
Fiński skrzydłowy i wahadłowy wychowany w HJK Helsinki, mistrz Finlandii z 2022 roku, który grał także w Belgii, Niemczech i Holandii.
Urodził się 24 czerwca 2003 roku w Helsinkach i wychował w dzielnicy Vuosaari. Przeszedł przez akademię HJK Helsinki. W 2019 roku grał w drugim zespole klubu, Klubi 04, w trzeciej lidze (Kakkonen), a w pierwszej drużynie HJK zadebiutował jako 17-latek.
W sezonie 2022 grał w HJK głównie jako wahadłowy. Mówił, że w tej roli poprawił grę w obronie i w ostatniej tercji boiska. Do października 2022 roku miał w lidze trzeci wynik w HJK pod względem minut wśród zawodników z pola. Latem występował w eliminacjach Ligi Mistrzów, a jesienią w fazie grupowej Ligi Europy, w której zagrał m.in. z Realem Betis. HJK zdobył wtedy mistrzostwo Finlandii.
27 września 2022 roku Royale Union Saint-Gilloise ogłosiło, że Terho dołączy do niego od stycznia 2023 roku na trzy i pół sezonu. Piłkarz mówił, że chciał trafić do Brukseli, bo klub miał dla niego plan na przyszłość, a on sam widział w tym krok w stronę pięciu najsilniejszych lig Europy. W pierwszym półroczu w Belgii grał niewiele. Pierwszego gola dla Unionu strzelił 20 kwietnia 2023 roku w ćwierćfinale Ligi Europy z Bayerem Leverkusen. Jesienią 2023 roku wystąpił w podstawowym składzie na Anfield w meczu fazy grupowej Ligi Europy z Liverpoolem. W marcu 2024 roku rozegrał pełne 90 minut w ćwierćfinale Ligi Konferencji z Fenerbahçe w Stambule. Union wygrał ten mecz 1:0, ale odpadł po dwumeczu.
1 stycznia 2025 roku został wypożyczony do SC Paderborn z 2. Bundesligi do końca sezonu. Latem 2025 roku przeszedł z Unionu do OH Leuven, z którym podpisał umowę do 2028 roku, ale nie przebił się tam na dobre. 2 lutego 2026 roku został wypożyczony do Sparty Rotterdam z opcją wykupu. Zadebiutował w niej 7 lutego 2026 roku w meczu z Fortuną Sittard, a w pierwszym występie z ławki w Eredivisie strzelił gola. 4 czerwca 2026 roku Sparta skorzystała z opcji wykupu i związała go czteroletnim kontraktem.
To lewonożny zawodnik, który najczęściej gra na prawej stronie, także jako prawy wahadłowy. OH Leuven opisywał go jako technicznego piłkarza, którego można ustawiać na kilku pozycjach. Dyrektor techniczny Sparty Gerard Nijkamp nazywał go wszechstronnym napastnikiem oraz zdolnym i kreatywnym skrzydłowym. Dyrektor sportowy Paderbornu Benjamin Weber mówił, że Terho wnosi intensywność i umiejętności z piłką, a drużyna chce dzięki niemu grać bardziej kreatywnie i stwarzać więcej zagrożenia pod bramką rywali.
W reprezentacji Finlandii do lat 21 miał ważną rolę w kwalifikacjach do mistrzostw Europy, a w jednym z meczów eliminacyjnych strzelił Czarnogórze zwycięskiego gola i zaliczył asystę. W 2025 roku znalazł się w kadrze na turniej finałowy mistrzostw Europy U-21.
W seniorskiej kadrze zadebiutował 4 czerwca 2024 roku, wchodząc w drugiej połowie towarzyskiego meczu z Portugalią, przegranego 2:4. Trzy dni później wystąpił w pierwszym składzie w meczu ze Szkocją w Glasgow, zremisowanym 2:2. Jesienią 2025 roku zagrał w meczu eliminacji mistrzostw świata z Litwą.
1
co 438 minut
0
6,7
Minuty w sezonie
438′9 z 10 meczów
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026Eredivisie | Sparta Rotterdam | Eredivisie | 9 | 228 | 1 | 1 |
| 2025/2026Jupiler Pro League | OH Leuven | Jupiler Pro League | 12 | 552 | 0 | 0 |
| 2025Mistrzostwa Europy U21 | Finlandia U21 | Mistrzostwa Europy U21 | 3 | 186 | 1 | 0 |
| 2024Eliminacje MŚ | Finlandia | Eliminacje MŚ | 1 | 25 | 0 | 0 |
| 2024/2025Liga Mistrzów | Royale Union Saint-Gilloise | Liga Mistrzów | 1 | 21 | 0 | 0 |
| 2024/2025 | OH Leuven | – | – | – | – | |
| 2023/2024 | Royale Union Saint-Gilloise | – | – | – | – | |
| 2022/2023 | Royale Union Saint-Gilloise | – | – | – | – | |
| 2021/2022 | HJK Helsinki | – | – | – | – | |
| 2020/2021 | HJK Helsinki | – | – | – | – | |
| 2019/2020 | HJK Helsinki | – | – | – | – |