym był Oldham Atletic, klub obecnie występujący w tej samej lidze co Sheffield United, czyli Football League One (trzecia liga rozgrywkowa). Klub z Boundary Ground jeszcze 7 stycznia zapewniał, że na 80% pozyska Cheda Evansa. Dzisiaj jest trzynasty dzień tego samego miesiąca, a napastnik nadal jest bezrobotny. Co zatem poszło nie tak?

Jeśli nie wiadomo, o co chodzi, to chodzi o pieniądze. Prezes Oldham, Simon Corney, bardzo chciał pozyskać tego piłkarza, ale innej opinii byli sponsorzy tego klubu. Na trzecioligowym szczeblu, gdzie liczy się każdego funta nie dwa, a dziesięć razy zanim się go wyda, utrata sponsorów jest niemal jak samobójstwo. Słysząc o zainteresowaniu klubu Evansem, Verlin Rainwater Solutions od razu wycofało się ze sponsorowania zespołu, a dwaj inni zagrozili, że jeśli dojdzie do podpisania umowy z byłym piłkarzem Sheffield United, to i oni zrezygnują z wykładania jakichkolwiek pieniędzy na klub. Do tego w zespół uderzyła jeszcze większa presja, gdy podobnie jak w przypadku fanów „The Blades” kibice Oldham stworzyli petycję, pod którą podpisywały się osoby wyrażające sprzeciw wobec ewentualnego angażu Walijczyka. Tym razem podpisów było 70 tysięcy. W ramach sprawdzenia, ilu jest zwolenników zatrudnienia Evansa, powstała kontrpetycja dla tych, którzy wyrażali poparcie wobec jego osoby. Podpisów pod nią było ledwie dwa tysiące. Czarę goryczy przelało to, że osobie pracującej w klubie grożono, że jeśli Evans przejdzie do Oldham, to ktoś z jej bliskiego otoczenia zostanie zgwałcony. Sprawą tych gróźb już zajmuje się już brytyjska policja.

Skleroza prezesa

Wskutek tych wydarzeń 8 stycznia trzecioligowy klub informuje, że rezygnuje z zamiaru sprowadzenia Evansa. W imieniu klubu dla BBC wypowiedział się dyrektor sportowy, Barry Owen: „Nie żałujemy tego, że chcieliśmy pozyskać Evansa. Ja osobiście jestem strasznie rozczarowany faktem, iż nie udało nam się go pozyskać, z różnych względów, także takich, o których nie mogę mówić tu i teraz. My, Oldham, próbowaliśmy pozyskać piłkarza, na którego normalnie nie moglibyśmy sobie pozwolić, 26-latka ze stażem reprezentacyjnym i nosem do zdobywania goli na tym poziomie rozgrywek. To wszystko było podyktowane względami czysto piłkarskimi. Ale wiadomo, najważniejsze są finanse. Gdybyśmy zakontraktowali Cheda, a sponsorzy by się wycofali, to wówczas mielibyśmy ogromne kłopoty finansowe, a nie możemy sobie na to pozwolić”.

Co ciekawe, nikt nie wspomniał o argumencie wpływu całej sprawy na dobre imię klubu, tylko jak wspomniał Owen, kierowano się wyłącznie kwestiami czysto piłkarskimi. Czemu autor tego tekstu o tym mówi? Rok temu ten sam klub z hukiem wyrzucił skrzydłowego, Christiana Montano, który był oskarżany o ustawianie meczów. Wtedy klub wydał oświadczenie, w którym stwierdzono, iż zawodnik hańbi dobre imię klubu, dlatego nie będzie w dalszym ciągu jego piłkarzem. W przypadku Evansa prezes Oldham mówi o „potrzebie dania drugiej szansy”.

Sprawa Evansa jako kapitał polityczny

Sprawa piłkarza wywołała ogromną dyskusję, nie tylko wśród środowiska piłkarskiego, ale także wśród polityków. Premier rządu Jej Królewskiej Mości, David Cameron, powiedział, że Evans postąpił nierozsądnie, myśląc, iż będzie mógł wrócić do profesjonalnego grania w piłkę zaraz po wyjściu z więzienia. Wicepremier Wielkiej Brytanii i lider partii Liberalno Demokratycznej zarazem stwierdził, że klub (miał wówczas na myśli Sheffield United) „powinien się poważnie zastanowić nad zatrudnianiem tego piłkarza”. Dodał, że bycie piłkarzem w obecnych czasach nie ogranicza się wyłącznie do kopania piłki, ale także do dawania przykładu młodszym, tym którzy piłkarzy podziwiają i ich oglądają. Ed Miliband, lider opozycyjnej Partii Pracy, uznał, że gdyby sam odpowiadał za szefowanie klubowi z Sheffield, to na pewno nie rozpatrywałby możliwości zakontraktowania Evansa. Na ten temat swoje opinie wygłosili również dwaj menedżerowie klubów z Premier League. Steve Bruce i Harry Redknapp, w przeciwieństwie do polityków, uznali, że Walijczyk zasługuje na drugą szansę. Redknapp argumentował to tym, że przecież po wyjściu z więzienia Evans musi coś robić. Bruce z kolei twierdzi, że nie ma pewności co do słuszności wyroku sądu w sprawie piłkarza.

Maltańska propozycja

Logicznym byłoby tu zapytać, co zatem może zrobić ten kontrowersyjny piłkarz, aby w końcu zagrać. Naturalnie do głowy przychodzi pomysł kariery zagranicznej. Ale to w tym przypadku niemożliwe. Do Evansa zgłosił się bowiem wicelider ligi maltańskiej, Hibernians. Zaoferowali mu nawet kontrakt do końca obecnego sezonu. Wówczas do akcji wkroczyło brytyjskie Ministerstwo Sprawiedliwości, przekazując za pomocą rzecznika takie oto przesłanie:„ Restrykcje, jakie mamy w Wielkiej Brytanii, dotyczące przestępców na tle seksualnym praktycznie uniemożliwiają im wyjazd do pracy za granicę. Po pierwsze, możliwość jakiejkolwiek pracy jest wyrażana tylko za zgodą urzędników. Po drugie, dana osoba, która dopuściła się tego typu przestępstwa, musi zgłaszać się do wyznaczonych specjalistów z zakresu psychologii w konkretnych terminach oraz musi uczęszczać na regularne terapie mające na celu zapobiegnięcie kolejnego wykroczenia z tego zakresu, dodatkowo taki człowiek ma zakaz wstępu w wybrane miejsca oraz zakaz kontaktu z konkretnymi osobami. Niemożliwe jest przestrzeganie tych zasad w momencie znajdowania się danej osoby poza granicami kraju”.

Drogą Austina?
Niewątpliwie Evans znajduję się w trudnym położeniu, jeśli chodzi o przyszłość kariery piłkarskiej, ale w gruncie rzeczy sam jest sobie winien. Napastnik może być o tyle szczęśliwy, że ma wsparcie swojej rodziny. Narzeczona nie opuściła go, w momencie gdy sprawa wyciekła do mediów ani gdy trafił do więzienia. Walijczyk ma też wsparcie od rodziny narzeczonej, jej ojciec nawet zaproponował Oldham Atletic, że pokryje kosztu utracone ze sponsoringu, byleby zatrudnili Evansa. Dość dziwne działanie wobec człowieka, który bądź co bądź zdradził jego córkę. Kibice mocno wyrażają swój sprzeciw wobec osoby byłego piłkarza Sheffield United, dlatego wątpliwe, żeby w najbliższym czasie znalazł zatrudnienie w branży piłkarskiej. Od niedawna głośno jest o Charlim Austinie, który przeszedł drogę od pracy na budowie do Premier League. Może Evans będzie musiał przejść podobną, tylko w drugą stronę?